Mont Blanc Marathon – verslag

Vrijdag in de late namiddag arriveerden we in een zonovergoten Chamonix. Supergezellig stadje, zalig leuk appartementje met alles erop en eraan….dat ging een tof verblijf worden. Er heerste een zinderend sfeertje in het dorp, dat dit weekend volledig in het teken stond van de Skyrunning Championships. Op vrijdag was de 80 km aan de gang, waar een aantal kennissen van me aan meededen. Stelselmatig kwam een uitgeputte loper over de meet aan, terwijl toeschouwers en toeristen door de winkelstraat kuierden waar de lopers nog hun laatste meters moesten afleggen. Elke loper kreeg van iedereen een welverdiend applaus, wat een prestatie legden die mannen af.

Zaterdag speelden hubbie, zoon en ik volop toerist. We namen de kabelbaan naar een hoogte van zo’n 3800 meter (Aiguille du Midi) met zicht recht op de hoogste top van de Mont Blanc. Prachtig!

DSCN0805
Daarna beneden nog wat shoppen en natuurlijk de Salomon-winkel binnengestapt. Kwam daar net toch wel Kilian Jornet een acte de présence doen! Op de foto ermee dus🙂
Die zaterdag was het trouwens weer een schitterend weertje. Puffen in een topje…we geloofden er niet veel van dat het zondag een barslechte dag zou worden.

DSC02547Tot ’s avonds een sms’je kwam van de organisatie van de marathon: door voorspeld noodweer zou de route van de marathon aangepast worden. De hoogste top vloog eruit en de finish zou in Chamonix zelf zijn ipv boven aan één van de kabelbaanstations. Reden: stormwind, vrieskou, kans op onweer, kans op sneeuw en een kabelbaan die dan mogelijk niet zou werken waardoor we niet meer beneden zouden geraken na de finish.
Gevolg was wel dat ik me nogal zorgen maakte over wat ons te wachten stond en die nacht geen oog dicht deed.

Na een slechte nacht stond ik zondag hyperzenuwachtig op om 5u om me klaar te maken. Met veel moeite een bord havermoutpap binnengekregen en dan op naar de start, samen met Heidi die niet ver van ons op hotel zat. Aan de start vonden we dan nog onze andere kameraden, Thierry, Michael, Ali en Filip, en ook de Road-to-Chamonix-kerels Frank en Sander waren van de partij.
Elkaar wat opmonteren , wat wel nodig was want een kwartier voor de start begon het te stortregenen! O jee. Mijn buik begon allerlei kuren uit te halen, dus toch maar rap nog enkele minuten gaan aanschuiven voor de toiletten.
DSCN0865Om 7u was het dan zo ver: onder veel gejuich en aanmoedigingen van supporters gingen we van start. In de gietende regen. Maar eenmaal aan het lopen viel dat op zich nog wel mee. De sfeer zat er goed in en niemand was van plan zich door dit slechte weer uit z’n lood te laten slaan.

De eerste kilometers gingen goed. Na 3 km smeet ik mijn jasje al uit omdat ik het te warm kreeg. Nat was ik toch, jasje aan of niet. Ik hield het tempo rustig en liet daarom Heidi bewust voor me uitlopen. Geen te zotte dingen doen, de rit ging nog lang en zwaar zijn. Na 11 km was ik Heidi compleet kwijt. Er was een serieuze opstopping aan een single track en in de massa verloren we elkaar uit het oog. Aan dat punt verloor ik zeker een kwartiertje tijd, maar ik maakte me er niet druk in. Voorlopig zat ik nog ruim genoeg onder het tijdsschema om binnen de limiet te finishen. Door het stilstaan kreeg ik het wel verschrikkelijk koud, maar Sander stond vlak naast mij en hielp me snel weer in mijn jasje. Dat bleek later ook wel echt nodig, die extra laag “isolatie”.

