bewogen zondag

Zondag was het, zoals meestal, duurloopdag. Tiny had een training van 2 uur op de planning gezet. De avond ervoor was er nog een eetfestijn van Seppe’s school. A volonté eten voor een laag prijsje…het was zo lekker dat ik compleet over de schreef ben gegaan en mezelf naar huis moest rollen. De volgende ochtend lag alles als een blok op m’n maag, maar toch moest er gelopen worden. Een licht ontbijtje genuttigd (ik ga nooit nuchter op pad), dat even een uur laten zakken en om 8 uur was ik al de deur uit. De goesting was groot om weer vooral de onverharde paden op te zoeken. Ik koos dus expres de moeilijkste paadjes uit, lekker beetje trailen. Dat daardoor mijn hartslag wat van slag geraakte, was normaal. Maar ook die zware maaltijd van de avond ervoor wrong serieus tegen. Het duurde toch wel een half uurtje eer ik in een lekker ritme zat, maar voorts was het genieten. Mijn tochtje ging afwisselend door bos en weide, langs de rivier (de Dijle), af en toe een klimmetje meepikken en tegen het einde in Boortmeerbeek-bos twee keer het zwaarste stuk met o.m. drie korte maar zeer steile klimmen. Op en top genieten en tegelijk stevig zwoegen.
Na een kleine 17,5 km stond ik weer thuis, net geen 2 uur over gedaan. Langzaam qua tempo, maar dat was het enige dat er rustig aan deze training was.

De zondagnamiddag verliep op zich aanvankelijk rustig. Ventje had lekkere pompoensoep gemaakt voor 10 man. Met slechts 3 man in huis, was dat dus te veel. Dus ging er een grote pot richting zijn ouders en Seppe mocht mee naar zijn oma en opa, terwijl ik zelf thuisbleef om de strijk te doen.
Bij oma en opa ligt er veel oud speelgoed van de papa op zolder en samen met oma ging hij daar spelen. Om het zoldergat ondertussen af te dekken, is er een plexi-plaat die erover gelegd wordt. De voorbije twee jaar is dat altijd zonder incidenten verlopen, tot zondag dus. Seppe vond een bal, sjotte die weg op zolder en liep er achter. Voor oma goed en wel besefte wat er gebeurde, liep Seppe over die plexi-plaat. Die plaat brak onder zijn gewicht en Seppe denderde naar beneden door het zoldergat. De plaat heeft gelukkig zijn val enigszins vertraagd, maar hij is toch wel met een serieuze klap op de onderste treden van de zoldertrap terechtgekomen.
Alsof ik iets aanvoelde, belde ik nog geen 5 minuten later naar daar om te horen hoe het was en te zeggen dat ze naar huis moesten komen. Ik kreeg een oma in paniek aan de lijn en hoorde een krijsende Seppe op de achtergrond. Eigenlijk was ik op dat moment direct al vrij gerust: oef, hij huilt! Ze zei ook dat hij al gestapt had (ook goed teken), maar dat hij wel altijd naar zijn rugje en hoofd greep. Ventje zette hem in de auto en reed onmiddellijk huiswaarts. Ondertussen belde ik onze buurman/huisarts en we konden langskomen. De huisarts vertrouwde het zaakje voor geen haar, Seppe had duidelijk pijn, hij was loom en suf en zag lijkbleek. Op naar de spoed, waar hij in de wachtzaal plots keihard begon over te geven. Genoeg reden voor de verpleegsters om ons even voor te nemen. Pediater van wacht kwam er een paar minuutjes later ook aan. Een aantal basistestjes verliep goed, er was zeker niets gebroken (oef). Maar het braken en de sufheid waren natuurlijk wel wat zorgwekkend, teken dat er toch minstens sprake was van een lichte hersenschudding. Het kleine ventje moest toch onder de CT-scanner (en wat bleef ie flink!) en kreeg een baxter met een middel tegen het braken en vocht (om niet uit te drogen). Daarna naar de kinderafdeling waar we een kamer toegewezen kregen om een nachtje door te brengen ter observatie. Seppe in het grote ziekenhuisbed, ik ernaast in een logeerbed. Elke 2 uur kwamen ze alles checken, Seppe viel gelukkig altijd vlot terug in ’t slaap. Bibi heeft natuurlijk geen oog dichtgedaan😉
De volgende ochtend werd er weer een vrolijk deugnietje wakker, die zich gedroeg alsof er niets gebeurd was. Ongelooflijk hoe flexibel zo’n kleine kindjes toch wel zijn. Die vallen en lijken gewoon terug te botsen. Kort na de middag waren we weer thuis en speelde hij weer als vanouds.

de volgende ochtend weer zijn zotte zelf

de volgende ochtend weer zijn zotte zelf

Tja, die zondag verliep dus iets minder rustig dan gepland. Oma kampt nu nog met een mega-schuldgevoel en heeft me gezworen nooit nog een voet met hem op zolder te zetten… Ik bekijk het veel nuchterder. Zoals mijn eigen moeder me aan de telefoon zei: “ach, dat zal wel niet de laatste keer zijn dat ie in ’t ziekenhuis belandt…”. Zonder slag of stoot wordt een kind nu eenmaal niet groot…

 

Dit bericht werd geplaatst in joggerke, superheld, trail, training en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op bewogen zondag

  1. Niet alleen de kindjes worden er sterk van. Ook de weerbaarheid van de ouders wordt er groter van.

  2. djaktief zegt:

    Hi Ruth,

    Oef goed afgelopen. Je kunt wel nuchter zijn, maar het is wel schrikken natuurlijk. Ik heb hier 3 mannen, dus ik spreek uit ervaring.

    Groetjes,

    Dorothé

  3. Pingback: weerbarstig lijf | one happy jogger

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s