doorbijten

En zo zijn we plots in de maand maart beland…Nog minder dan 4 maand verwijderd van mijn Grote Doel. Ik moet toegeven dat af en toe een zenuwachtig kriebeltje zich in mijn buik begint te manifesteren. Goesting en schrik, twee emoties die zich constant afwisselen als ik aan dat Grote Doel denk.

Februari sloot ik al lopend af, met een fijne tempoloop van 12 km in het gezelschap van loopmaatje Christine. Het babbelgehalte lag ongezien hoog en daardoor vlogen de tijd en kilometers in een wip voorbij.
Wat een verschil met vandaag. Ik stond er alleen voor met m’n lange duurloop en werd met momenten overmand door eenzaamheid, vooral tegen het einde aan. De voorbije weken deed ik die lange trainingen quasi altijd in gezelschap, het was dus even wennen precies.
Bovendien startte ik al met een vermoeid gevoel, na een laat avondje uit en een korte nacht. En ik startte te laat, omdat ik mijn ventje niet uit zijn bed kreeg gesjot. Het was al 11u gepasseerd eer ik eindelijk vertrok. M’n ontbijt was tegen dan al lang gezakt en dat merkte ik helaas, naarmate de tijd verstreek.

Er was een wandeltocht in Kampenhout en het leek me leuk om daar een stukje van mee te lopen. Al lopend naar ginder getrokken en die eerste 6 km verliepen echt heerlijk. Enkel de felle tegenwind was met momenten wat irritant. Wat ook irriteerde was m’n hartslagmeter. Afgelopen week had ik die weer aan de praat gekregen, het probleem zit zich echt wel in de band die te rap oprekt waardoor hij altijd wat afzakt (en dat geeft foute metingen). Afgelopen week de band eens heel strak opgetrokken en dat lijkt te helpen, maar hij spant dan heel hard tegen m’n ribben en da’s niet zo fijn. Dus vandaag hem niet extra strak aangetrokken, maar de metingen liepen daardoor alweer compleet fout. Na enkele kilometers het ding dus maar weer uitgetrokken. Ik weet ondertussen wel dat m’n hartslag op zo’n lange duurloop fluctueert tussen 130 en 145 afhankelijk van het terrein, wind enz…

Na 6,5 km kwam ik aan het startpunt van de wandeltocht en draaide ik meteen de route om om 9 km mee te lopen. Het was een mooi afwisselend parcours, met enkele bossen en stevige modderstroken, maar ook enkele saaiere stukken langsheen de baan of woonwijken. Er was immens veel volk op de wandeltocht wat het lastig maakte op de smalle stukjes en de stukken door het bos. Als je ’s morgens heel vroeg op zo’n wandeltocht gaat lopen, kom je de anciens tegen, die vaak alleen of maar met twee zijn en die gaan zonder morren direct opzij. Nu op de middag had ik de rustige gezapige families die genoten van een mooie wandeling maar er tegelijk een sport van maakten met z’n allen naast elkaar over de hele breedte van de weg te lopen. En dat was niet één familie, neen…ze deden dat gewoon allemaal leek het wel. De meesten gingen vlot opzij telkens ik vriendelijk vroeg of ik mocht passeren, maar er waren er ook wel wat bij die niet verlegen waren om er wat commentaar bij te smijten. Pfft, flauw hoor.  Om die reden wou ik sowieso niet m’n volle training op die wandeltocht doen, op dat uur leek me dat niet meer doenbaar.
Tijdens dat lusje van 9 km kwamen de hongerkloppen op. Normaal gezien kan ik zonder problemen 1,5 uur zonder extra eten, maar nu was ik al na een uur compleet leeg. Eerste gelletje ingenomen en dat hielp. Een half uur later kwam het lege gevoel weer op en voelde ik me nogal slap worden. Dan maar m’n reep erbij genomen (Isostar deze keer, ben wat merken aan het uittesten). Die in twee beurten opgegeten en ook dat hielp. Zo kwam ik alleszins de wandeltocht door, maar dan moest ik nog naar huis teruggeraken. In die tocht naar huis, kreeg ik weer af te rekenen met een hongerklop. Jawadde, ‘k had het wel erg vandaag. M’n laatste gelletje ingenomen met m’n laatste water. Met nog 2 km te gaan was het niet zo’n ramp dat m’n water op was alleszins. Dat gelletje gaf gelukkig nog even een extra shot energie en ik deed er thuis nog een lusje bij om toch maar op een totaal van 22 km te geraken.

Al bij al content dat ik er weer 22 km op heb zitten, maar het ging dus met wat horten en stoten. Maar zo’n trainingen horen er ook bij. Ongetwijfeld ga ik op de komende trails en bij m’n Grote Doel ook zo’n dipjes meemaken en dan is het kwestie van daar door te geraken en vooral door te bijten. Dat heb ik dan vandaag dan al maar eens in het mini geoefend zeker😉

strengthwithin

Dit bericht werd geplaatst in joggerke, training en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op doorbijten

  1. djaktief zegt:

    Sowieso knap dat je met je arm toch door traint voor je doel. Goed bezig hoor Ruth!

    Groetjes,

    Dorothé

  2. Het kan niet allemaal van een leien dakje gaan in een voorbereiding die bijna een jaar duurt. Dan zijn er altijd een paar momenten bij die eens wat minder zijn. Toch ook deze 22 km in de tas!!

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s