Tot kilometer 18 ging het dus redelijk “vlot”, mijn tijd was 2u35. Het parcours lag er wel vettig en glibberig van de modder bij, maar op zich goed beloopbaar. Ook de hoogtemeters vielen goed mee tot dat punt. Maar vanaf km 18 is het zwoegen, dat wist ik al op voorhand. Met nog 3 uur te gaan om aan km 27 te geraken (cut-off-tijd), was ik echter totaal niet ongerust en moest ik me niet overhaasten.

De grote klim naar de col des Posettes dus. Een dikke 4 km bergop, in de regen en op gladde modderige en rotsachtige ondergrond…geen idee hoe dit me zou bekomen. Rustig aan,stokken volop gebruiken, af en toe vloeken en zuchten…het lukte. En wie kwam ik tegen na een dikke 2 kilometer klimmen? Heidi! Yes, we hadden elkaar teruggevonden, oef. Samen stapten we verder naar boven, elkaar aanmoedigend. Het werd kouder en kouder naarmate we hoger kwamen en op een bepaald moment begonnen mijn handen te verstijven van de kou. Ik kon nog amper mijn stokken vasthouden. Met veel moeite mijn sleeves over mijn handen getrokken (die plakten vast aan mijn armen van de nattigheid, dus kreeg ze amper in beweging) en dan ook nog de mouwen van mijn jasje erover proberen krijgen. Had ik toch maar handschoenen gekocht de zaterdag! De pijn verbijtend verder naar boven getrokken en wat was het een verlossing toen eindelijk het tentje van de organisatie in ons vizier kwam…hét signaal dat we op het hoogste punt waren. Overmand door euforie denderden we daarna weer naar beneden. Heidi schoot er vandoor,die is een pak sterker in het afdalen dan ik. Ik kreeg door het plotse schokken van het steil naar beneden lopen, serieus steken in mijn maag en besloot aan een iets rustiger tempo naar beneden te lopen. De volgende kilometers kon ik zo blijven lopen en ik haalde de cut-off-limiet ruim met nog zo’n 1,5 uur op overschot. Yes!

Na de tweede grote ravito was het nog een dikke 12 km. Dat ik de finish zou halen, daar twijfelde ik niet meer over, maar dat het nog zo’n zware strijd zou worden… Was die eerste beklimming zwaar door de weersomstandigheden, de tweede beklimming – maar vooral daarna de afdaling – was een beproeving door de ondergrond. Het weer was stilaan aan het beteren en we kregen zelfs af en toe een klein streepje zon te zien. Maar de stortregen had de ondergrond compleet verzadigd. Naast een ondergrond die bezaaid is met rotsen en boomworstels, kwam daar nu ook een dikke brij modder bovenop die wortels en keien bedekten. Het was verdikke goed uitkijken waar je voeten te zetten en voor en achter mij schoven mensen uit. Ook ik ging één keer onderuit. Mijn stokken kwamen goed van pas om valpartijen te vermijden. Vooral de afdaling werd gewoonweg gevaarlijk en enkele lopers zaten aan de kant, ingepakt in een veiligheidsdeken met een hulpverlener ernaast.
Gedurende een dikke 6 à 7 km was het dus stappen, schuiven, glijden, af en toe een stukje lopen om dan weer te struikelen over een verborgen steen. Pas op, wel mooie stukken hoor, onder meer over een waterval (via een bruggetje), natuurlijk ook het zicht op de bergen rondom, ondanks het afzien genoot ik ongelooflijk van het feit dat ik in deze prachtige omgeving kon lopen.

Op den duur begon ik vooral die modder te vervloeken en ik was blij toen we eindelijk van dat single track afgingen en een open stuk richting La Flégère opdraaiden. En net daar zag ik voor mij Heidi weer opdoemen! Jiehaa! Mijn maatje weer teruggevonden, eindelijk! Samen konden we de beklimming richting La Flégère afwerken en van daaruit was het nog 5 km afdalen naar de finish. We spraken af vanaf nu gewoon samen te blijven en daar was ik heel blij om. Op dat punt,aan La Flégère, werden trouwens de enigste foto’s onderweg gemaakt😉 Het kwam er gewoon niet van, door de nattigheid en de kou…

