vroeg op pad

Het werd de afgelopen week wat puzzelen om er nog een looptraining ingepast te krijgen. Dinsdag was dat onder m’n middagpauze, maar daarna werd het zoeken naar een vrij moment. Woensdag had Seppe geen school, mocht ie naar een verjaardagsfeestje en tegelijkertijd moesten er twee poezen naar de dierenarts voor sterilisatie. Zo’n dag dat je van hot naar her holt. ’s Avonds was het dan barslecht weer, met een sluimerende verkoudheid niet zo’n goed idee om daar door te gaan.
Donderdag was het naar Brussel voor een opleiding die tot 18u duurde. Eer ik thuis was, was de zin voor een avondtraining ook al ver te zoeken. Vrijdag was dag 2 van die opleiding en stond er ’s avonds een feest op de planning. Hmmmm….ik begon het wat lastig te krijgen.

Nog één oplossing diende zich aan, maar het vergde wel wat doorzettingsvermogen: vrijdag voor de opleiding een uur gaan lopen. Dat wou zeggen: vroeg vertrekken! Dat in de vrieskou, bah. Het was de enige optie, dus mezelf de hele donderdagavond al moed ingesproken, kwestie van me mentaal voor te bereiden.
En dan kreeg ik af te rekenen met een helse nacht. Toen ik om half 11 wou gaan slapen en nog even bij Seppe ging checken, bleek ons knulletje te liggen ronken tenmidden van een bed vol overgeefsel. Het arme venteke. We hadden niks door de babyfoon gehoord, enkel wat gehoest, maar geen gehuil of zo. Soit, m’n ventje erbij gehaald, ik Seppe wat gewassen, hij het bed helemaal verschoond. Vervolgens noodopvang voor de volgende dag geregeld (lang leve m’n schoonmama!). Nadat ik dan Seppe weer in slaap had gekregen, moest ik zelf nog in ’t slaap geraken. Nu heb ik op sommige vlakken wel een sterke maag, maar een half uur lang in een van overgeefsel-vergeven ruimte bezig zijn, had toch wel wat effect. Ik was zo misselijk als iets en, typisch voor mama’s, toch ook niet erg gerust erin. Het resultaat was een compleet slapeloze nacht, waarbij ik constant naar de babyfoon heb liggen luisteren. De volgende ochtend hoefde de wekker dus niet af te gaan, ik was er al ruim op voorhand uit.

Om iets na half 7 trok ik dan de koude in, gekleed als een eskimo. Koud had ik het niet, maar echt optimaal voelde ik me niet na die nacht. Rustig beginnen joggen en na een kilometertje of 2 kwam ik in een heerlijke flow terecht. De muziek op m’n Ipod doorbrak de eenzaamheid een beetje, want ons dorp leek nog in slaap gesukkeld op een enkele vroege pendelaar na. Dat het nog pikdonker was, verhoogde dat eenzaamheidsgevoel nog extra en dwong me noodgedwongen om in de verlichte straten te blijven lopen (ik heb wat last van nachtblindheid). Ik zocht wel bewust de kleinere straten op, omdat ik nu ook geen zin had om in de verkeersdrukte van die vrijdagochtend terecht te komen. Enkel op het einde ging het noodgedwongen langs een iets drukkere baan, maar daar had ik wel een ruim afgescheiden fietspad, dus dat deerde niet.
Het lopen ging veel vlotter dan ik durfde hopen, enkel m’n hartslag was duidelijk wat hoger. Kou en vermoeidheid zullen daar een rol in gespeeld hebben. Na 10 km in een uurtje, stond ik weer thuis. Ondanks de inspanning, voelde ik me een pak energieker dan ervoor. Dat maakte het gebrek aan slaap alleszins goed, maar in de loop van de dag heb ik toch wel wat koffies achterover moeten slaan.

asleep

’s Avonds zat een vroeg bezoekje aan m’n bed er niet in, want er stond een leuke avond op de planning, nl. een benefiet-avond ten voordele van Een Hart voor ALS, de vzw die ik de komende maanden hier af en toe ga in de verf zetten. Met Erika van Tielen en Gène Bervoets als gangmakers van de avond en twee supertoffe optredens, veel lekker eten en vooral heel veel volk, werd het een gezellige hartverwarmende avond. Dikke pluim aan de organisatoren, want er werd zeker weer heel wat opgehaald ten voordele van de vzw en elke cent is nodig. Neem zeker al eens een kijkje op de website en op de blog van initiatiefnemer Alain!

Morgen 30’er nummer 2 en die loop ik in Geldrop, samen met m’n coach Tiny. Heel veel zin in natuurlijk! Verslagje volgt zo snel mogelijk!

Dit bericht werd geplaatst in joggerke, training en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op vroeg op pad

  1. Zou 30 km voldoende zijn om bijgekletst te raken?

  2. djaktief zegt:

    Stoer dat je toch gegaan bent. Misschien tot ziens ergens daar in Geldrop…. ik loop de helft van jullie km’s

    groetjes,

    Dorothé

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s