gelezen: 1q84 van Haruki Murakami

Vorige zomer kreeg ik 1q84 – de volledige trilogie, cadeau van één van m’n beste vriendinnetjes. Toegegeven, hij stond op een shortlist die ik haar bezorgd had. We hebben de gewoonte van elkaar jaarlijks een boek cadeau te doen voor onze verjaardag. 1q84 was op die shortlist belandt nadat ik her en der er positieve commentaren over had opgepikt.
Toen ik het boek in handen kreeg, was één van m’n eerste gedachten wel “oh shit!”. Het boek is lijvig, extreem lijvig. Had het natuurlijk kunnen weten hé: ’t zijn drie boeken gebundeld in één boek. Er leek geen beginnen aan! Net geen 1300 pagina’s , zonder prentjes (merkte onze Seppe heel opmerkzaam op). In 2013 bleef het boek dan ook nog even aan kant liggen, gezien ik nog altijd in die andere reeks met monsterlijke proporties bezig was, die van Game of Thrones weetuwel. Eind december sloeg ik daar, virtueel (want aan het lezen op e-reader), de laatste pagina van om en dan stond niets nog tussen mij en 1q84. Op 1 januari nam ik me dan voor om er echt eens in te beginnen en ik legde mezelf een deadline op: tegen 1 februari moesten de 1300 pagina’s gelezen zijn!

Om die deadline echt hard te maken, zette ik het zelfs op Facebook en ik kreeg prompt heel wat aanmoedigingen van zware Murakami-fans. Aha, die is dus blijkbaar echt wel goed! Dat gaf me moed!
1q84
Op 26 januari werd mijn doel al bereikt, een kleine week voor m’n deadline. En dat ligt gewoon aan het feit dat 1q84 een pageturner van jewelste is. Ik kon het boek amper neerleggen. Zat er overdag aan te denken en uit te kijken naar dat moment dat ik het boek weer in m’n handen kon nemen en voort kon lezen. Slechts héél zelden overkomt me dit. Murakami slaagde erin.

Nochtans is het verhaal van 1q84 niet een dusdanig verhaal dat je zegt van “wow, dit is het”. Het is zelfs een absurd vreemd verhaal dat kant noch wal raakt. En toch word je erin meegesleurd en pik je alle absurditeiten en vreemde toestanden die compleet onwezenlijk zijn en totaal niet te geloven. Het verhaal is zelfs amper samen te vatten. Maar laat ik toch maar even een poging doen.

1q84 vertelt het verhaal van enerzijds Aomame, een 30-jarige jonge fitness-instructeur, en anderzijds van Tengo, een 30-jarige eenzame schrijver/wiskundeleraar. Op het eerste zicht blijken beiden ver van elkaar te staan en elkaar ook niet te kennen. Aomame heeft echter een duister kantje, ze klust bij als moordenares. Ze vermoordt mannen die het niet zo nauw nemen met respect voor hun vrouwen en dit in opdracht van een oudere vrouw die haar er gul voor betaalt. Tengo is een brave ja-knikker die helemaal opgaat in de bewerking van een beloftevol manuscript van de 17-jarige Fukaeri. Geleidelijk aan verschuift de focus naar dit boek, waarin Fukaeri vertelt over een eigenaardige sekte waar meisjes brutaal worden verkracht. Gaandeweg krijgt het verhaal bizarre sciencefictiontrekjes wanneer blijkt dat zogenaamde Little Men op een mysterieuze manier via de misbruikte meisjes misdadige werk verrichten en overal willen infiltreren. Fukaeri is zelf een van hun slachtoffers en wil met haar boek, dat Tengo tot een bestseller heeft geredigeerd, blijkbaar waarschuwen voor de invasie van deze Little Men.
Het wordt al van in het begin duidelijk dat Aomame en Tengo onbewust naar elkaar op zoek zijn. Een verre herinnering, een intieme handdruk toen ze 10 jaar waren, duikt steeds vaker op in hun geheugen en het verlangen naar elkaar wordt groter en groter. Wanneer de oude vrouw aan Aomame de opdracht geeft de leider van de sekte uit de weg te ruimen, beginnen stilaan de levenslijnen van Aomame en Tengo naar elkaar toe te lopen.

Wanneer Aomame 2 manen aan de hemel ziet verschijnen, beseft ze dat ze zich in een parallelle wereld bevindt, die ze omdoopt tot 1q84 (ipv 1984, het jaar waarin het boek zich afspeelt). 1q84 is een wereld met die rare Little Men die de boel op stelten zet en ze wil zo snel mogelijk ontsnappen, met Tengo.
Het is die onwezenlijke zoektocht naar elkaar, doorspekt met moorden, achtervolgingen, seks en zelfs een folterscène, dat het boek tot zo’n pageturner van jewelste maakt. Het boek bevat een aantal absurde plotwendingen en toch vergeef je het Murakami. Je moet het verdorie maar kunnen hé!

Een absolute aanrader dus, als je de moed vindt om eraan te beginnen 😉

Advertenties

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s