roestig dieseltreintje

Dat 6,5 uur trailen in de hitte er een beetje inhakt, had ik wel kunnen vermoeden. Echt stijf was ik niet zondag, ik kon zelfs normaal de trap af. Zondag een wandeling gedaan met het gezinnetje en ook maandag was het slenterdag met man en zoon. Dinsdag besloot ik het er dan maar op te wagen: een rustig herstelloopje. Aiai, dat ging helemaal niet zo vlot. Als een roestig dieseltreintje trok ik op gang, de eerste kilometers al piepend en krakend. Pas na een kilometer of 4 kwam er enigszins schwung in mijn loopbeweging, maar ik besloot maar naar mijn lijf te luisteren en het toertje kort te houden. Na 6 roestige kilometers stond ik weer thuis. Beter iets dan niets.

Dinsdagavond stond er dan een fietstocht gepland met een aantal mensen van de ouderraad. 19 km afgelegd op ’t gemakske (1u15 ongeveer) en dat ging wel supervlot. Het is dus duidelijk het lopen dat even niet zo wil vlotten. Tiens, hoe zou dat toch komen?

Woensdag had ik gelukkig geen tijd om te sporten. Verplicht dagje rust dus, ik kon er maar deugd van hebben. Maar toen ik vandaag (donderdag) in de wagen stapte en moest schakelen, schakelde er ook een spiertje in m’n hamstring helemaal verkeerd. Kramp! Auw! En met die kramp moest ik helemaal tot in Antwerpen geschakeld geraken. Al strompelend van de auto naar m’n werk gebanjerd en daar de hele dag met een stijve hamstring gezeten. Goed om m’n vertrouwen even helemaal de dieperik in te helpen natuurlijk, een blessure kan ik nu wel missen als kiespijn.

Toen ik in de vooravond terug naar m’n auto moest banjeren, besloot ik er even tempo in te zitten en zie daar: die stramheid in m’n hamstring verdween! Ik kreeg een idee….Misschien deze avond een stukje gaan lopen? Na Seppe om 20u in zijn bed gezwierd te hebben, deed ik net dat. Een half uurtje erop uit getrokken om rustig te gaan loslopen om te zien hoe die hamstring en de rest van m’n spieren zich zouden gedragen. Het liep ook nu in het begin weer als een roestig dieseltreintje, maar na een kilometer of 2 kwam er echt wel goeie schwung in. Enkel m’n voetzolen voelen nog wat pijnlijk aan na al het hard labeur (en ook wel die nieuwe steunzolen en nieuwe schoenen moeten nog wat wennen), maar verder niks meer te klagen. Zelfs de hamstring liet zich totaal niet voelen. Oef!

Nog een dikke twee weken te gaan! Wat me ertoe aanzet jullie ook even te verwijzen naar deze pagina. Waag je gok, schenk een euro of twee-drie of wat meer aan Een Hart voor ALS en wie weet win je wel een prijs!  En al wie al stortte, maar nog geen gokje waagde…alsnog doen hé!

firststep

Dit bericht werd geplaatst in joggerke, training en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s