La Bouillonnante – verslag

Zo, dat was me een heftig trailtje gisteren. Van m’n vorige deelname in 2009 wist ik nog wel dat het een zeer pittig technisch parcours was. Wat ik niet wist, is dat het parcours sinds 2009 voor een stuk veranderd was en naar mijn gevoel nog zwaarder was geworden. Het werd een calvarietocht van begin tot eind!

De dag begon supervroeg. Heidi en haar man stonden om kwart voor 7 aan m’n deur en dan volgde een rit van 2 uur naar Bouillon. Bij aankomst zagen we de dappere lopers op de lange afstanden net passeren. Leuk om toch even een paar van onze maatjes te kunnen aanmoedigen.

Om kwart voor 9 was het dan aan ons. Bij de briefing vlak ervoor hoorde ik al vallen dat we twee keer het water zouden doormoeten. Huh? Dat was vroeger alleszins niet. En de start ging ook helemaal een andere richting uit dan ik me herinnerde. Aiai, wat ging dat worden. Het begon me te dagen dat dit toch niet zo simpel ging worden.

nog fris voor de start

nog fris voor de start

De eerste kilometers gingen nog vlot, maar na zo’n 3,5 km viel er al een eerste slachtoffer en blijkbaar heel ernstig. Die jongen zou afgevoerd worden. Gelukkig stonden er al een aantal mensen hulp te bieden, dus gingen we voort. Een beetje verder de eerste klim. Ik sukkelde even met mijn camera waardoor ik Heidi uit 
het oog verloor. Maar dankzij m’n stokken stak ik die 15 mensen die me ondertussen hadden voorbijgestoken, zo weer voorbij. Echt een voordeel die stokken. Daarna een supersteile afdaling, waardoor we toch even als woessies de veilige route uitkozen en niet meededen met de kamikazes die zich absoluut wilden bewijzen en naar beneden denderden langs het steile stuk.DSCN0645DSCN0646

Na die eerste berg kregen we Les Crètes de Frahan te verteren en dat herinnerde ik me nog van vorige keer. Heel leuk om over te klimmen en klauteren en af en toe te lopen (maar dat lopen is daar minimaal). Bovenop prachtige vergezichten, dat maakt het afzien toch allemaal de moeite.

10325695_600560503372892_5357183982442705371_n

foto Peter Destoop

Na 11 kwamen we aan de bevoorrading, een heuse verwennerij waardoor we er wat langer bleven plakken. Die recuperatie was welkom want een 500 meter verder volgde de beruchte “wall”. Een stuk van 600 meter waarbij 150 hoogtemeters moeten bedwongen worden. De stokken bleken ook hier weer een zegen. Het was wel een zware klim maar ik had geen “opgeblazen” bovenbenen tegen dat ik boven was, iets waar ik vroeger altijd last van had.

DSCN0650

Na die Wall was het klimmen nog niet gedaan. Er kwamen nog ettelijke serieuze klimstukken en technische afdalingen. Een van die stukken bevatte de beruchte “échelles”. Een zeer technisch gedeelte in het bos, waar bepaalde stukken met een laddertje moeten overbrugd worden. 5 jaar geleden moesten we maar één laddertje afdalen. Nu moesten we er één afdalen en twee weer beklimmen en daarnaast nog wat technische stukken te voet afleggen. Ook hier weer van die idiote kamikazes die net op die gevaarlijke stukken als een gek naar beneden denderden en daarvoor in onze nek kwamen hijgen zodat we onszelf opgejaagd voelden. Hatelijk. Alsof je daarmee zo wezenlijk veel tijd wint…zeker gezien het bij elke ladder aanschuiven was, waardoor je sowieso stilstaat en tijd verliest (iets wat ons niet echt deerde, konden we wat recupereren, héhé).
Na dat stuk kregen we nog een loodzware beklimming te doen, op een berg waar blijkbaar een aardverschuiving had plaatsgevonden. Een hele lading steenpuin waar we doorheen naar omhoog moesten waden. Mijn stokken hebben me daar letterlijk tegengehouden dat ik weer helemaal naar beneden schoof. Ik hing gewoon met m’n armen aan die stokken te bengelen terwijl mijn voeten weggleden. Zot. Met veel gewroet dan toch boven geraakt, wat was me dat zeg.