DSCN0866
DSCN0867 Een Franse dame verzekerde ons dat de afdaling naar Chamonix via een makkelijke weg zou gaan, maar dat bleek toch wel te optimistisch. Het eerste stuk was dan wel een brede aarden weg, ook daar was het opletten door de dikke modderlaag. Daarna nog 3 km langs een kronkelpad bezaaid met rotsblokken waar je je nek over kon breken. Doorlopen zat er voor ons op dat punt echt niet meer in. De vermoeidheid na zo’n 7,5 uur inspanning zorgde voor te veel concentratiestoornissen, dat ik niet altijd al te bewust mijn voeten nog goed neerzette tussen al die stenen. De laatste 2 kilometers ruikten we de finish en was de weg goed beloopbaar. Die laatste 500 meters door Chamonix-centrum was pure euforie… we did it!! En dat in een tijd die ruim onder de limiet van 9 uur lag, nl 7u50min (netto). Dit hadden we zelf nooit verwacht! Wat een zalig gevoel!!

Ook al onze andere kameraden deden het fantastisch goed, iedereen haalde de finish!

We hadden natuurlijk wel het voordeel van de parcourswijziging, waardoor er een 200-tal hoogtemeters wegvielen. Thierry en Michael deden deze marathon vorig jaar op het normale parcours en bestempelden deze editie als zwaarder. Dit door de weersomstandigheden en de verschrikkelijke staat van het parcours. Ik kan zelf moeilijk vergelijken natuurlijk. Ik vermoed dat ik over het oorspronkelijke parcours toch wel wat langer zou gedaan hebben, gezien de extra klimmen die erin zouden gezeten hebben. Maar ja, het is nu eenmaal zo en ik ben toch wel fier op mezelf, als ik dat zo mag zeggen.

Eén ding heeft me onderweg de hele tijd op de been gehouden en dat is het doel waar ik voor liep, een Hart voor ALS. Ik prijsde mezelf zo gelukkig dat ik dit kon en mocht doen, terwijl anderen het fysiek niet kunnen door ziekte en handicap. Wat is een beetje regen en modder dan, ik heb toch het geluk dat ik een gezond lijf heb en twee sterke benen die me aan de gang houden hé. En met dat idee in mijn hoofd bleef ik doorgaan, tot aan de finish.

Ondertussen zijn we twee dagen verder en voel ik me fysiek goed. Qua stijfheid viel het maandag best wel mee. Uiteraard voel ik mijn spieren wel, maar ik kon de trap vrij vlotjes af en stapte gezwind mee rond met hubbie en zoonlief. Enkel de vermoeidheid speelt op, mijn lijf is gewoon moe. Dus nu twee weken volledige rust, de loopschoenen blijven aan de kant!

Voor wat het gokken op mijn eindtijd betreft: collega Cathy zat er het dichtste bij en zij krijgt dus een pakket lekkers uit Chamonix. Proficiat!! Ik wil in ieder geval iedereen nog eens van harte bedanken die een donatie deed, al dan niet samen met een gok. Dit wordt echt enorm gewaardeerd. Merci!!

En nu…vakantie!

 

Dit bericht werd geplaatst in joggerke, trail, wedstrijden en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op Mont Blanc Marathon – verslag

  1. Frank zegt:

    Je hebt dat ongelooflijk gedaan, Ruth. Je moet echt wel een doorzetter zijn dat je dit tot een goed einde brengt. En dan nog in zo’n scherpe tijd. Ik zeg, hoedje af !

  2. Gisteren van Pieter al wat verhalen gehoord over hun tocht. Des te meer respect voor jou prestatie..Geniet nu van je vakantie en lekker herstellen daarna zien we wel weel. Nogmaals van harte gefeliciteerd!!

  3. djaktief zegt:

    Je mag heel trots op jezelf zijn Ruth dat je deze monstertocht hebt volbracht. Gefeliciteerd met deze prestatie. Ik hoop dat je nog een beetje mooie nadagen hebt daar in Frankrijk.

    Groetjes,

    Dorothé

  4. Peter zegt:

    Sterke prestatie en een mooi verhaal! Proficiat!

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s