Ik zit er weer mee!

Begin augustus had ik er ook last van, nu natuurlijk weer: P.M.S. of het pré-marathon-syndroom. Gelukkig herken ik de symptomen. Vooral die akelige pijntjes die nu overal opduiken zijn enorm irritant en doen me twijfelen aan m’n “kansen” voor zaterdag. Wordt het top of flop, had ik maar een glazen bol…

Vanmorgen m’n allerlaatste training afgewerkt. Normaal gezien zou ik maandag ook nog een training afwerken, maar een zieke zoon stak daar stokken voor. Zondag was ie al wat ziek, zondagnacht werd dat alleen maar erger. Ik vraag me toch af waarom kinderen altijd midden in de nacht ziek worden? Ik had hem zondag om 18u in bed gestoken, knul sliep als een roosje tot ik om 22u30 zelf in m’n bed kroop. Alsof er daar ergens op een knopje werd gedrukt, werd meneerke wakker op het moment dat ik m’n licht uitdeed om te slapen. Hevige oorpijn en buikpijn hielden onze knul vervolgens uit zijn slaap en ik mocht mee wakker blijven. Maandagavond ipv m’n loopschoenen aan te trekken, m’n pyjama aangedaan en in bed gekropen. Die nacht al wat meer geslapen en nu is Seppe gelukkig weer helemaal genezen en ben ik ook weer wat tot m’n positieven gekomen.

In ieder geval: zoiets kan je toch echt wel missen als kiespijn zo amper enkele dagen voor een marathon. Ik zag m’n hele voorbereiding al in ’t water vallen, want hoe je het ook draait of keert, een zieke zoon gaat voor alles natuurlijk.

Vanmorgen kon ik dan toch nog één training doen. Had dat een beetje nodig voor m’n zelfvertrouwen. In de vrieskou vertrokken en dat deed geen deugd. Het duurde een kilometer of drie eer ik wat opgewarmd geraakte en m’n spieren hadden er wat last mee. Maar dat laatste kan ook weer wat aan dat P.M.S. liggen. Een dikke 10 km later stond ik weer thuis en achteraf bezien kan ik toch alleen maar tevreden zijn over hoe het ging. Oef.

Morgen en overmorgen worden heel inactieve dagen. Twee dagen opleiding in Brussel. Da’s zitten op de trein en zitten op de schoolbanken. Veel zitten dus, da’s pas rusten! Ondertussen dan nog carbolode van Leppin opdrinken, om m’n spieren goed vol te laden met koolhydraten en dan zaterdag…geven we er een goei lap op!

never-give-up

Dit bericht werd geplaatst in joggerke, voorbeschouwing wedstrijd en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Ik zit er weer mee!

  1. AI…PMS…is altijd lastig. Kom goed!!

  2. kaat zegt:

    Gelukkig hebben we juist géén glazen bol, de pret zou er toch af zijn !

  3. djaktief zegt:

    Hoi Ruth,

    Die PMS zorgt voor wedstrijdfocus. Op die manier ben je met je lijf bezig ter voorbereiding op de marathon en het dwingt je om erbij stil te staan, rust en aandacht te geven. Het is wel lastig om te hebben maar het hoort er een beetje bij voor velen . Toi toi, toi en groetjes,

    Dorothé

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s