motivatie

Meestal heb ik geen enkel probleem met motivatie om te gaan lopen. Op het werk is het soms wel wat anders, maar ook daar blijven de dip-momentjes gelukkig beperkt tot een minimum. Om op loopgebied gemotiveerd te blijven, heb ik wel uitdagingen nodig. Anders zie ik de zin van rigoureus trainen er niet echt van in. Nou ja, da’s ook wat overdreven. Lopen is gewoon leuk, maar door weer en wind vind ik het wel iets minder leuk. Op zo’n momenten is motivatie wel belangrijk. En zonder doelen is het ook niet echt nodig om in de weekends enkele uren van je gezin weg te lopen om uren te trainen, als daar uiteindelijk niet echt iets tegenover staat zoals een mooie wedstrijd of dergelijke. Voor ieder ligt het doel ergens anders. Zo zijn er bij ons in de loopgroep heel wat mensen die blijven hangen bij de 5 km die ze bereikt hebben met het start to run-traject. Ze willen niet sneller worden, hebben geen nood aan langere afstanden. Ze willen gewoon op dinsdag en vrijdag in datzelfde groepje blijven lopen voor de gezelligheid. Alle respect daarvoor, ze blijven tenminste lopen, terwijl er velen gewoon afhaken na de 10 weken start to run.

Dat bij mij het doel heel wat verder ligt dan dat, is wel duidelijk. De marathon-afstand blijft bij mij het ultieme doel. Ondertussen heb ik er dan wel 7 achter de rug, het idee van een marathon te lopen geeft mij nog altijd kriebels in de buik, het gevoel van een diepe duik in het onbekende.

Nu ik ingeschreven ben voor de marathon van Kampenhout en uiteraard ook de Mont Blanc Marathon, ben ik alleszins weer enorm gedreven en gemotiveerd om er keer op keer op uit te trekken en er een goeie training van te maken. Woensdag, the day after de Mont Blanc-spanning, werd dat een pittige wisselloop van 12,5 km. Ik leek gewoon niet te stoppen. Moest het die dag al de dag van de marathon zijn, ik zou de berg gewoon opgesprint hebben, denk ik.
Donderdag was ik weer m’n rusteloze zelf, op zoek naar uitlaatkleppen om m’n rusteloosheid kwijt te geraken. Maar rust op zich is ook training, zeker de dag na een pittige wisselloop. Het was ongeduldig wachten tot vrijdagavond, toen ik met twee snelle mannen van de loopclub op pad kon, voor een tempoloopje van een klein uurtje. Eén van die twee begon zelf over de marathon van Kampenhout…hij vroeg me wat ik ervan vond als hij daar nu eens zijn eerste marathon-uitdaging van zou maken, zodat we samen de clubkleuren konden gaan verdedigen. Tja, wat moet je dan zeggen. Gewoon doen hé. Hij is een trainingsbeest van jewelste, als zijn motivatie goed zit en dat is de uitdaging die hij zoekt, kan hij er evengoed eens voor gaan.

Dat gaat daar alvast een leuk feestje worden in Kampenhout. En zo blijft de motivatie om ook in het herfstige weer te gaan trainen alvast heel hoog! Morgen weer 2 uurtjes buiten gaan spelen, heb er volop zin in!

shutterstock_106892078

Advertenties

2 gedachten over “motivatie

    1. denk dat ik hem toch maar niet ga volgen, hij loopt wedstrijden aan 13 km/u die kerel. Maar er komen heel wat maatjes uit West-Vlaanderen en de Limburg af naar Kampenhout, dus zal niet alleen lopen 🙂

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s