Trail Les Boucles Ardennaises – verslag!

Gisteren stond de laatste lange training voor de Mont Blanc Marathon op de planning en een pittige trail leek hiervoor de beste optie. Les Boucles stond dus met stip op de agenda: de belangrijkste duurtraining, die moest slagen. Als er dan temperaturen tot 30°C worden voorspeld, dan ga je al eens twijfelen natuurlijk. Het debacle in Esneux spookte nog wat door m’n hoofd, waar ik moest opgeven bij amper 23°C. Aiai.

Vol goede moed met maatje Heidi naar La Roche (gelukkig was haar hubby Thierry chauffeur) waar we al snel wat kameraden tegenkwamen. Altijd gezellig, die sfeer op een trail. Voor we het wisten werden we in gang geschoten.

De start was enorm druk, omdat ook de deelnemers van de 10 km en halve marathon met ons mee startten. Tel daar nog de hitte bij en we voelden ons na 5 minuten al zwaar oververhit geraken. Gelukkig splitste het parcours zich na 1,5 km en ging de grote massa naar rechts, terwijl wij links een berg op mochten klimmen. En zo begon al snel de zwaarte van het parcours ons te dagen. Het ging stevig bergop en iedereen rondom ons begon te stappen, wij uiteraard ook. Niks forceren was de boodschap. Coach Tiny drukte me dat vrijdag nog op het hart. Heelhuids aankomen, zonder onszelf aan gort te lopen. Door de hitte kwam het dorstgevoel quasi onmiddellijk opzetten. Ik had een goeie 1,5 liter water in m’n rugzak en dan nog een softflask met water (0,5 l) en een softflask met isotone sportdrank. Ik had het gevoel dat ik constant moest drinken, dus besloot een zout-magnesium-oplossing te gieten in de softflask met water. Een goeie zet, want hierdoor kon m’n lichaam precies wel wat beter om met het vochtverlies.

DSCN0748

De eerste 12 km waren al enorm pittig met een dikke 500 hoogtemeters, heel wat klimmen en technische ondergrond waardoor het lopen vaak een uitdaging werd. Na zo’n 1u45 min kwamen we aan de eerste verzorgingspost waar we even 10 min. uitbliezen, een leuke selfie namen en onze softflasks weer vulden. Ik stak nog een isotone oplostablet in één van de softflasks, kwestie van genoeg electrolyten binnen te blijven krijgen. Geen overbodige luxe bij deze omstandigheden.

DSCN0750

Normaal gezien zou de volgende verzorgingspost op km 22 komen, dus met die gedachte (hop naar de volgende 10 km!) gingen we weer op stap – voor wat het zwaarste stuk van de trail bleek. Jawadde, wat we hier allemaal onder de kiezen kregen! Het werd meer 10 km hiken dan lopen alleszins. Stukken ondergrond waar je je enkels op brak, een heerlijke verkoelende passage door de Ourthe (daar hebben we heel ruim onze tijd voor genomen), stevige klimpartijen en één klim waar ik met mijn korte beentjes gewoon NIET opgeraakte. Het was letterlijk een verticale muur waar ook nog een grondverschuiving op gebeurd was (door natuurlijke elementen of door 100 trailers voor mij, wie zal het zeggen). Toen ik bijna boven was geraakt, schoof ik plots met heel m’n hebben en houden weer naar beneden. Gelukkig was er een behulpzame sterke Hollander die me met al zijn krachten naar boven trok, of ik zat daar nu nog peis ik.

DSCN0757DSCN0759
Op een bepaald stuk zaten we ook met een hele groep even aan de verkeerde kant van een beekje wat tot lollige toestanden leidde. Door modder spartelen, over boomstronken klauteren en door een wirwar van afgebroken takken kruipen…het begon ons wel te dagen dat er iets niet klopte en dat werd al helemaal duidelijk toen we aan de overkant van de beek pijlen zagen hangen aan een mooi paadje. Ach, zo’n dingen maken het wel heel grappig natuurlijk.

Rond km 21zaten we alweer bijna zonder drank en begonnen we het samen loodzwaar te krijgen. Als een verdwaalde reiziger in de woestijn begon ik reikhalzend uit te kijken naar die beloofde drankpost op km 22…Maar…waar was die drankpost nou? We zagen een half-gevulde fles water staan en wat spullen liggen, o.m. een vuilniszak en een kaart…maar dat was het dan. Dit kon toch niet waar zijn? Geen verzorgingspost meer! We verdeelden het restje water onder ons twee en gingen dan maar voort, zwaar vloekend en in ons hoofd al een stevige klachtenbrief schrijvend aan de organisatie. Net dan kwam er ook nog de beklimming in Maboge, een zeer steile klim van ong een kilometer lang en volop in de blakke zon. Dat was letterlijk even doodgaan. Helemaal kapot kwamen we bovenaan en dan volgde er een stukje door een bos en wat zagen we daar? Een verzorgingspost!! We konden wel huilen van blijdschap toen we die mensen daar zagen staan. We hebben daar een tien minuten staan bekomen, sloten water gedronken en de twee mannen van de post vulden gretig al ons gerief weer aan zodat we met een gerust hart verder konden. Oef!

