modder vreten

Na de regendag afgelopen donderdag en het stormweer van de voorbije twee dagen, is de natuur hier herschapen tot één grote modderpoel. Vrijdag moest ik in het donker lopen en koos ik maar voor het saaie asfalt waar ik enkel grote plassen moest zien te ontwijken. Het was buiten hevig aan het stormen, dus twijfelde enorm of ik er zou door gaan of niet. Vooral omdat er hier ene mij al serieus zot verklaarde dat ik er al gewoon over nadacht om te gaan lopen…Dan toch maar gegaan natuurlijk. Door het stormweer hield ik het wel maar bij één kort rondje van 5,4 km. Ik waaide op sommige plaatsen gewoon bijna letterlijk op straat waar het verkeer nog wat te druk was. Ach ja, toch iets gelopen, beter dan thuis lui in m’n zeteltje te hangen, want dan zou ik weer heel de avond met een ambetant spijt-gevoel gezeten hebben…Spijt dat ik niet gaan lopen was.

rainy run

Vanmorgen had ik eindelijk nog eens afgesproken met m’n Mont Blanc-loopmaatje Heidi. Door m’n problemen in het najaar en jobdrukte langs de andere kant, was het er de voorbije maanden gewoon niet meer van gekomen. Dat moesten we dringend eens goedmaken. Dus vanmorgen vroeg opgestaan en naar Leest gereden. Heidi had er al een half uurtje inlopen opzitten (zij moest 2 uur trainen vandaag) en samen gingen we dan verder voor 1,5 uur. Het parcours was plezant, ahum. Modder dus! Heidi zei wel dat sommige stukken er wat lastiger zouden bijliggen, maar dat bleek nog heel optimistisch gesteld. We waren nog geen 3 km ver of Heidi zakte vlak voor mij tot voorbij haar knieën in een modderpoel, en dan overdrijf ik dus echt niet hé. Ik vreesde even dat ze kopje onder ging gaan. Oeps. Dus tja, dan gingen we maar héél deftig nat worden hé. Probeerden we in ’t begin onze voeten nog enigszins droog te houden, vanaf dat punt gaven we dat voornemen gewoon op en gingen we er los door. Tot onze knieën in de modder dus en vooral hopen dat we onze schoenen niet zouden verliezen. Op een bepaald moment verloor ik even mijn evenwicht en ging ik bijna horizontaal de modder in, maar kon me gelukkig nog net op tijd terug overeind hijsen. Wanneer er dan ook nog boomstammen in onze weg kwamen lopen, voelde ik me helemaal deelnemer aan een Mudrun Obstacle-race. Om een lang verhaal kort te maken: we hebben ons ongelooflijk geamuseerd, heel veel kunnen bijpraten onderweg (na 6 maanden hadden we ook wel enorm veel te vertellen) en voor ‘k het wist hadden we er 1,5 uur trainen opzitten (12,7 km geploeterd, gelukkig zo nu en dan een recuperatiestukje op asfalt ertussen hoor).

mudrun2
Alleszins een ideale training voor de Polar Bear Trail over 2 weken, want dat belooft ook een modderploeterloopje van jewelste te worden🙂

 

 

Dit bericht werd geplaatst in joggerke, trail, training en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op modder vreten

  1. Ik begrijp dat het een deugddoend rondje was!

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s