Trail by the sea (short distance) – verslag

Laat ik maar ineens met de deur in huis vallen: ik had gisteren een stevige off-day op de trail by the sea. Beetje jammer, maar gelukkig zijn er veel factoren die wel ontzettend goed meevielen, dus een baaldagje werd het niet.

De dag begon nochtans goed. Een deugddoend nachtje slapen van maar liefst 9 uur achter de rug, voelde me fris en fruitig en klaar om er een mooie trailtraining van te maken. Het weer was wel wat somberder dan voorspeld. Ventje zag het dus iets minder zitten, maar uiteindelijk gingen hij en Seppe toch mee naar Westenschouwen (Zeeland). Eenmaal daar direct plaats op de parking, maar het parkeergeld betalen bleek al een hopeloze opdracht. Ellenlange rij Hollanders die met hun “chipknip” wilden betalen en 3 machines die daar constant op blokkeerden. Ik moest wat gaan onderhandelen in ‘t frituur vlak naast de parking om wisselgeld te pakken te krijgen. Het heeft uiteindelijk bijna een uur (!) geduurd eer ik het ticketje achter m’n voorruit kon steken. Al een geluk dat we goed op tijd waren. Tip voor de organisatie: regel volgend jaar een dagje gratis parking, scheelt wat stress bij de lopers, héhé.

Nadat ik ventje en Seppe op het strand had achtergelaten, kon ik me eindelijk in de wedstrijdroes storten. Ik kwam al snel Dave, Thierry en Ali van het Running-on-Trails-team tegen, alsook de twee Esthers. Topdame Paola had ik op de parking al ontmoet. Altijd leuk zo’n bende bekenden tegenkomen op een wedstrijd. Met al dat gezellig gekeuvel, was het even schrikken dat we plots al naar de start moesten, de tijd was gevlogen. Met Dave nestelde ik me in de achterhoede van het peloton, want ik wou absoluut niet te snel vertrekken.

Om 13u werden we in gang geschoten. Ik voelde al snel dat mijn benen een beetje als pap aanvoelden. Toch wat negeren dat gevoel, misschien gewoon een kwestie van wat warmdraaien? Beetje keuvelen met Dave tot we aan de strandopgang kwamen. Daar ging het stevig bergop om vervolgens naar beneden te denderen tot in het mulle zand. Mul zand is totaal mijn ding niet, dus ik liep er heel rustig over en zocht mijn weg wat dieper richting zee, waar het zand harder lag. Gelukkig mochten we een paar honderd meter verder er weer af aan een smaller pad omhoog, waar het een opstopping van jewelste was.

DSCN0367DSCN0368

Ik vond die opstopping absoluut niet erg, want mijn benen voelden nog steeds als pap en ik had zelfs al last van verzuurde kuiten. Pfftt…wat was me dat zeg. Natuurlijk was het al veel te snel om er de brui aan te geven, maar mijn benen deden dat dus duidelijk wel. We zaten nog maar aan 1,5 km, nog 18,5 km te gaan. Dat zou een zwaar tochtje worden. Gelukkig ging het na die bergop weer even naar beneden en ik probeerde me mentaal daar wat aan op te peppen. Wat volgde was alleszins een prachtige tocht doorheen het bos, met mooie single tracks, maar ook heel wat steile korte klimmetjes en afdalingen wat het parcours enorm pittig en zwaar maakte.

DSCN0374DSCN0375DSCN0377DSCN0378DSCN0379

 

 

 

 

Tussen de bossen door, kwamen we ook weer in duinengebied terecht en dat bleek natuurlijk vol met mul zand te liggen. Hier crashte ik totaal op. Op de single tracks kon ik nog redelijk lopen, maar in dat mulle zand zakte ik constant weg. Ik focuste een tijdje op een dame die vlak voor me liep en een rustgevende tred aanhield. Ongewild werd ze even mijn haas om me door dat duinengebied te loodsen. Het hielp me mentaal althans wat aan de waggel, ook al moest ik regelmatig op stappen overgaan. Ik was gelukkig niet de enige die regelmatig aan het stappen ging, een kleine troost.

