Trail d’Esneux – nog eens een welgemeende DNF!

Maar ineens met de deur in huis vallen: het werd een DNF (did not finish)! Maar eentje waar ik nu eens een goed gevoel aan overhoud. Dat kan dus echt eens gebeuren.

Beginnen bij het begin: de ochtend begon niet goed na een vreselijke nacht. Niet geslapen, letterlijk. Schuldige was een late Koffie Verkeerd de vorige avond. Nochtans had ik een décaf Koffie Verkeerd gevraagd. Maar de Chinese Madam in de Gouden Wok hier in Boortmeerbeek verstond niet zo goed Nederlands. Die décaf werd volgens mij dus een echte caf, met heel veel caffeïne. Iets waar ik overgevoelig voor ben. Ik merkte het zodra ik een kleine 2 uur later in bed kroop. Een hartslag in overdrive van de caffeïne, het hield me een hele nacht uit m’n slaap. Grrr…

Dan met Heidi naar Esneux. Ik uitte in de auto al lichtjes mijn twijfels. Vermoeidheid, beetje een loom gevoel en dan nog die hitte die we al voelden tot in de auto. Die hitte…daar zijn we nog niet aan gewoon. Ik herinner me nog een gesprek met Coach Tiny vorig jaar, waarbij hij zei dat ons lichaam ettelijke weken nodig heeft om aan hitte te wennen. Iets met vochtregulatie en zo. Dat heb ik gemerkt vandaag.

In Esneux kwamen we loopkameraad Michael tegen, ook in training voor de Mont Blanc Marathon. Hij bleek een paar kilometers later mijn reddende engel. Zo meteen meer daarover.
De start was om half 11 en de zon brandde tegen dan al volop op onze snoet. Die start was heftig: na nog geen 50 meter ging dat ineens bergop! Geen probleem met bergop, als ik opgewarmd ben (mijn spieren dan hé, niet mijn snoet van ’t zonnetje). Maar na 50 meter ben ik allesbehalve opgewarmd, dus die klim hakte er direct stevig in. Die klim duurde en dikke kilometer, jawadde. Al hijgend kwam ik boven en gelukkig ging het dan naar beneden, om even later door een veld te gaan en weer bergop. Na 3 kilometer hing mijn tong al tot op mijn voeten. Ik was kapot. Wat was me dat hier vandaag zeg. Geen greintje energie, ik liep in het rood, mijn benen begonnen te verzuren. En dan moest ik nog 26 km doen? Op dat moment begon een DNF al door mijn kop te gaan. Ik wou me hier echt niet kapot lopen, daarvoor is dat grote doel over 5 weken veel te belangrijk.

Heidi wachtte me op (want die zat lekker en liep dus een eindje voor me uit). Ik zei nog van “ga maar joh”, maar ze wou niet van wijken weten, de lieverd. Dus samen verder, rustig aan. Bij een volgende klim voelde ik me wat wegdraaien en duizelen. Ik had al vrij veel gedronken, maar blijkbaar pakte dat allemaal niet zo goed. Rond 5,5 km kwam Michael ons ingehaald en hij zag blijkbaar aan mij dat het niet zo goed ging of zo. Toen hij me vroeg hoe ik me voelde, antwoordde ik maar doodeerlijk dat ik me niet zo lekker voelde. Ik kreeg terstond een zakje poeder in mijn handen geduwd, een combi van magnesium met zout. Goor smaakje dat ik snel wegspoelde met veel water en het effect was een tijdje later wel voelbaar. De duizeligheid verdween. Oef. Maar mijn besluit stond dan echt wel vast: geen risico’s nemen en gaan voor de 15 km (de andere afstand, dat via het zelfde parcours ging maar na 11 km splitste met de 29 km). Het parcours was heel technisch met lastige uitdagende ondergrond…concentratie volop vereist en als je kampt met uitdrogingsverschijnselen is je concentratie ver zoek en gebeuren er ongevallen. Dat kan ik nu wel missen als kiespijn.

Heidi besloot mee te gaan op de 15 km, voor haar hoefde het ook niet persé de volle afstand te zijn. Ik vond het wel fijn dat ze volop in mijn leed wou delen, maar voelde me ook wel wat schuldig natuurlijk. Maar naarmate de tijd vorderde, concludeerden we al snel dat dit de enige juiste beslissing was, wilden we onze training naar de Mont Blanc Marathon niet te veel hypothekeren.  Nu zou de hersteltijd van deze training quasi nihil zijn, zodat we gewoon ons schema kunnen voortzetten. Forceren en toch pushen naar die 29 km zou ons zodanig uitputten met die hitte, dat we vermoedelijk meer als een week moeten herstellen. En zo prentten we onszelf in dat we er goed aan deden en liepen we na dik 2 uur met een smile de finishplaats binnen, die we dan bewust links lieten liggen kwestie van niet onterecht als winnaars van de 29 km te worden gelauwerd😉

Het werd dus 15,3 km in plaats van 29 km. Toch goed voor zo’n 430 hoogtemeters, niet slecht op zo’n afstand. Dat we er ietskes meer dan 2 uur over deden…ssssttt daar zwijgen we over😉

TrailEsneux15KMalit

Volgende afspraak pas op 7 juni, maar dan ineens voor een stevige. De zwaarste training voor de Mont Blanc Marathon: les Boucles Ardennaises, 35 km met zo’n 1500 hoogtemeters. Slik!

dnfquote


Dit bericht werd geplaatst in joggerke, trail, training en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Trail d’Esneux – nog eens een welgemeende DNF!

  1. Normaal gezien heb ik nooit zoveel op met DNF’s maar in dit geval vind ik het een verstandig besluit.De volgende uitdaging van 35 km dan is het of koeler of je lichaam is aan de hogere temperaturen gewend.

  2. djaktief zegt:

    Och wat jammer Ruth, maar je leert het meest van de dingen die niet lopen zoals ze moeten lopen. Nu niet zenuwachtig worden voor andere wedstrijden en trainingen. Gewoon gaan en je doet het zo goed als je kunt.

    Groetjes,

    Dorothé

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s