in panne

En dan is er dat moment dat je even in panne valt, letterlijk. Gelukkig niks aan de hand met mijn benen. Geen loopblessure dus. Houden zo. Maar mijn schouderprobleem wordt maar erger en erger. Op 27 december en 16 januari kreeg ik een infiltratie met cortisone in mijn rechterschouder, omdat de pijn onhoudbaar was. De cortisone had telkens effect, voor een weekje of zo. Na de 2e inspuiting voelde ik na een weekje terug pijn opkomen, niet meer op de plaats van de infiltratie, maar wel ernaast, in mijn bovenarm. Dat kwam en dat ging en dat zo een week of 2 maar de pijnmomenten werden wel langer en langer. Tot ik dinsdag op het werk een hele dag de pijn aan het verbijten was. Tijdens een vergadering moest ik even op het whiteboard schrijven en dat lukte amper. Ik kreeg m’n arm niet omhoog zonder fikse pijnscheuten. ’s Avonds verging ik van de pijn en een paracetamol bood geen soelaas. Die nacht amper geslapen.

Woensdag kreeg ik met veel moeite mijn kleren aan. Bepaalde bewegingen bleken gewoon onmogelijk. Koppig als ik ben heb ik toch een poging tot looptraining gedaan. Met een paracetamol achter de kiezen. Dat ging toch niet zo best, ik had wat last van duizeligheid. Tijdens het lopen gebruik ik m’n arm niet (ik maak er zelfs geen zwaaibewegingen meer mee), maar de pijn was gewoon continu aanwezig, of ik nu liep of niet. De wisselloop met een paar fikse tempo’s werd halverwege omgeruild voor wat rustig joggen en dat ging gelukkig wel. 
Een uurtje later zat ik bij m’n huisarts. Kreeg direct ontstekingsremmers voorgeschreven en ook nog ziekteverlof voor de rest van de week. Omdat het mijn rechterarm betreft en ik ben rechtshandig. Autorijden lukt ook niet zo best, schrijven doet pijn, zelfs een boterham smeren is pijnlijk. Deze avond mag ik al bij de specialist in het ziekenhuis terecht. Benieuwd naar het verdict, maar toch wat met schrik erbij. Wat als het nu al tot opereren moet komen…wat dan met mijn plannen zoals de Mont Blanc Marathon? Ik zal nog niet proberen te panikeren. Mijn huisarts zei me tenslotte dat ik heus nog rustig mag joggen. Maar eerlijk gezegd: vandaag zag ik dat echt niet zitten. Gewoon al het idee dat ik me dan moet omkleden en wetende hoeveel pijn dat doet, alsof mijn arm er gaat afscheuren…

Dus hopelijk vanavond al wat meer uitsluitsel over wat er nu juist aan de hand is. En vooral duimen dat ik mag blijven lopen 😉 

injured runner

 

Advertenties

4 gedachten over “in panne

  1. Ik kan me zo voorstellen hoe je hoopt op goed nieuws en hoe bang je bent dat je alle gemaakte plannen even in de ijskast moet steken. Maar je gezondheid gaat voor alles! Ik duim voor goed nieuws en dat het snel mag beteren!

  2. Hi Ruth,

    Sterkte met de pijn Ruth. Het klinkt heel heftig allemaal. Ik duim voor je dat er iets aan te doen is en het liefst heel snel. Ik begrijp je volkomen in je angst om een tijdlang niet hard te mogen lopen. Als dat werkelijk zo is, dan zul je een manier vinden om daarmee om te gaan, maar zover is het nu nog niet.

    Toi toi toi,

    Dorothé

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s