Team Trail 2.0 met The Beasty Girls

Zaterdag 29 maart 2014…al van ’s morgens vroeg kwam er een mooi zonnetje op onder een straalblauwe hemel. Het beloofde een mooie dag te worden. Samen met Heidi stond ik iets voor 13u aan de start van de Team Trail 2.0 in Bérismenil. We hadden ons tweekoppig ploegje gedoopt met de naam The Beasty Girls. Dat het een beestig zwaar loopje ging worden, konden we toen nog niet vermoeden.

De sfeer zat er al voor de start goed in. Snel onze kameraden gevonden, een fijn weerzien met heel wat mensen na enkele maanden afwezigheid op trailwedstrijden. Om 13u werden we in gang gezet. Eerst een kleine 2 km asfalt en dan doken we de trails op. Het ging niet snel, dus we konden rustig opwarmen. De paden lagen er moeilijk beloopbaar bij. Veel boomwortels, stenen, takken…de ene na de andere loper ging onderuit, waaronder Heidi ook eens. Na 4 km moesten we dan een muur op. M’n stokken deden goed dienst. De ene na de andere stak ik voorbij. Boven eventjes pauze gehouden om een foto te schieten en hop weer voort.

DSCN0626
DSCN0627 Een prachtige single-track die gestaag verder naar boven slingerde met dan bovenop de heuvel een fenomenaal zicht op de omgeving. Gelukkig moesten we daar even pauzeren omwille van een opstopping aan een technische afdaling, zo konden we even van het mooie zicht genieten.
DSCN063010155653_584291091666500_1078190760_n
Daarna slingerde het pad zich voort door de omgeving en na een 7-tal kilometer kwamen we weer even terecht in de bewoonde omgeving, de eerste lus zat erop. De tweede lus startte een beetje saai, een rechte weg van een kleine 2 km alvorens we weer het bos indoken. Het zicht dat we daar kregen was weer fantastisch, wat een gelukzalig gevoel gaf dat alweer. Stilaan begon de zwaarte van het parcours wat te wegen. Het stijgen op zich viel wel mee, dat pakten we rustig aan met onze stokken. Maar de vlakke stukken vielen zwaarder dan verwacht door de lastige ondergrond. Het was moeilijk om een ritme te vinden wanneer boomstronken en wortels telkens weer je tempo doorbraken. Hierdoor sloeg de verzuring in onze benen sneller toe dan verwacht.

10003087_584291648333111_1604493300_n 10155098_584291388333137_836939773_n 10155457_584291644999778_401803786_nNa een kleine 14 km stonden we terug aan de start, lus 2 zat erop. We besloten snel in de sporthal even een plaspauze te houden en dan gebeurde het hé….we raakten elkaar kwijt. Ik dacht dat het parcours wel langs de drankpost zou gaan en zei tegen Heidi dat ik alvast naar daar liep. Maar dat parcours ging helemaal niet langs daar dus wachtte ik gewoon een beetje verderop op Heidi. Maar Heidi was ondertussen via een binnenweggetje toch naar die drankpost gelopen en was daar op mij aan het wachten. Tja, dan sta je daar dus te koekeloeren, haha. Na enkele minuten begon bij ons beiden toch iets te dagen en vonden we elkaar weer terug. Kleine tien minuten vertraging opgelopen, maar daarmee hadden we wel wat gerust natuurlijk.

Nu volgde de langste lus, een kleine 17 km nog te gaan. En die lust startte heel moeizaam. We kregen een stevig vals plat voor de kiezen en vonden beiden geen fut om die op te lopen. We waren echter niet alleen in ons lijden: voor ons liepen nog een paar teams te stappen en te zuchten. Gelukkig werd de lange klim beloond met een lange afdaling van 2 km lang. We lieten ons volledig gaan en zijn die afdaling afgedenderd, onderweg 4 teams ingehaald! Dat hadden we even mentaal nodig. Vervolgens pakten we het rustig maar verstandig aan: de hellingen stevig stappend naar boven, de vlakke stukken en afdalingen lopen.
1534356_584291268333149_2133835391_n 1621900_584291591666450_723644206_n 1981790_584291818333094_708965269_n