DSCN0373

Aan de twee drankenposten (rond 6 km en 10 km) nam ik ruim de tijd om wat water en sportdrank te drinken. Ik dacht dat er ook nog een drankpost aan km 15 zou zijn, maar dat bleek een vergissing. Mijn spieren vroegen duidelijk veel energie om maar in gang te blijven. Na zo’n 14 km kwam ie dan ook aankloppen: de man met de hamer. Hij hield me gezelschap tot het einde, regelmatig tikken gevend. M’n maag grommelde, mijn spieren trilden, mijn zicht werd met momenten wazig. Een stevige suikerdip, compleet leeg. En dan moet je nog 6 km verder en komen de zwaarste klimmetjes eraan. Zo o.m. rond km 17 een berg die moest beklommen worden en op km 18,5 km een muur waar je jezelf aan een koord aan moest optrekken om boven te geraken. Alleen kwam dat koord niet helemaal tot aan de top, neen, dan was er nog een meter te overbruggen op eigen kracht. Gelukkig stond er een sterke man van de organisatie die net op het juiste moment zijn hand reikte en me omhoog trok. Pfew…

DSCN0382

Uiteindelijk in een beschamende 2u47 de finish gehaald. Zelfs voor een 20 km-training een rampzalige tijd. Moesten er nu 1000 hoogtemeters geweest zijn, zou ik ongelooflijk tevreden zijn met 2u47. Hier waren er ocharme slechts 350 hoogtemeters op dit parcours, het voelde als 3500 hoogtemeters.

Maar laat ik toch positief eindigen met mijn verhaal. Want wat was dit een mooie trail, met overweldigend mooie natuur, veel afwisseling, pittige stukjes, maar ook stukjes waar je niet anders kan dan “genieten” ook al zie je af gelijk de beesten. Dus was het de moeite waard: natuurlijk wel! Het was net het mooie van die omgeving dat me deed volhouden. Ja, ik heb overwogen van te stoppen, maar het idee dat ik dan niet het genoegen zou hebben het hele parcours te kunnen afleggen, deed me toch doorzetten tot aan de finish. En ik ben blij dat ik dat gedaan heb Smile

Het heeft weinig zin om te zoeken naar de oorzaken van m’n off-day. Dat bloedgeven de donderdag ervoor zal er wel voor iets tussen gezeten hebben, maar misschien ook het startuur (vlak na de middag, dus mijn eet-patroon helemaal om zeep) en gewoon…pech. Kan iedereen overkomen. Hopelijk overkomt het me op 6 oktober niet, want dan staat er een trail van 33 km gepland, oeps.

Dit bericht werd geplaatst in joggerke, trail, wedstrijden en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op Trail by the sea (short distance) – verslag

  1. Esther zegt:

    Het was idd een pittige trail met erg mooie natuur! Zwaar op veel stukken met mul zand, maar die bospaden waren heerlijk om te lopen. Het betalen koste mij ook moeite, omdat mijn chipknip niet opgeladen was en ik geen klein geld bij me had… #slim Volgend jaar 5 euro meer inschrijfgeld en dan een dagkaart bij je startnummer is wel een goed idee!
    Leuk om je weer even gesproken te hebben!

  2. Tiny zegt:

    Af en toe eens een off-day te hebben daarmee waardeer je de goeie dagen des te meer;-)

  3. djaktief zegt:

    Goh Ruth, dacht ik dat ik het zwaar had…. maar als ik dit zo lees….. wat het knapste is, is dat je toch doorgaat ook als het niet lekker gaat (er zijn grenzen natuurlijk). Je bent gefinisht en daar mag je trots op zijn. Als loper zoek ik ook altijd naar de mogelijke oorzaken van een prestatie die niet klopt met de verwachtingen….. heel herkenbaar dus.

    Goed herstel en groetjes,

    Dorothé

  4. Veerle zegt:

    Eens zo en dan weer anders… gelukkig heb je nog een beetje kunnen genieten van de mooie natuur. Zoals ik de foto’s zie moet het een heel mooie geweest zijn🙂

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s