slabakkend

De lichte euforie na de langere duurloop van dinsdag was van korte duur. Daags nadien overviel vermoeidheid me weer en die vermoeidheid blijft hangen. Maandag heb ik een afspraak bij de huisarts voor een bloedafname. Toch maar eens de ijzervoorraad in m’n lijf laten checken.
Toch niet stilgezeten, maar het werd wel wat minder dan aanvankelijk gepland. Vrijdag liep ik een uurtje en dat ging redelijk oké. Het toerke droog kunnen houden, maar dan wel omdat ik amper een half uur na mijn avondeten maakte dat ik de deur uit was. Het was toen net gestopt met regenen, daar wou ik van profiteren. Mijn maag protesteerde hevig, maar ja, voor wat hoort wat.

Vanmorgen had ik dan met Heidi afgesproken. Dat was al geleden van met de Mont Blanc Marathon! Hoog tijd dat we nog eens samen gingen lopen. We kregen nog het gezelschap van mede-MBM’er Filip, gezellig dus! Die twee moesten nog een duurloopje van 2 uur doen als voorbereiding voor hun ultratrails volgende week (Heidi een 50 km en Filip 100 km!) en ik mocht mee. Tja, dat leek op papier een goed idee maar in de praktijk dus niet. Het werd naar mijn gevoel al snel duidelijk dat mijn conditie nihil is in het bijzijn van die twee ultralopers. Ze hielden zich wel wat in – het tempo lag net onder de 10 km/u gemiddeld – maar zelfs dat trage tempo in combinatie met het nodige getetter bleek vanmorgen een brug te ver voor mij. Na een uurtje hing mijn tong tot op mijn knieën en liep ik serieus op mijn adem te trappen. We waren in bekend gebied, dus ik wist de kortste weg naar m’n auto wel en besloot het gezelschap achter te laten en op mijn eigen tempo weer naar het startpunt te gaan. Wel jammer natuurlijk, maar ‘k moet nu ook niet nodeloos gaan forceren en ik wou ook hun training niet saboteren. Uiteindelijk was de terugrit nog een 5-tal kilometer zodat ik toch kon afsluiten met 15 km op de teller in 1u36. Beter dat dan niks!

Dat ik echt niet in mijn haak was, bleek dan verder in de loop van de dag. In de namiddag kon ik nog amper wakker blijven. Gelukkig zorgde Seppe daar dan wel voor, maar mijn ogen vielen constant dicht en ik had geen fut om ook maar iets te doen. Ben toch eens benieuwd naar het verdict van de dokter…

 

wall

Dit bericht werd geplaatst in joggerke, training en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s