off the beaten track

Waar ik woon, is het wat zoeken naar geschikt trailparcours. Op zich loop ik ook wel eens graag op ’t asfalt, maar te veel is te veel. Mijn lijf reageert ook niet zo goed op dat harde asfalt. Altijd dezelfde voetlanding, afrol, mate van demping… dan beginnen mijn heupen en knieën tegen te wringen. Op onverharde paden, waar je voet geen 2 passen op dezelfde manier neerkomt, heeft mijn lijf daar beduidend minder last van.

Ontsnappen aan asfalt is hier echter onmogelijk. Het dichtsbijzijnde onverharde stukje is op 300 meter van m’n deur, daar is een Finse piste. Die piste is 800 meter lang maar ook al op diverse plaatsen onderbroken door stukken parking van de sporthal…was niet zo evident om er een mooi lusje aan te leggen blijkbaar. En zo’n Finse piste is nu ook niet echt mijn ding.
Ik moet het dus wat verder gaan zoeken. Op een kilometer van m’n huis is er een paadje langs de beek, mooi stukje natuur, maar dat pad is amper 400 meter lang. Vandaar is het verder langs de spoorweg tot het “dreef-gebied”. Dat noemt niet officieel zo, maar in de club wordt dat stukje natuurgebied wel bedoeld als we den toer van den Dreef gaan doen. De Dreef (een “trage weg”, onverhard dus) loopt er uiteraard door, maar je mag daarvoor al een kleine kilometer doorheen de weilanden trekken, langs mooie ruwe onverharde wegen. De Dreef zelf is 600 meter lang en gaat weer over in ….wat dacht u…asfalt. Zucht. Gelukkig kan je dat ook weer vermijden door langs de paardenrenbaan te gaan trekken, maar daarmee snij je wel een fors stukje af van de toer. Via de paardenrenbaan kom je dan wel aan het bos en da’s nu eens echt trailgebied. Een toertje bos bedraagt een kleine 1,5 km, dat ik dan soms wel verschillende keren doe, noodgedwongen. Daarna is het via het dreef-gebied weer huiswaarts.

Niet veel spannend aan dus. Ik besloot vandaag eens wat andere paden te zoeken. Eerst al in het Dreef-gebied. Ik had al een tijdje een zijpaadje op het oog dat ook een stuk bosje inging. Het was daar dat er vorige week 2 herten te voorschijn sprongen en m’n pad kruisten, en vanmorgen kwam er vanuit dezelfde hoek plots een vos op m’n weg. Vanmorgen ging ik dat paadje (1) dus in, maar ver ben ik niet durven gaan. Ten eerste hing er een forse versperring met “verboden toegang”. Ik ging er toch even voorbij, maar ontwaarde een beetje verder tussen de bomen plots een huis. Of het er legaal staat, weet ik niet, maar ik kreeg visioenen van een tot-de-tanden-toe-gewapende kluizenaar die elke tresspasser zou neerknallen. Dus maar gauw rechtsomkeer gemaakt en verder richting het bos. Het bos liet ik eventjes links liggen, omdat ik een andere weg wou proberen, die links van het bos lag. Een GR-route zo bleek en ja hoor, dat was een fijn paadje (2), toch voor een 500 meter. Dan kwam ik terecht op de grote baan van Haacht naar Rijmenam, de GR-route vervolgde een beetje verder door een weiland, richting Dijle. Dat zou me wat te ver uit de richting halen (maar wel te onthouden voor eens een lange duurloop), dus ging ik via de baan verder terug richting Boortmeerbeek, om dan de Streepkensdreef in te slaan. Een mooi ruw onverhard pad die doorheen een stuk Natuurpunt-gebied loopt. Niet onbekend, heb er al veel gelopen, maar tot nu toe nam ik altijd de splitsing die me dan weer in bewoond gebied zou brengen. Nu besloot ik eens gewoon rechtdoor het pad te blijven volgen (3), zonder te weten waar ik zou eindigen. Ik had wel een vermoeden, maar zoals vaak het geval bij mij, zat ik er compleet naast. Na een heerlijk stukje lopen op een ruw oneffen pad tussen de bomen, kwam ik bij een houten poortje en daarna…geen pad meer. Niks nada noppes. Mijn gevoel zei me dat ik weer naar links moest om thuis te geraken, dus hop het veld op (4). Ik zag een beek en besloot ernaast te lopen, doorheen ruw oneffen weiland. Goed opletten waar ik mijn voeten neerzette, de putten en kluiten lagen overal op de loer. Na een paar 100 meter liep ik letterlijk vast. Prikkeldraad, in twee rijen zelfs. Oei. Ik probeerde me er eerst tussen te wringen, maar bleef natuurlijk vasthangen. Dan maar als ware paracommando op m’n buik gaan liggen en er onderdoor geschoven. Weer verder het veld door en een beetje verder weer prikkeldraad, maar dit keer schrikdraad. (5)Dat vond ik iets te riskant, dus ben van richting veranderd, langsheen de schrikdraad en bomenrij het veld afgelopen en toen vond ik weer een paadje dat me richting veiligere en vooral iets bekendere oorden bracht.

trailbmb

Weer een leuke ervaring rijker, maar daarmee heb ik dus nog niet veel interessant trailgebied gevonden. Een paar honderd meter hier en daar ja, maar maak daar eens een lange toer van? Niet zo evident. Dat ene pad dat vandaag in de wei eindigde, laat me alleszins nog niet los. Volgende keer sla ik eens rechts af aan het poortje, om te zien waar ik ga uitkomen😉

 

Dit bericht werd geplaatst in joggerke, trail, training en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op off the beaten track

  1. Da’s wel leuk om onbekende paadje in en op te gaan. Avontuurlijk.

  2. djaktief zegt:

    Hi Ruth,

    Bij gebrek aan trail ga ik ook vaak naast het voetpad of de weg lopen.

    groetjes,

    Dorothé

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s