stokken achter de deur

Met dit zeiknatte herfstweertje moet ik mezelf stevig onder m’n gat sjotten om erop uit te trekken. Binnen zitten voor de kachel is soms wat aanlokkelijker dan gaan lopen. De gevreesde winter komt eraan, ik heb er geen zin in.

Dus op zoek naar wat stokken achter de deur, om er toch door te gaan. Vrijdag was dat de joggingclub. Ik vreesde wel dat ik de enige paljas was die er zou staan: het regende pijpestelen én ’t was voetbal op tv. Dat laatste interesseert me geen zier, maar geen idee hoe dat met mijn medelopertjes van de club gesteld is. En barslecht weer zorgt al wel meer voor een minieme opkomst in de club. Tot mijn grote verbazing stond er toch een man of 10 klaar om door dat weer te gaan. En ook mijn trainingsmaatje P. was er. Geen voetbalfan dus, oef! Omwille van de strakke wind besloten we de ronde van een kleine 5 km doorheen de woonwijk en langs de spoorweg te doen. Zo hadden we de wind wat langs alle kanten. En die ronde 2 keer, dat geeft dan een kleine 10 km, perfect voor een vrijdagavond. Tempo was ideaal, iets sneller dan 10 km/u.
Content dat ik er toch was doorgegaan. Daarna ben ik natuurlijk wel lekker lui in m’n zetelke gekropen, voor de kachel die lekker warm brandde.

Voor vandaag zondag stond er 1,5 uur op m’n schema. De weersvoorspellingen waren weer onheilspellend, regen, kou en wind. Pfftt…. Ik had weer een stok achter de deur nodig, om erop uit te trekken. Gelukkig zag ik een oproepje van Michael en Carmen passeren op Facebook. Of er zondag wat volk mee wou gaan lopen op de Weefberg in Averbode. Vorig jaar deed ik er al eens een training met Carmen en nog wat anderen, dus ik kende de locatie en had er goeie herinneringen aan: mooi en pittig trailparcours! Carmen zou nu rondjes van 3 km doen, dus ideaal voor een 15 km in mijn geval. Na wat gediscussieer met het thuisfront (wééral weg op een zondagvoormiddag) kon ik toch laten weten dat ik zou afkomen. Om 10u was het afspraak aan de Weefberg. Michael trok erop uit met zijn maatje voor een zware heuveltraining van 30 km. Ik liet me leiden door Carmen voor het rondje van 3 km. Dat rondje begon direct met een pittige heuvel-op van een paar 100 meter, pfew. Daarna een kilometertje vlak maar stevig modder-ploeteren en plassen-stampen. En dan kwam er een muur…strakke bergop. De eerste ronde kon ik hem oplopen, de volgende 4 rondes besloot ik hem toch maar op te stappen. Dat ging even snel als oplopen, héhé. Vervolgens een stukje heuvel-op en heuvel-af, een wat vlakker stuk en dan …crosske naar beneden en we waren weer aan ons startpunt. Daar lagen onze bidons met water, na elke ronde werd het toch wat bijtanken. De 5 rondjes gingen supervlot en daar ben ik natuurlijk heel blij om. Gemiddeld tempo was niet zo spectaculair, maar daar hebben de hoogtemeters mee te maken (in totaal een 250 hoogtemeters op een afstand van 15,2 km).
Heerlijke trailtraining dus, in superfijn gezelschap en in een prachtige omgeving. M’n flashy groene schoenen zien nu wel effe bruin van de modder. Dat hoort er ook bij natuurlijk!

Hopelijk morgen wat droger weer, dat ik geen smoesjes vind om m’n hersteltraining te skippen hé.

Dit bericht werd geplaatst in joggerke, trail, training en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op stokken achter de deur

  1. djaktief zegt:

    Ik heb gisteren overgeslagen Ruth, dat doe ik vrijwel nooit (windkracht 8, regen en onweer). Leuk dat het jou toch gelukt is.

    groetjes,

    Dorothé

  2. De eerste stap is altijd de lastigste!

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s