een raar gevoel

Nog een 6-tal dagen te gaan…antibiotica slikken. Het wordt tijd dat die periode erop zit. Gelukkig heb ik er geen bijwerkingen van, maar moet hier wel de kanttekening maken dat ik vanaf dag 1 ook preventief probiotica (het straffe spul uit de apotheker) slik om de meest voorkomende bijwerking (zware darmproblemen) de kop in te drukken. Dat is gelukt, niks last van gehad.

Eigenlijk houd ik één ambetant restverschijnsel over van deze nare periode.  Ik voel me moddervet! Meer dan 2 maanden niet sporten laat echt wel zijn sporen na. Ik heb nauwgezet op mijn eten gelet, amper nog suiker gegeten (nadat ik las dat de Borrelia-bacterie heel graag suiker eet waardoor de symptomen kunnen verergeren), niet gesnoept of wat dan ook, maar ik ben er geen gram van afgevallen. Integendeel… Mijn lijf voelt nu raar aan, heb het gevoel dat ik drie zwembanden rond mijn middel heb hangen. Sommige kledingstukken passen niet lekker meer, wat me ook niet echt happy maakt.
Toen we afgelopen woensdag bij de dokter zaten voor Seppe (zo meteen meer daarover) vroeg mijn man hem of het normaal was dat ik alleen maar bijkom terwijl ik amper eet. Het laconieke antwoord was dat mijn lijf na 15 jaar hardlopen daar zo op ingesteld is, dat het niet meer dan normaal is dat mijn metabolisme nu compleet overhoop ligt. Het is dus een kwestie van weer te gaan sporten en dan komt dat vanzelf weer goed. Hopen maar.

Nu ik aan de laatste strip van de antibiotica zit, kan ik alleszins weer beginnen plannen om dat lopen weer op te pikken. Alleen laat de agenda niet zo veel toe. Het is vreselijk druk op het werk, ongezond druk eigenlijk. ’s Avonds ben ik nog altijd zeer moe en het blijft voorlopig een feit dat ik heel streng mijn grenzen moet blijven bewaken. Dus tja…misschien dat ik volgende vrijdag al wel eens een eerste poging doe. En anders is het na ons midweekje vakantie. Ik heb nu ook een enorme passie voor yoga en dat heeft al een stevig plaatsje in mijn leven ingenomen en dat wil ik zo houden. Zeker met de drukte op het werk is yoga hetgeen me overeind houdt na een zware werkdag. Dat wordt dus de agenda erbij nemen om ook het lopen terug een plaats te geven. Maar het zal wel lukken. ’t Is nu niet dat ik direct weer voor een marathon ga trainen. Al eens beginnen met 3 x een half uurtje per week en dan zien we wel waar we uiteindelijk gaan geraken.

Wat een tekenbeet al niet teweeg kan brengen. En over tekenbeten gesproken…woensdag ontdekte ik zo’n beest bij Seppe. Op zijn achterhoofd, verstopt onder zijn haar. Vorige zondag waren we in het bos gaan wandelen, vermoedelijk is er toen zo’n miniscuul exemplaartje zich gaan verstoppen onder zijn haar. ’s Avonds bij het wassen niks van gemerkt, maar toen was ie waarschijnlijk amper een speldekop groot.
Ik zat net bij een vriendin toen we de teek ontdekten. Seppe protesteerde heftig toen ik en m’n vriendin de teek met een speciaal “tangetje” (een twister-tang) wou verwijderen, dus het lukte niet. Na een uur proberen gaven we het op en besloten maar verder met onze gezellige koffieklets te doen. ’s Avonds konden we dan snel bij onze huisarts terecht, die vakkundig de teek verwijderde. De plek was al helemaal rood, dik gezwollen en de eerste tekenen van een kring waren al aan het komen. Dus Seppe zit nu ook aan de antibiotica. Na drie dagen is de kring/rode plek alweer helemaal weg, dus we zijn er zeker goed op tijd bij. Maar schrikken is het toch wel.

We kregen het beestje mee naar huis, veilig opgesloten in een potje. We zijn nu zaterdag en het beest leeft nog altijd!
???????????????????????????????

Zo zou je nog schrik krijgen om een voet in de natuur te zetten…ook dat geeft me een raar gevoel, want ik hou echt van de natuur, kan heerlijk genieten van een boswandeling en zo. Maar nu ben ik vooral wantrouwig tegenover de natuur geworden en dat vind ik echt zo jammer hé.
Misschien toch maar terug asfaltloper worden?

Dit bericht werd geplaatst in bah, joggerke, superheld en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op een raar gevoel

  1. Sander Boom zegt:

    Goed om lezen dat het veel beter gaat. BTW, lopen en yoga is een top combinatie. Asfalt? Neen, toch.

  2. djaktief zegt:

    Hi Ruth,
    Alles is in de war als je zo lang uit je gewone doen wordt gehaald door ziekte. Je moet jezelf langzaam hervinden en dat opbouwen wat goed voor je is. Het vertrouwen en het plezier komt gaandeweg weer terug. Onderweg kom je ook veel mooie dingen tegen die je anders niet gezien of gedaan zou hebben. Voor jou is dat bijv. yoga. Het is verliezen en winnen tegelijk. Ik blijf jouw blog en loopwegen graag volgen.

    Groetjes,

    Dorothé

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s