the saga continues

Wie had gedacht dat de zoektocht naar een beestje, virus, oorzaak zo moeilijk zou zijn? Na het eerste initiële bloedonderzoek, waaruit bleek dat ik gigantisch veel antistoffen tegen de Borelia-bacterie had (m.a.w. tegen dat beestje aan het vechten was), kwam uit het tegenonderzoek van het Ziekenhuis van Leuven een compleet tegenovergesteld resultaat. Niks van aan, zeiden ze. Tja…daar sta je dan, wel met al je symptomen, die ondertussen met de dag erger worden. Naast vermoeidheid (zo constant het gevoel dat ik al 5 nachten niks heb geslapen, terwijl ik nu elke nacht minstens 9 uur diep slaap), ben ik nu ook wereld’s grootste warhoofd geworden, krijg ik na de minste inspanningen tintelingen in mijn handen en laat ik vanalles vallen (zonder het te merken soms) en krijg ik een zwaar duizelend gevoel in mijn hoofd als ik wat te lang rondloop, van vermoeidheid in de spieren nog maar te zwijgen (je moet me soms eens een trap zien opgaan).

M’n huisarts stuurde me dan maar naar een specialist “infectieziekten” in het ziekenhuis en daar mocht ik gisteren bij. Nu ben ik niet zo’n fan van specialisten. Al regelmatig voorgehad dat ik bij zo iemand binnenstap en na 5 minuten weer buitensta zonder iets wijzer te zijn en wel dik 40 euro (of meer) armer. Meestal maken ze zich er rap vanaf en kijken ze je eerder buiten dan dat ze willen helpen. Gisteren had ik gelukkig een meelevender exemplaar. Ik had me dan ook terdege voorbereid. Op een blaadje papier mooi het tijdsverloop van de voorbije weken genoteerd. Handig als je blogt en een logboek van trainingen bijhoudt. Zo kon ik er perfect de hand opleggen vanaf wanneer het begon mis te lopen en ik de vermoeidheid voelde de overmacht nemen. Dat bleek een drietal weken na die fameuze insectenbeet (teek, of iets anders) op de laatste dag van onze vakantie in Frankrijk. Een beet op mijn rug, dus ik zag het zelf niet echt. Zij wel…twee duidelijke rode plekken, weliswaar vervagend maar nog goed zichtbaar, dat nu dik 7 weken na de beet. “Dat was al zeker geen onschuldige muggenbeet”, zei ze. Dat ik dan ook nog drie weken later klachten begon te krijgen die op Lyme trekken, deed haar toch wel twijfelen aan dat negatieve resultaat van Leuven. Misschien dat het dus om een vals negatief resultaat gaat. Laat dat probleem nu toevallig ook vorige week uitgebreid in de pers gekomen zijn, dankzij politicus Ben Weyts…

Maar daarmee zijn we nog geen stap verder. Gisteren volgde nog een r/x van mijn longen, een echo van mijn buik (organen zoals gal, lever, nieren, etc…werden zo gecheckt), opnieuw een bloedafname (5 volle buisjes deze keer) en urineonderzoek. Ik word dus grondig doorgelicht, kan al zeker geen kwaad. Ze gaat dus eerst nog wat andere dingen uitsluiten, you never know. Als dat niks nieuws oplevert, wordt de behandeling tegen Lyme opgestart. Ze houdt zelf niet van mensen van kastjes naar de muur te sturen en blindelings op tegenstrijdige labo-resultaten te staren. De tekenen zijn er, ik zit alleszins stevig in de grijze zone…. Helaas is het nog wachten tot 10 september eer alle resultaten zullen binnen zijn. Geduld hebben dus en voorlopig blijven niksen, letterlijk…

Patience

 

Advertenties

2 gedachten over “the saga continues

  1. Wat verschrikkelijk vervelend dat ze nog steeds niet de juiste diagnose helder hebben. Zolang als dat niet het geval is dan is er ook weinig tegen te doen. Heel snel duidelijkheid en beterschap gewenst!

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s