de Wijngaardberg op

Vandaag stond er een duurloop van 3 uur op m’n schema en die ging ik al heuvellopend doen op de Weefberg in Averbode. Plannen waren daar al voor gesmeed en normaal gezien ben ik dan een mens van mijn woord. Tot vannacht dan. Tussen middernacht en 6 u ’s morgens ben ik om het kwartier uit bed gemoeten voor onze Seppe die steeds weer om mama riep. Er broeide duidelijk iets, maar het duurde tot een uur of 5 eer de aap uit de mouw kwam: vlammende oorpijn. Rap Nurofen gegeven en na een uurtje lag ie dan toch eindelijk goed te ronken. Tot half 9 geslapen, ik dus ook een een uurtje of 2 geslapen maar dat kwam dan wel omdat ik mijn wekker toch maar had uitgeschakeld. Om 7u al terug opstaan om naar Averbode te trekken, dat zag ik echt niet zitten onder deze omstandigheden.

Het was al half 11 toen ik de kans zag om even er op uit te trekken om te gaan trainen. Maar dan nog 3 uur ergens gaan trainen? Dat zag mijn ventje niet echt zitten en ik eigenlijk ook niet. Ik wou echt wel wat heuvels doen en besloot een tip, die ik onlangs via Facebook kreeg, eens te onderzoeken: de Wijngaardberg in Wezemaal. Een 20 minuutjes rijden, dus niet vlak bij de deur, maar ook niet onmogelijk ver.
Wezemaal zelf is als dorp maar mini, en wordt langs één kant beschermd door de Wijngaardberg. Je ziet hem al vanop afstand opdoemen. Dat leek me wel een fikse uitdaging. Ik moest even zoeken naar parkeerplaats en pootte mijn koekendoosje uiteindelijk op het dorpsplein. Vandaar uit was het een kleine kilometer lopen naar een toegangsweg naar het natuurgebied.

Voor me openbaarde zich al snel een fenomenaal mooi trailgebied. Het pad slingerde de wijngaardberghoogte in, waarbij ik al direct wat trapjes voor de kiezen kreeg. Eenmaal boven een klein stukje lopen en dan in volle vaart een afdaling naar beneden. Jawadde, dit ging plezant worden, zo veel was duidelijk. Ik besloot het wel op veilig te spelen en de gemarkeerde routes te volgen. Alleen vergiste ik me op een bepaald moment even: er hingen naast de wandelroute-bordjes ook bordjes van een fietsroutenetwerk en de nummering liep nogal gelijk. Zo belandde ik plots op de mountainbikeroute die ook enorm leuk om volgen was. Maar dat vonden een paar honderden mountainbikers ook wel. Het parcours van een toertocht ging blijkbaar net langs daar. Ik liep gelukkig in de tegengestelde richting, zodat ik ze telkens zag aankomen, maar op zo’n single track door het bos, was dat soms toch wel wat spannend. Toen ik een doorsteek zag naar een weiland, nam ik die gauw om van die mtb’ers vanaf te zijn. Na een klein stukje lopen, kwam ik weer een bordje van de wandelroute tegen en ging langs daar verder. De tocht wijngaardberg2ging zo voort over de “wijnmuur” (een oude stenen muur daterend rond 1800), doorheen de wijngaarden (die nu mooi in bloesem staan) en dan op en neer rondom de wijngaarden. Na een eerste volledige ronde, besloot ik een andere route te volgen die een bos inging. Een steile afdaling, gevolgd door een beklimming die me leidde naar een gigantisch Christus-standbeeld. Daarna weer steil wijngaardberg3naar beneden en ik stond plots op straat. Via een omweggetje ging ik terug het bos in en klom weer naar boven langs het stuk waar ik voorheen naar beneden was gegaan. Dat deed ik niet allemaal al lopend, daarvoor was ik iets te vermoeid. Stevig stappend dus en boven altijd even genieten van de mooie zichten, want daar doe je het toch wel voor.

Eén van de mooie zichten was op het dorp Gelrode en de Moedermeule. Daar kreeg ik wel moedermeuleeen emo-momentje van. Mijn moeder is geboren en opgegroeid in Gelrode en als kind ben ik daar heel vaak gaan spelen bij mijn grootouders. De Moedermeule, een prominent beeld in het landschap, was ooit eigendom van mijn overgrootvader (die ik zelf nooit gekend heb), Sylvain Borgions.  Mijn familie heeft nog altijd een wat speciale band met de Moedermeule. De communiefeesten gingen er bv. bijna allemaal door in de taverne en als we op bezoek waren bij mijn grootouders stond een uitstapje naar de molen bijna altijd op de agenda.
Toen ik de molen vanop de berg zag, kwamen er spontaan heel wat herinneringen naar boven. Een speciaal momentje.

Uiteindelijk bracht ik een kleine 2 uur door op de Wijngaardberg. Na 1u53 min effectieve training (af en toe ging het stopwatch on hold) stond ik weer aan m’n auto. Op die tijd legde ik bijna 400 positieve hoogtemeters af, wat niet slecht is op zo’n korte afstand (16,3 km). En dan heb ik vaak nog de weg van de minste weerstand gekozen. Geen 3 uur getraind dus, maar zo erg is dat niet.Een volgende keer maak ik het mezelf misschien nog wat moeilijker. Want reken er maar op dat ik hier nog ga komen trainen!

 

foto’s geplukt van de sites  http://www.gps-tour.info/ en http://reizendichtbijhuis.files.wordpress.com/

 

 

Dit bericht werd geplaatst in joggerke, trail, training en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op de Wijngaardberg op

  1. Een prima alternatief gevonden!

  2. djaktief zegt:

    Knap na zo weinig nachtrust Ruth!

    Groetjes,

    Dorothé

  3. Elsa zegt:

    Wat een mooie omgeving en een perfecte trainingslocatie zo te zien. Toch knap aangepast zo, die training.

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s