weer voorwaarts

Ondertussen is er weer een week gepasseerd sinds het debacle in Kampenhout. Dinsdag deed ik een eerste “herstelloopje” en het liep voor geen meter. Dat hielp niet al te best voor mijn gemoedstoestand. Daarna dan maar weer twee volle dagen looprust genomen in de hoop dat dat wat soelaas zou bieden. Het bleek net dat te zijn dat mijn lijf nog nodig had, rust.

Vrijdagavond na het werk naar de loopgroep getrokken en daar het gezelschap van Frans gekregen. Da’s een oude knar (69 jaar) met nog heel snelle loopbenen, maar hij zou het rustig aan doen. Bij zo’n mannen moet ik dan altijd wel eens lachen als ze dat zeggen. Zo ook bij Frans, want we waren nog geen kilometer ver of hij begon al stevig de gas open te trekken richting 11 km/u. Ik kon zonder problemen mee en dat gaf me wel een zalig gevoel. Benen protesteerden niet meer, ademhaling ook niet, het ging weer als vanouds. Oef! Rond km 3 kwamen we aan de spoorweg en daar ligt het fietspad er barslecht bij. In het donker met twee nachtblinde lopers (ook Frans lijdt eraan) leidt dat dus tot toestanden…plots ging Frans er tegen de vlakte en schoof twee meter voort. Stevig schrikken. De oude knar krabbelde gelukkig weer overeind en na een tiental meter stappen, konden we weer lopen. En voor ik het wist, trok ie weer aan de gashendel en zaten we aan de 11 km/u. Na 5 km waren we weer aan de sporthal en sloeg ie af. Ik ging nog een rondje voort, op m’n eentje dan maar. Muziekje op en  het tempo wat laten varen. Beetje rustiger het tweede rondje gelopen en na in totaal 9,6 km stond ik aan m’n voordeur, die dus op een 400 meter van de sporthal ligt. Die laatste 400 meter liet ik dan maar voor wat het was.

Zaterdag niet gelopen, wel een dagje rondgewandeld in de Efteling. Het kind in mij weer losgelaten en onze kleine kapoen vond het geweldig daar. ’s Avonds pompaf en ik was helemaal niet zeker of ik zondag überhaupt wel in staat zou zijn om te gaan lopen, met zo’n stel vermoeide benen onder mij.

Vandaag, zondag dus, dan maar eerst lekker lang uitgeslapen. Pas rond half 11 trok ik de deur achter me dicht om een uurtje te gaan trainen. Meer stond er niet op m’n schema en ik besloot me er aan te houden. Wel eindelijk nog eens m’n trailschoenen, de Scott Kinabalu’s, bovengehaald. Eer ik kon vertrekken, moest ik er wel nog 3 cm modder afhalen, de uitsparingen in de zolen waren zelfs niet meer te zien. Zou niet veel grip geven zo.
Nadat ik eindelijk vertrokken was geraakt, zo snel mogelijk onverhard terrein opgezocht. Wou eerst nog een klein stukje gaan ontdekken, een paadje dat ik al langer had opgemerkt op ongeveer 800 m van m’n deur aan de spoorweg, maar nog nooit had durven inslaan. Ik kwam in een wei terecht met een karrespoor dat ik eventjes volgde naar een bosje, maar een 300 meter later kwam ik tot stilstand. Overstroomd gebied, meer moeras dan wat anders. Beetje te gevaarlijk om me verder in te begeven. Dus maar teruggekeerd, fietspad verder gevolgd tot mijn vertrouwde paadje dat me doorheen bos en weilanden zou brengen tot aan de Dijle in Rijmenam. Daar klein stukje asfalt tot het volgende stukje bos en dan ons eigenste Boortmeerbeek-bos waar het pittigste stuk van m’n route, met wat hoogtemeters, volgde. Echt genieten daar. M’n voeten wel een paar keer tot m’n enkels in de modder, die Scott’s hangen dus terug vol nu.
Na 11 km was ik terug thuis, had er 1u10min over gedaan, niet zo snel dus, maar het parcours leende zich er ook niet toe. Belangrijkste was dat ik ervan genoten had en dat ik nu, na twee fijne trainingen, wel kan zeggen dat ik de teleurstelling van Kampenhout heb doorgeslikt.

Terug voorwaarts kijken dus, over 6 maanden sta ik al aan de start van de Mont Blanc Marathon! Het zal rap zo ver zijn!

journey2

Dit bericht werd geplaatst in joggerke, trail, training en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op weer voorwaarts

  1. Tiny zegt:

    Teleurstellingen zijn er om je duidelijk te maken dat alles je niet aangewaaid komt maar dat er voor een prestatie wel zeker gewerkt dient te worden. MBM komt goed!!

  2. djaktief zegt:

    Hi Ruth,

    Toen Michael Butter dit jaar in Moskou zijn DNF had zag ik de tweet van Lorna Kiplagat aan Butter en die geef ik aan je door ” No worry Michel. What doesn’t kill you, makes you stronger. Unfortunately I have experience. You’ll be back !”

    Fijn dat je weer op weg bent.

    Groetjes,

    Dorothé

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s