dorstig

Alweer een weekje dichter bij het grote doel. Na de Bouillonnante verliep het herstel eigenlijk best wel oké. Dinsdag wel even die paniek rond m’n kuiten, maar het euvel is weer helemaal verdwenen. Woensdag liep ik probleemloos een uurtje en vrijdagavond liep ik een dikke 12 km samen met loopmaatje Christine. Beetje paniek om niks dus. Nou ja, die pijn was er wel echt, maar het was een storm in een glas water.

Het weer is wel mijn ding niet. Die stormwind en forse regenbuien…ik heb er een hekel aan. Vrijdagavond ontsnapten Christine en ik gelukkig aan die grillen der natuur. Het zonnetje scheen en het was zelfs aangenaam warm. De wind stond niet te strak, eigenlijk ideaal loopweertje.
Vandaag was het andere koek. Heel de voormiddag een dreigend weertje met forse buien en ons jonge boompje in de tuin zwiepte stevig heen en weer (maar wordt gelukkig goed op zijn plaats gehouden door twee steunpalen).

’s Morgens kon ik niet gaan lopen vandaag, maar om 13u kon ik eindelijk weg. Omdat ik “maar” 2 uurtjes op pad moest en het me absoluut geen dorstig weertje leek, ging ik zonder drinken op stap. Na weken lang elke zondag een zware rugzak mee te zeulen, wou ik mijn schouders toch eens wat ontlasten deze week. Dom dom dom. Omdat we in de voormiddag op stap waren geweest, was ik vergeten van goed te drinken. Had dus enkel een glaasje water gedronken bij mijn middageten en dan vlak voor het trainen nog een paar slokken. Veel te weinig natuurlijk, maar daar stond ik op dat moment nog niet bij stil.

Na een half uurtje begon ik al dorst te krijgen. De zon brak ook door en het werd plots warm. Regenjasje uitgezwierd om te vermijden dat ik oververhit geraakte en dan maar rustig doorgelopen. Kreeg nog twee fikse regenbuien over me heen en heb op sommige stukken stevig tegen de wind lopen beuken. Neen, niet echt een aangenaam loopweertje, maar het kon erger (hagel en zo hé). Bovenop dat natuurgeweld kreeg het dorstgevoel de overhand. Ik voelde me lomer en lomer worden naarmate de tijd verstreek. Met veel gezucht en gepuf haalde ik nog 1u40 maar toen draaide ik m’n straat in en besloot de handdoek in de ring te gooien. Compleet uitgedroogd en uitgeput, echt mijn dagje niet. Maar de schuld lag helemaal bij mezelf. Af en toe moet je gewoon eens superdom zijn zeker, om er wijze lessen uit te leren.

running drinking

Rap vergeten, die training van vandaag. Wel al even vooruitkijken: volgende week zondag de Trail d’Esneux. Goed voor 29 km zwoegen. De snoodaards! Bij de inschrijving spraken ze nog van 27 km en stiekem werd dat op de site nu veranderd naar 29 km. Met 770 hoogtemeters wel wat minder zwaar dan de Bouillonnante, dus dat komt wel goed zeker.

De beelden van de vorige editie beloven alleszins al veel goeds:

Dit bericht werd geplaatst in joggerke, training, voorbeschouwing wedstrijd en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op dorstig

  1. Soms moet je al eens met de neus op de feiten gedrukt worden.Goeie les vandaag. Wijs geworden zonder schade.

  2. djaktief zegt:

    Allemaal dingetjes die je niet gauw meer vergeet Ruth… ik blijf je volgen… ik vond er wel lekker veel zuurstof in de lucht zitten met die regen.

    Groetjes,

    Dorothé

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s