terug met schema

Maandag kreeg ik een leuk mailtje van mijn favoriete coach Tiny. Een gloednieuw schema! Dat was al van augustus geleden. Na m’n ziekteperiode hadden we besloten dat ik eerst even gewoon op gevoel weer wat op gang zou komen en dan wel zien wanneer een schema weer van pas zou komen. Na de Polar Bear Trail vond Tiny het blijkbaar welletjes en vanaf nu mag ik weer met schema lopen. Voor mij een verademing. Ik loop altijd een beetje “verloren” zonder een schema. Ik heb wel wat nood aan die houvast dat een schema biedt, maar ook wel aan het vermanende vingertje van Tiny wanneer ik me er niet al te best aan houdt.

Het schema begon op dinsdag met een rustig herstelloopje van 45 minuten. Dat ging heel vlotjes, dus het herstel na de trail zat best wel oké. De gezondheid is helaas nog niet 100%. Heb weer last van m’n astmatisch hoestje wat niet zo bevorderlijk is voor het lopen. Zo’n episode duurt altijd een week of 3, dus de komende trainingen zal dat nog wel meespelen.
Vrijdagavond mocht ik alweer een uurtje op pad. Ik had al heel de dag last gehad van m’n ademhaling en dat was er vrijdagavond wel aan te merken. De ijskoude tegenwind maakte het alleen maar erger. Op zich wilden mijn benen vlotjes mee, mijn longen niet. Dus de hartslag ging enorm de hoogte in, maar het uurtje kreeg ik wel rond.

Vandaag was het andere koek. Er stond terug een uurtje op de planning en ik was blij dat het “maar” een uurtje was. Het weer buiten was allesbehalve uitnodigend. Gure wind, kou, regen….absoluut mijn weertje niet. Al van ’s morgens stak ik in mijn looptenue, maar de goesting om te vertrekken kwam niet. Uiteindelijk mezelf rond half 2 in de namiddag een stevige sjot gegeven en toch vertrokken. Had een rondje uitgestippeld dat grotendeels onverhard was, maar waar ik niet op gerekend had was dat een deel van die route ook compleet verzadigd en zelfs deels overstroomd zou zijn door de vele regen. De eerste kilometer liep over asfalt en daarna ging ik de paden op. De dikke 1,5 km die volgde, werd het meer een geploeter door de modder dan lopen en was het soms zoeken naar een stukje pad om niet tot mijn knieën in het water te zakken. Daar ging mijn hartslag, over the top…Tel daarbij nog het rotweer en mijn longen die niet meewilden en je kan je inbeelden dat de fun een beetje zoek was. Ik had over m’n longsleeve een regenjasje aan, ideaal op de stukken tegenwind, maar de stukken mee-wind had ik het gevoel dat ik aan het stikken was van de warmte. Na 50 min het ding uitgesmeten en rond m’n middel gehangen, wat een verademing! Maar veel beterschap voor die training bracht het niet. Ik was blij dat ik na een uurtje (en amper 9 km) weer aan m’n deur stond.
Pfew, gewoon rap vergeten deze training. Niet dat ik er spijt van heb gehad (dat heb ik nooit), maar het is toch leuker als het allemaal wat vlotter gaat. Volgende keer beter.

Komende dinsdag een eerste snelheidstraining. Ben benieuwd of ik er iets van tempo ga uitkrijgen, uit dit kaduuke lijfje van mij…

showingup

Dit bericht werd geplaatst in joggerke, training en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op terug met schema

  1. djaktief zegt:

    Je spreuk aan het einde is heel waar. Mentaal was het in ieder geval ook een training die je met glans volbracht hebt.

    Groetjes,

    Dorothé

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s