De drankpost op 22 km kwam net op tijd om onze lege tankjes weer aan te vullen. Ons tegoed gedaan aan cola, drankbidons bijgevuld met water en dan kwam het Benny Hill-moment van de dag!  Heidi besloot één bidon te vullen met cola. Nu, wat doet cola als daar stevig mee geschud wordt? Toen we terug begonnen te lopen, schoot daar ineens een cola-fontein van jewelste uit Heidi haar rugzak! De cola spoot door het rietje van haar bidon heen. We kwamen niet meer bij van het lachen, gieren tot en met. Voor Heidi zat er niets anders op dan die bidon zo snel mogelijk leeg te drinken en die kreeg natuurlijk een suikerrush van jewelste en ging er weer voor. Wat doet dat alleszins goed, zo eens stevig kunnen lachen als je stilaan aan het eind van je krachten bent.

De laatste 9 km waren alleszins geen weggevertje. Een hele lange klim in het dorp Maboge die me compleet leegzoog. Rap een supergelletje (Squeezy) genomen en ik voelde de suikers direct toeslaan en kon zelfs weer beginnen lopen. Oef! Het pad bleef slingeren, we kregen nog een supersteile afdaling te verteren (auw mijn bovenbenen) en daarna nog wat klimmetjes. Toen m’n Suunto 30 km piepte, waren we nog niet aan de finish. Grrr….
DSCN0633 DSCN0634

Uiteindelijk bereikten we na 30,9 km de finish in een tijd van 4u43. We gingen ervan uit dat dit een barslechte tijd was, tot bleek dat zelfs wat straffere teams, zoals Aad en Peter, en Thierry en Ali niet zo ver voor ons waren gefinished. Ali had wel zijn enkel omgeslaan, die stond dik en blauw. Aad was ziek geworden onderweg. Wij hadden 10 minuten verloren bij die pitstop…en zo hadden we allemaal ook wel gewoon wat pech gehad onderweg en waren we vooral heel blij dat we doorgezet hadden en de finish gehaald.

Als training voor de Mont Blanc Marathon was dit alleszins een goeie test. Als ik op 29 juni de eerste 31 km in 4u43 volbreng, ga ik al heel goed bezig zijn en haal ik die limiettijd van 9 uur wel. Gisteren was op dat vlak ook een belangrijke mentale les: aanvaarden dat die kilometers soms tergend traag vooruit gaan en niet aan de gebruikelijke 9 à 10 km/u.

Nog een leuk feitje: team The Beasty Girls was 6e in het vrouwen-team klassement! Niet slecht hé. (sssttt… er deden maar 7 vrouwenteams mee ;-)).

 

PS. Een deel van de foto’s hierboven werden genomen door Peter Destoop, ik mocht ze lenen voor deze blog, waarvoor dank Peter!

Dit bericht werd geplaatst in joggerke, trail, wedstrijden en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

6 reacties op Team Trail 2.0 met The Beasty Girls

  1. Goeie voorbereiding op 29 juni.

  2. kaat zegt:

    wauw, da’s toch wel echt sterk !

  3. djaktief zegt:

    Wat een beestachtig leuk verhaal van jullie team😉 Dit moet toch vertrouwen geven voor de toekomst.

    Groetjes,

    Dorothé

  4. Elsa zegt:

    Ik lag dubbel bij die colafontein!
    Leuk verslag met mooie foto’s! Gaat volgens mij best goedkomen op de Mont Blanc.

  5. Caroline zegt:

    Wat een mooie omgeving om in te lopen daar. Dan is het vast geen straf dat het wat trager gaat🙂

  6. Frank zegt:

    Het was inderdaad prachtig en zwaar. Fijne (korte) kennismaking trouwens. Tot binnenkort !

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s