Rond 19 km een tweede drankpost, waar ik even wat stenen uit mijn schoenen wrikte en we ons tegoed deden aan cola (dit keer geen last van m’n maag trouwens).  Daarna nog een kleine 6 km te gaan, waarbij we 2 keer de Semois moesten oversteken. De eerste oversteek was diep en de dame voor mij zag dat niet zo zitten. Door de stroming moesten we ons vasthouden aan een touw. Daardoor kon ik haar niet voorbijsteken. Sowieso wou ik dat touw ook niet loslaten, want ik stond al tot mijn middel in het water en het is glibberig om op die steentjes te stappen. Als ik daar zou tenonder gaan, was m’n gsm en fototoestel rijp voor de vuilbak. Liever niet dus. Dus tja, daar stonden we dan, minutenlang in dat ijskoude water met een dame voor mij die voetje voor voetje schuifelde en in paniek was. Gelukkig was er een hulpverlener (er waren twee reddingsmedewerkers die een oogje in het zeil hielden) die op haar inpraatte en haar toch zo ver kreeg om door te stappen. Helemaal verkleumd kwamen we uit het water en het eerste wat we deden was maken dat we aan het lopen waren, om weer warm te krijgen. Dat lukte aardig, vooral door weeral een klim! We werden echt niet gespaard, tot op het einde.DSCN0653

Een kilometer of 2 verder moesten we dan weer de Semois over. Ditmaal was het niet zo diep, maar wel een veel langere oversteek. Dat ging gelukkig een pak vlotter. Daarna was het nog een zachte klim (die we ook stapten) en hier kwam ook maatje Annemie ons ingehaald. Zij was een uur eerder gestart op de 36 km en haalde ons dus zomaar in. Niet te doen die Annemie! We lieten haar gaan en gingen voort op ons tempo. Nog een stevige lange afdaling en dan zagen we het kasteel weer voor ons opdoemen. Yes, we hadden het gehaald. Die laatste trappetjes om het kasteel op te lopen pikten nog even, maar al lopend zijn we dan toch over de finish kunnen gaan.

Content dat we het gehaald hebben, maar dat we er zo lang over zouden doen (4,5 uur), hadden we niet verwacht. We hebben wel een dik half uur verloren aan drankposten, de laddertjes en de waterpassages. Dat speelt natuurlijk wel wat mee. Maar het was ook een verdomd zwaar parcours (1200 pos. hoogtemeters) en dan merk je wel dat je twee weken geleden nog een marathon liep en dat dat toch nog wat in je systeem zit. We troostten ons met het idee dat we wel tot op het einde hebben kunnen blijven lopen terwijl anderen met krampen in de kuiten langs de kant bleven staan. Echt iedereen rondom ons zat stuk, wij ook wel voor een deel maar we konden blijven lopen (behalve de stukken bergop dan, waar we verstandig genoeg ook stapten).

hoogteprofiel - 1200 hm over 24,7 km

hoogteprofiel – 1200 hm over 24,7 km

Alleszins weer een goeie krachttraining en mentale training erbij voor de Mont Blanc Marathon!

 P.S. Veel foto’s heb ik niet genomen, omdat ik te druk bezig was met overeind blijven  (en mijn camera had wat kuren).

Dit bericht werd geplaatst in trail, wedstrijden en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op La Bouillonnante – verslag

  1. djaktief zegt:

    Wat een avontuur Ruth… ik ben meer van de zanderige trailpaadjes, maar om te lezen is je verhaal in ieder geval heel leuk. Verder is het ook een goede training met in het diepe springen en zien wat je ervan maakt onderweg.

    Groetjes,

    Dorothé

  2. Natuurlijk ben ik heel tevreden over deze prestatie twee weken na Marathon Zeeuws Vlaanderen. Gefeliciteerd.

  3. Proficiat, Ruth. Het was inderdaad nogal heftig. Ik heb me wat laten gaan en heb daarbij mij enkel weer lelijk verstuikt. CU op de boucles. Het begint te korten voor de MMB. Ik kan niet meer wachten.

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s