lentegevoel

Jaja, er wordt nog gelopen. En voor het eerst in maanden zelfs redelijk “veel”. De weken van 15 km zijn stilaan opgevoerd naar weken van 35 à 40 km. Dat begint er wat op te trekken. De voorbije twee zondagen liep ik zelfs dik 2 uur aan een stuk, waarbij ik afgelopen zondag voor het eerst in – het lijken wel – eeuwen nog eens de kaap van 20 km overschreed. Ik moet er geen tekeningetje bij maken zeker…ik voelde me euforisch!

De motivatie zit dus heel goed de laatste weken. Nochtans heb ik geen specifieke doelen op korte termijn. Normaal gezien zou ik de 28 km Trail de la Grimace mee doen op 10 mei, totdat ik een uitnodiging kreeg voor een groot feest de avond ervoor. Een zware technische trail de dag na zo’n feest…nee dank u. Maar omdat coach Tiny me al wel stilaan voor die afstand aan het voorbereiden was, ga ik mijn eigen trailtje doen die dag (na eerst wat te uitslapen). Vier rondjes Wijngaardberg, goed voor zo’n 26 km met een kleine 700 hoogtemeters. Da’s het voornemen alleszins….

In ieder geval dus geen grootse wedstrijd of zo op de planning die voor de nodige motivatie kan zorgen. En toch vat ik elke training gezwind aan. Aan wat ligt dat dan? Ik gok op het lentegevoel. Ik hou van het zonnetje, de warmte op mijn huid. De temperaturen zijn nog niet zo vaak echt super te noemen, maar die zonnestraaltjes geven me alleszins al vleugels en sturen me naar buiten. Hopelijk blijft het nu ook echt lente en krijgen we de komende weken weer geen kakweer over ons heen.

lente3

De inspanningstest eind maart heeft me ook mentaal gesterkt. Ik was dan wel wat geschrokken van het nieuws dat mijn longen niet zo best zijn en ik dus best niet te hard ga. Maar de keerzijde was wel positief: ik mag lang en traag lopen en dan loop ik echt op mijn best. Dat nieuws heeft echt een klik in mijn hoofd teweeggebracht. Ik geniet nu enorm van dat trage lopen, het tempo kan me echt gestolen worden. Vanmiddag (bij een kort herstelloopje na een intervaltraining gisteren) had ik zelfs een gemiddelde hartslag van amper 129. En op de twee lange lopen van de voorbije weekends eindigde ik ook telkens met een gemiddelde hartslag van 136. Niet slecht dus. Die nieuwe hartslagzones liggen me dus me duidelijk, maar vooral…het feit dat ik me niet meer druk hoef te maken over snelheid, bevalt me wel. Dan blijf ik maar altijd bij de laatsten die finishen, ik geniet er tenminste van. En ja, stilaan begin ik toch ook weer te dromen van iets verder te gaan, qua afstand dan. Maar eerst in oktober die marathon van Zeeland eens lopen, en als laatste finishen🙂

deadlast

Dit bericht werd geplaatst in joggerke, training en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op lentegevoel

  1. djaktief zegt:

    Fijn dat je weer zo lekker on the run bent Ruth. Hard rennen is maar een aspect van rennen heb ik geconstateerd. Er zijn er zoveel meer.

    Groetjes, Dorothé

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s