DSCN0755DSCN0760DSCN0763

Ondertussen zaten we op een dikke 24 km, dus nog iets meer dan 10 km te gaan. Dat zagen we nog wel zitten. We waren weer helemaal opgepept dankzij die verzorgingspost, wat een verschil met twee kilometer eerder! Druk babbelend zetten we de tocht voort en dan bleek dat er toch wat concentratieproblemen de kop begonnen op te steken. Heel hevig kuste ik plots de grond, een smak van jewelste. Een stom takje was de boosdoener. M’n slechte schouder had de volle laag gekregen, m’n knie lag open en ook wat schaafwondjes op m’n hand. M’n nek deed ook even pijn, maar dat ging gelukkig snel weg. Even de schade opgemeten en dan toch maar voort, we zaten daar nu eenmaal in the middle of nowhere. De pijn in m’n schouder ebte snel weg, enkel de schaafwonden deden pijn maar da’s niet onoverkomelijk.

Sowieso deden we het de hele tijd rustig aan. Elke heuvelop stapten we, de vlakke stukken en afdalingen probeerden we zo veel mogelijk rustig te joggen, tenzij de hitte of vermoeidheid te veel vat op ons kreeg. Ons pijp was toch wel stilaan stevig aan het uitgaan, zo het gevoel dat je volledig leeggelopen bent. Veel drinken dus en gelletjes nemen (iets vaster verdroeg mijn maag niet meer, maar een Motilium hield de maaglast wel goed onder controle). De volgende verzorgingspost zou op zo’n 31 km komen en dat bleek deze keer zo goed als te kloppen (nl. op 32 km). Daar ook weer even ruim de tijd genomen en dan zou er nog maar een 3 km te gaan zijn. Dachten we. Na 35 km was er nog geen finish te zien. O jee. Dat brak ons wel een beetje. We waren echt stikkapot, ondertussen een dikke 6 uur onderweg geweest, we wilden nu echt wel die finish zien. We kwamen La Roche binnen en moesten blijkbaar nog heel dat dorp door (langs terrasjes en zo, oooh lollig…NOT) naar de finish. Dat stuk deden we afwisselend lopend en wandelend, want we vonden wel dat we nu genoeg gedaan hadden eigenlijk. Die finish kwam uiteindelijk pas  NA 37,5 km verdorie! Maar we hebben het gehaald en da’s natuurlijk het belangrijkste. Stikkapot waren we, maar wreed content.

En daarmee zit het zwaarste gedeelte van de trainingsperiode in aanloop van de Mont Blanc Marathon erop. De trail van gisteren was natuurlijk mentaal heel belangrijk. We hebben bijna de marathonafstand afgelegd op technisch zwaar terrein en in moeilijke weersomstandigheden, in zo’n 6,5 uur. Natuurlijk is de Mont Blanc Marathon nog een gradatie straffer: starten op 1000 meter hoogte, met zo’n 2500 hoogtemeters (nog een dikke 1000 m meer dan gisteren). Maar we hebben er ook wel wat meer tijd voor, 9 uur om de afstand te overbruggen. Geen idee of het zal lukken, maar we gaan alleszins ons best doen.

Dit bericht werd geplaatst in joggerke, trail, wedstrijden en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

6 reacties op Trail Les Boucles Ardennaises – verslag!

  1. Wat een avontuur gisteren! Je bent er nu helemaal klaar voor!

  2. loopmaatje zegt:

    Ongelooflijk hoe jullie dat doen !!!!

  3. Frank zegt:

    Een dikke proficiat, happyjoggerke. Het was superzwaar, ik heb ook afgezien als een beest.

  4. djaktief zegt:

    Proficiat dat jullie zo goed door deze zware trail zijn gekomen. Goed herstel gewenst!

    Groetjes,

    Dorothé

  5. Elsa zegt:

    Knap gedaan met die hitte! Dat geeft je vast en zeker voldoende vertrouwen voor de MBM!

  6. Annelyse zegt:

    Ruth,

    zou je op mijn blog ook eens onderstaande vraag willen beantwoorden?

    http://annelyse.be/2014/06/11/lopen-met-een-drinkriem-en-gsm-riem-of-een-combinatie/

    ik ben namelijk op zoek naar een manier om comfortabel te kunnen lopen met drank en mijn gsm. En ik geraak er niet echt wijs uit, wat nu de beste manier is. Daarmee dat ik eens te rade ga bij mijn favoriete loopbloggers. En ik ben er vrij zeker van dat jij daar een gefundeerd antwoord op kan geven. (ik ben wel geen trailrunner hé, gewoon een stratenloopster met stiekeme marathonambities)

    Alvast bedankt
    Annelyse

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s