mogen ipv moeten

Het zwarte gat waar ik vorige week door verzwolgen leek te worden, is een beetje grijzer van kleur geworden. Gelukkig maar, niks zo on-fijn als in duisternis rond te hollen. Toch nam ik vorige zondag al een besluit: geen In Flanders Field-marathon dit jaar. Met spijt in het hart, maar het voelt toch aan als een juiste beslissing. Nadat die beslissing was gevallen, voelde ik een zekere opluchting en kijk…sindsdien voel ik me ook weer een pak lichter in mijn hoofd. Het vooruitzicht van even niet te “moeten” trainen, stemt me blij. Versta me niet verkeerd: ik loop graag, maar de laatste weken in aanloop naar de Mont Blanc Marathon was het vooral een “moeten”-verhaal, met goeie reden natuurlijk. Ik wil nu even liever “mogen” lopen.
Met die gedachte trok ik woensdag trouwens weer met plezier mijn loopschoenen aan, terwijl het zondag nog eerder van moetes was. Het was tijdens die training zondag dat ik trouwens echt definitief de knop omdraaide en zei van “foert ermee!”. Maar woensdag was het van “mogen” en ik liep plotsklaps een pak lichtvoetiger rond. Jammer genoeg zeuren mijn benen nog steeds een beetje, waardoor het lichte gevoel een beetje teniet ging. Maar dat komt ook wel eens goed.

En nu het weer van “mogen” is, begin ik automatisch weer te plannen. Maar geen marathon hoor! Wel van die korte dingetjes waar ik zo ook wel mee weg kom, zonder doorgedreven zware trainingen. Zoals a.s. zondag een wandeltocht van 15 km vlakbij huis, maar in een prachtig decors, die ik al lopend ga afleggen. Ondertussen wandelen mijn ventjes de korte afstand van 7 km (jaja, ook onze 4-jarige, de buggy blijft thuis. Dapper ventje).
En dit weekend schrijf ik me voor 2 “wedstrijden” in, een trail van 17 km op 5 oktober (WLOB Trailrun) en de ’t Is voor Niks- natuurloop in Geldrop op 30 november, waar ik toch echt wel weer wil bij zijn dit jaar. Maar ipv de 30 km kies ik daar dit jaar voor de 21 km… En voorts zien we wel waar mijn benen me nog brengen dit jaar.joyofrunning

Ondertussen hou ik me ook wat bezig metkorte pittige intervalletjes….dat heb je voor als je een 4-jarige leert fietsen. Hij kan al stukken zonder hulp fietsen (die hulp = een stok die vaststeekt in het frame en waarmee wij hem kunnen “sturen” of toch tegenhouden dat ie niet valt), maar er zit ook wat snelheid in dat ventje en bibi mag dan de sprintjes trekken en erachter lopen om te voorkomen dat ie neerknalt. Want buiten snelheid, is ie ook begiftigd met de nodige onstuimigheid, koppigheid en onhandigheid. We hebben dus nog wel wat oefensessies te gaan alvorens we hem met een gerust hart echt op pad kunnen sturen zonder stok in dat frame. Het is onze dagelijkse portie beweging nu🙂

 

 

Dit bericht werd geplaatst in joggerke, superheld, training en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op mogen ipv moeten

  1. kaat zegt:

    Ik ben geenszins een sporter als jij, maar ik ken wel het gevoel van ‘moeten’ versus ‘mogen’. Soms loop ik een hele tijd niet en compenseer ik dat met andere duursporten die ik dan ‘plots’ weer veel leuker vind. En na verloop van tijd ga ik weer o zo naar dat lopen verlangen. Omdat het altijd zo is bij mij, maak ik er mij al geen zorgen meer in. De ‘honger’ en de ‘goesting’ komt altijd terug. Bij echt moeten (tenzij ik idd echt iets graag bereik) vind ik er – als het te lang duurt – niets meer aan.

  2. djaktief zegt:

    Fijn dat het betert. Misschien tot ziens in Geldrop.

    Groetjes,

    Dorothé

  3. Pingback: Vakantietraining | djaktief

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s