weerbarstig lijf

Dat ik vrijdag wat extra tijd had om één en ander neer te pennen over m’n toekomstplannen, had te maken met een weerbarstig lijf. Normaal zou ik een fikse tempoloop van een uurtje gedaan hebben, in de plaats lag ik neer in de zetel met een kersepitkussen in m’n nek en een laptop op m’n schoot.
Dat ik al lang sukkel met mijn beide schouders is voor velen geen geheim meer. Ik heb er op m’n blogs al meer over gezeurd. Ik sukkel er dan ook al 8 jaar mee, een erfenis van onze verhuis van ons appartementje naar ons eerste huis. Dat gaat op en af, die pijn in mijn schouders. Enkel peperdure shockwave-therapie zou eventueel nog soelaas kunnen bieden, anders een operatie die maar 50% garantie op succes biedt. Dus leer ik maar leven met de pijn. Die pijn was al drie weken weer heel hardnekkig aanwezig, sinds ik onze Seppe het ziekenhuis heb door gedragen. De voorbije week was de pijn niet meer te harden en onbewust gebruikte ik blijkbaar mijn spieren wat anders om die schouders te ontzien. Het gevolg was dat ik vrijdagmorgen op het werk plots van de ene minuut op de andere mijn nek niet meer kon bewegen. Het ding zat gewoon volledig geblokkeerd en elke beweging deed verschrikkelijk veel pijn. O jee, en dat moest ik nog een hele werkdag uitzingen. Van collega I een Dafalgan gekregen en collega A had Flexium-gel in haar schuif steken. Zo de dag met veel moeite doorgekomen.

’s Avonds gaan trainen zag ik niet zitten. Ik kon sowieso maar gaan trainen tussen 18u15 en 19u30, omdat m’n ventje met vrienden had afgesproken. Net op dat tijdstip was het hier weer aan het stortregenen, dat konden mijn weerbarstige spieren wel missen als kiespijn. Naar de dokter dus, maar bleek toch wel dat m’n huisarts met vakantie was vertrokken. Pfftt…naar de vervangarts dan maar, die me nog kon ontvangen om 19u. bovenrugAardig mens, dat wel, maar ze luisterde niet echt naar m’n verhaal, had ik de indruk. Ze kon alleen maar constateren dat er een spier tussen mijn schouder en nek (ik ken de naam al niet meer, maar ’t is die zoals op de foto hiernaast) compleet gespannen stond, vermoedelijk omdat ik mijn pijnlijke schouders wou ontzien, en dat zorgde voor de pijn in mijn nek. Weekje Ibuprofen 600 slikken en de boel warm houden. Meer kreeg ik er niet uit.

Dus tja, daar zit ik dan mee. Nu twee dagen later nog steeds, alhoewel ik mijn hoofd alweer een heel stukje kan bewegen, dus dat scheelt wel. Maar verder dan 70° of zo geraak ik nog niet, achterom kijken is helemaal uit den boze. En onze Seppe dragen is ook niet zo’n goed idee.

Vanmorgen ben ik dan toch maar mijn lange duurloop gaan doen. Het weer was weer om onnozel van te worden. Gietende regen, alweer… Grrrrr…Ik had beloofd aan ’t ventje om er weer niet een halve dag op uit te trekken, dus dat wil zeggen: vroeg vertrekken en van thuis uit vertrekken. Dus moest er wel door, regen of niet. Mezelf warm ingeduffeld en sjaaltje rond m’n nek gedraaid. Uiteindelijk lukte het allemaal vrij goed. Tempo laag gehouden, proberen niet te veel op die nek en schouders te letten, maar vooral genieten van het feit dat ik toch kon lopen. Uiteraard veel gevloekt op het weer, maar gelukkig klaarde het het laatste half uur wel uit. Ik was naar het Domein van Hofstade gelopen en heb daar een uurtje rondgetoerd. De bomen zorgden er een beetje voor beschutting, zodat ik niet compleet verzopen ben geraakt.
Na zo’n 19 km stond ik weer thuis, blij dat het toch gelukt was.

Pas toen ik weer in de buurt van m’n huis kwam, merkte ik dat er nogal veel wandelaars op pad waren. Hmmm…wandeltochtje in mijn dorp en dat heb ik gemist! Stom stom stom. Snel even gekeken op marching.be en laps…er was zelfs een afstand van 20 km bij. Dat had ik dus ook kunnen doen, ideaal om wat onbekende hoekjes in eigen streek te ontdekken. Jammer dus. In de namiddag heb ik dan met m’n gezinnetje wel de kortste afstand gedaan, 5 km. Waarom die afstand? Tja, die kon met kinderwagen gedaan worden. Zo’n mannetje van 3 kan je moeilijk al 12 km laten stappen natuurlijk, laat staan zelfs 5 km.
De plasjes vond Seppe wel het leukste van heel de wandeling.

plas

Dit bericht werd geplaatst in bah, joggerke, superheld, training en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

6 reacties op weerbarstig lijf

  1. Wat een genieter met zijn laarsjes aan!

  2. renate zegt:

    een trailerke in spe!

  3. Henk zegt:

    Trapeziusspier, ik weet er alles van. Ik ben er pas goed mee gevaren na osteopathie en geduld, na de hele weg van kine, pijnkliniek en andere zaligheden doorsparteld te hebben.

    • Ruth zegt:

      mijn schouderproblemen worden bij mij veroorzaakt door de pezen die vooraan zitten, ze schuren tegen het bot aan en door al die ontstekingen zijn ze nu ook al helemaal verkalkt en bewegen dus niet meer zoals het zou moeten.
      Die spier die nu ontstoken is, dus de trapeziusspier, daar heb ik nog nooit eerder last van gehad. Hopelijk iets dat nu niet telkens gaat terugkomen, want dan zal ik het peesprobleem toch eens ten gronde moeten laten aanpakken. Wel pas na de Mont Blanc Marathon dan, héhé😉

  4. Joeri zegt:

    Hoi Ruth,

    Loop je vaker wandelroutes van marching.be? Ik heb mij ook al voorgenomen om dit te doen om nieuwe plaatsen te leren kennen, maar deze wandelingen zijn vaak druk bezocht waardoor het dan misschien moeilijk is om vlot door te lopen. Heb je hier ervaringen mee?

    Groetjes!

    • Ruth zegt:

      Dag Joeri,
      Ik doe dat inderdaad wel geregeld. Best is dat je vroeg gaat, pakweg 8u of zo. Dan ben je al lopend snel de wandelaars gepasseerd en zo hinder je elkaar niet te veel. Zeker op smallere paadjes kan het anders wel eens wat wringen worden op zo’n wandeling😉

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s