techniek

Na mijn koeien-avontuur van woensdag, was het rustdagje op donderdag welgekomen. Vrijdag was ik doodop, combinatie van wat stress op het werk en slecht slapen. Nooit goed voor de gezondheid, zo’n toestanden. Gelukkig had ik een stevige stok achter de deur, want ik had afgesproken om met loopmaatje Christine te gaan lopen. Christine liep vorig weekend nog een 50 km in Frankrijk, dus die ging een rustig toerke lopen. Niet dus… Ze was duidelijk hersteld en ik had wat frustraties van me af te lopen, dus we eindigden onze 12 km weer met een gemiddeld tempo dat ruim boven de 10 km/u lag. Niks rustig joggen alleszins.

Zaterdag voelde ik me weer vermoeid, weer een slechte nacht achter de rug en veel te vroeg wakker. Ik sleepte me de hele dag vooruit. Zoon-lief daarentegen leek wel een superdosis speed genomen te hebben en was niet in te tomen. Tegen de avond lag ik dus helemaal uitgeteld plat in de zetel. Had me dan voorgenomen om extra vroeg in bed te kruipen, gezien ik zondag om 6u30 eruit moest. Niet gelukt: ventje had een veel te goeie film opgezet en die bleek 3u te duren. Oeps.
Vanmorgen dus na een veel te korte nacht er om 6u30 uit, maar gek genoeg was er van vermoeidheid geen sprake meer. Misschien lag het aan de leuke vooruitzichten: een heuveltraining met loopmaatje Heidi. Moest ik haar wel eerst gaan oppikken in Leest wat totaal aan de verkeerde kant ligt van Mechelen, maar dat had ik er voor over. Dus eerst naar Leest en dan weer de andere richting uit om te eindigen in Averbode, aan de Weefberg. We waren er om 8u20 ook al had de rest pas om 9u afgesproken. We hebben allebei een gezinnetje om naar terug te keren, dus we wilden op tijd gedaan hebben.

Bedoeling was de gebruikelijke ronde van 3,5 kilometer 6 keer te doen, maar dan de ene ronde met stokken de andere ronde zonder stokken. Zo konden we onze techniek oefenen op de drie forse hellingen. De eerste ronde ging met stokken en ik sukkelde al direct om soepel met die stokken de eerste helling op te gaan. Duidelijk oefening nodig. De tweede helling is een pak steiler en de derde al helemaal (da’s de fameuze muur) en daar kon ik dan de frontale techniek gebruiken (stokken allebei voor mij neerpoten en me zo omhoog werken). De volgende ronde was het dan zonder stokken en oefenden we de loop- en staptechniek annafrost(waarbij bij de staptechniek er druk wordt uitgeoefend met de handen op de knieën, zoals Anna Frost laat zien op de foto hiernaast). En dat dus zes ronden lang. Tegen de zesde ronde was ons vat wel af. Toch namen we in die ronde nog een extra keer de berg, kwestie van in schoonheid af te ronden.
Na 21,5 km stonden we weer aan de auto, moe maar voldaan.

Alleszins een goeie techniek-training. Die eerste ronde sukkelde ik wat met die stokken, maar naarmate de training vorderde, ging het beter en beter en de laatste ronde met de stokken had ik het gevoel dat ik de techniek onder de knie had. Dik tevreden dus. Vol vertrouwen nu vooruit kijken naar de team-trail eind maart, 30 km zo bergop en bergaf sukkelen.

startnow

 

 

bron foto Anna Frost: http://frostysfootsteps.wordpress.com/2013/06/11/trail-running-in-holland/

 

Dit bericht werd geplaatst in joggerke, trail, training en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op techniek

  1. Een pittige training zo te lezen. Goed om te lezen dat Heidi er ook bij was.

  2. djaktief zegt:

    En je schrijft niets over je schouder Ruth… ging het goed daarmee? Pittig lijkt het me wat je deed.

    Groetjes,

    Dorothé

  3. Elsa zegt:

    Oef! Heftige training hoor! Lijkt me wel heel gaaf, maar dat zou ik zo nog niet kunnen. Knap gedaan!

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s