opwarmen

Ik had me er niet meer aan verwacht, maar ’t is dan toch zo ver: het is koud! Woensdagmorgen was het verdorie bibberen bij m’n herstelloopje. Amper 2°c en een schraal windje. Had me er stevig op mispakt qua kledij. En waar lagen die handschoenen en muts nu ook al weer? Die vond ik niet meer terug, dus zonder op pad. Gevolg waren witte vingers die maar met moeite weer wat kleur terugkregen. Het herstelloopje zelf zorgde gelukkig voor wat opwarming. Had het Domein van Hofstade als decors uitgekozen, zodat ik m’n nieuwe Salomon Speedcross-trailschoenen nog wat verder kon inlopen. Speciaal het mtb-parcours uitgekozen om het risico op modder zo groot mogelijk te maken. Met die kou waren er geen mountainbikers te bekennen (woessies!) en kon ik rustig in de modder ploeteren. De schoenen zijn nu compleet gedoopt, op een bepaald moment zakte ik tot m’n kuiten in de modder. Erger dan dat kon niet, maar de schoenen hielden deftig stand! Helemaal goedgekeurd dus. En ineens ook een dikke 6 km training achter de rug.

Vrijdagavond is het dan normaal gezien clubtraining, maar dat ging deze week niet door. Dan maar op m’n eentje op vrijdagavond op pad voor een tempoloopje. Ik was redelijk hyper van een drukke werkdag en nog wat toestanden thuis en voelde me net een Duracell-konijntje dat met al z’n energie geen blijf wist. Dat tempoloopje kwam dus echt goed van pas. Tegen een kleine 11 km/u een uur lang rondgehuppeld, alle overtollige energie weggelopen.

Vanmorgen dan een lange duurloop op het programma. Ik had eigenlijk een “wedstrijdje” voorzien voor vandaag, ofwel de Polar Bear Trail in Voeren, ofwel de Leffeloop in Markegem. Het werd uiteindelijk geen van beiden. Reden is dat mijn broer op het punt staat papa te worden van zijn eerste kindje, waarvan ik meter zal worden. Ukkie was uitgerekend voor vrijdag, maar blijft voorlopig helaas lekker knus zitten in de buik van de mama. Maar ja, toch maar geen plannen ver wag van huis dus, just in case.
Sinds zaterdag heerst er ook nog windpokken-alarm bij ons thuis. We kregen melding van de ouders van 2 kindjes van Seppe zijn klas die volledig gespikkeld thuis zitten. En ook onze Seppe heeft sinds zaterdag hoge koorts, keelpijn en voelt zich enorm belabberd. Vanmorgen spotte ik een eerste rode plekje op z’n hoofd, dus het ziet er naar uit dat hij het ook heeft zitten. En gezien mijn grote ventje ook nooit de windpokken heeft gehad, is de kans groot dat het hier de komende week helemaal een ziekenboeg wordt.

Om een lang verhaal kort te maken: ik wou niet te ver van huis weg zijn een hele dag. Ik vond op marching.be gelukkig een wandeltocht op 20 minuutjes van m’n deur, in Schriek. Volgens de site 21 km door heen bos, heide en wei, met zo veel mogelijk natuur. Dat sprak me wel aan. Vanmorgen om half 8 vertrok ik bibberend en dik ingeduffeld naar Schriek. Verdorie maar 2°C alweer, niks voor mij eigenlijk.
Ter plaatse bleek de 21 km er 23 km te zijn, ook nog doenbaar. En de organisatie maakte zijn belofte waar: echt alle stukjes natuur die er in Schriek en omgeving te vinden zijn, werden schriek3aangedaan. Tussendoor wel stukken asfalt natuurlijk, dat heb je hier in dit volbebouwde Vlaanderen. Het was echter volop genieten van de rust en de natuur en toen het zonnetje eindelijk kwam piepen, raakte ik eindelijk ook deftig opgewarmd. Af en toe was het ook stevig modderploeteren en rond een km of 8 ging het door een weiland dat gewoon volledig onder was gelopen. Splash splash door het water, ik was blij dat ik m’n Scott’s aanhad. Na 100 m voelde alles alweer droog aan (in de zolen van de Scott Kinabalu zitten drainage-gaatjes die alle vocht direct weer afvoeren).
schriek1

schriek2Na een kilometer of 12 voelde ik de vermoeidheid van een onderbroken nacht (wegens Seppe met een zware koortsaanval om 3u ’s morgens) doorwegen en begon ik het wat lastig te krijgen. Ik was voor de langste afstand gekomen en wou die toch wel uitdoen, maar dat zou nog zwoegen worden. Toen ik rond 18 à 19 km blijkbaar een pijl miste, zag ik het echter totaal niet meer zitten om terug te lopen op zoek naar die verdwaalde pijl. Ik zag in de verte de kerktoren van Schriek staan, het beginpunt van de tocht, en besloot gewoon naar daar te lopen. Na 20,4 km stond ik weer aan m’n auto, dat was voldoende voor mij.
Toch content dat ik er weer 20 km heb kunnen bijdoen vanmorgen! 

 

schriek4

De komende week hoop ik nog 3 trainingen te kunnen doen, maar dat zal wel wat van het ziekenkabinet en de geboorte van m’n petekindje afhangen, hoe het met die plannen gaat vergaan😉

 

 

Dit bericht werd geplaatst in joggerke, training en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op opwarmen

  1. Het kan niet altijd voor de wind gaan. Trainingen en schema zijn altijd ondergeschikt aan gezin-dan wel familie omstandigheden. Sterkte voor de komende week.

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s