’t Is voor Niks!

Het is er dan toch nog van gekomen dit jaar, een “wedstrijd”. Dacht ik in september nog dat het wel gedaan was met mij voor 2015 – op vlak van lopen – was ik dus echt wel blij dat ik vandaag nog eens een sportzak kon klaarmaken en me onder gelijkgezinde loopfanaten kon gaan begeven.

De voorbije twee weken was het rustig op loopgebied, des te drukker op werk- en privévlak. Ik liep wel een paar keer, maar niks te ver, op die ene “lange” training vorige zondag van welgeteld 13,3 km. Eén looptraining heb ik vervangen door een fietstochtje, omdat ik te veel last had van m’n hiel. Die hiel blijft me nog wat geselen, maar de oorzaak van de ontsteking heb ik ondertussen wel gevonden. M’n versleten huisslofjes zijn hoogstwaarschijnlijk de oorzaak. Het viel op een bepaald moment wel op dat de pijn altijd erger werd als ik in huis op die ondingen rondslofte. Toen ik ze dan vorige week eens grondig bekeek, zag ik dat de hiel van de slof helemaal ingedeukt was….voilà. Sindsdien loop ik gewoon op m’n kousen rond (wel een goed dik paar) en heb ik minder en minder last. Maar de ontsteking is nog niet helemaal weg en geselt me dus nog geregeld.
Gelukkig heb ik niet te veel last als ik loop en ook na het lopen, heb ik niet noemenswaardig meer last. Dus ik besloot wel door te zetten tot aan de ’t Is voor Niks-loop en daarna even rust te nemen om de ontsteking te laten genezen.

En vandaag was het dus zo ver! Om half 8 stond Christine met haar mama aan m’n deur en tegen 9u stonden we goed en wel geparkeerd vlak voor de sporthal in Geldrop. Binnen in het café was het al een gezellige sfeer en zag ik direct coach Tiny, maar ook al enkele andere loopvriendjes verzameld. En het leek alsof minuut na minuut er bekenden bleven binnenvallen. Dat vind ik dus het leukste aan deze “wedstrijd” en is ook de reden dat ik er blijf terugkomen. Loopvrienden van vroeger en nu passeren er de revue en het is altijd een superfijn weerzien met iedereen. Voor ik het wist, was het 10 uur en moesten de deelnemers van de halve marathon, 30 km en marathon starten. Zelf deed ik samen met Magda (mama van Christine en 71 (!!) jaar oud) de 15 km mee en die startte jammer genoeg pas om 11 uur. Nog een uurtje de tijd doden dus, maar aan Magda had ik sowieso een gezellige babbel en op zich was het ook wel gewoon lekker relaxed om ons op deze manier rustig te kunnen voorbereiden.

Om 11 uur was het dan aan ons om in gang geschoten te worden. De eerste 2 km verliepen moeizaam. Ik had al enkele nachten slecht geslapen, was moe en mijn benen droegen die vermoeidheid duidelijk ook mee. Maar eenmaal wat warmgedraaid, begon het soepeler te gaan en geraakte ik in een goeie flow en kon ik ook genieten van de prachtige natuur van de Strabrechtse Heide. Van mijn hiel had ik gelukkig geen last, oef.
strabrechtse heide
Rond km 4 was er een drankpost met wat water en ik nam enkele slokjes ervan uitgaand dat er nog wel een 2e drankpost zou komen. Wat een vergissing. Wel dom van mij om dat op voorhand niet even te checken natuurlijk. Sowieso is 11 uur als startuur voor mij een hel. Ik heb een metabolisme dat nogal klokvast is en om 12u schreeuwt mijn lijf om eten, ook al heb ik niet veel eerder al iets gegeten (in dit geval een zeer stevig ontbijt en om half 10 nog een broodje). Het gevolg liet zich raden: ik kreeg een hongerklop van jewelste. Niet veel later, rond 11 km, begon het een hypo-aanval te worden. Gelukkig had Magda een camelbak gevuld met cola bij en kon ik daar wat van drinken. Het hielp immens en zonder problemen kon ik alsnog tot de finish geraken. ’t Zal me leren van niks te voorzien onderweg!

De finish was er trouwens al na dik 14 km ipv 15 km en dat deden we met ons tweetjes in een klein 1,5 uur. Niet slecht voor een 71-jarige kranige dame en voor mij…nou ja, het deed er niet toe😉 Voor mij telde de afstand noch de tijd niet. Gewoon het feit dat ik nog eens kon meelopen en wat vrienden kon terugzien, was mijn enige motivatie vandaag.

Nu dus een paar dagen rust, of misschien zelfs een week of 2…tot de hielontsteking genezen is. En dan kijken we weer vooruit!

Dit bericht werd geplaatst in joggerke, wedstrijden en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op ’t Is voor Niks!

  1. Ik was echt blij om je te zien in Geldrop want evenals jij dacht ik ook dat het restant van 2014 niks meer zou gaan worden. Nu je hiel nog even herstellen en dan gaan we weer voor een mooi 2015!!

  2. djaktief zegt:

    De kop is eraf Ruth. Ik duim dat je stilaan weer terugkeert op bekende en nieuwe loopparcoursen. Leuk je weer gezien en gesproken te hebben en het is een prima tijd (voor zover die er al toe doet in Geldrop) voor een 71-jarige (ze leek veel jonger) én herintredende renster met hongerklop, weinig slaap en latente blessure blessure.

    Groetjes,

    Dorothé

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s