gelezen (maandenlang) – De Donkere Toren-reeks van Stephen King

Toen ik nog heel jong was, werd ik fan van de boeken van Stephen King. Als ik het me goed herinner, was Carrie zijn eerste die ik in handen kreeg. Daarna verslond ik zowat alles wat hij bij elkaar schreef. In de loop der jaren verwaterde mijn adoratie voor King’s boeken, vooral omdat hij de laatste tien jaar ook wel gewoon slechtere boeken schreef. Daarnaast zijn er gewoon nog een pak andere goeie auteurs en zo gigantisch veel tijd om te lezen heb ik niet altijd.

De Donkere Toren-reeks was nog zoiets dat al lang op de planning stond om eens te lezen. Als tiener had ik de eerste drie boeken, die allen in de jaren 80- begin jaren 90 al verschenen, gelezen en ik vond ze enorm fascinerend. Toen kwam eind jaren 90 eindelijk boek 4 uit – Tovenaarsglas. Om de één of andere reden kreeg ik de Engelstalige versie in handen. De vorige 3 boeken las ik in het Nederlands. Ik las in die tijd al heel veel in het Engels, maar het fantasy-Engels van de Donkere Toren-reeks was blijkbaar niet aan mij besteed. Ik verstond het boek niet, toch niet waar het werkelijk om ging. Hele verhaallijnen gingen aan me voorbij en ik legde het boek gefrustreerd naast me neer, ervan overtuigd dat het gewoon een slecht boek was en dat King zijn grip op heel het saga van de Donkere Toren was verloren.
Na Tovenaarsglas verschenen er nog 3 boeken in de reeks, maar geen één van de drie las ik.

Tot een paar maanden geleden. Met collega G. raakte ik erover aan de praat en hij bleek de ganse reeks in het Nederlands in bezit te hebben. Ik besloot me er nog eens aan te wagen en zou nu niet opgeven tot het einde! 7 boeken te gaan dus. Het eerste is een kort boek, maar naarmate de reeks vorderde, werden de boeken ook dikker en dikker, tot zo’n 800 blz per stuk. Hier ging ik dus niet op een weekje door zijn alleszins. Maar het is gelukt.

Het verhaal van de Donkere Toren speelt zich af in Midden-Wereld, een wereld die op de onze lijkt, maar is “voortgegaan”. Alle technologie heeft het begeven, de mensheid heeft het opgegeven, de wereld is dus op zichzelf “voortgegaan”. Als ik nu soms om me heen kijk, heb ik trouwens de indruk dat we zelf ook op die weg aan het gaan zijn, maar dit geheel terzijde.
Roland is de nog enige levende “scherpschutter” met nog slechts één doel in zijn leven: de Donkere Toren zien. De Donkere Toren is het middelpunt van de wereld, maar niet alleen Roland’s wereld, ook alle andere werelden (of dimensies) die errond draaien. Valt de Toren, dan houdt alles op te bestaan. En het bestaan van de Toren wordt bedreigd. Om de Toren te bereiken moet Roland duizenden kilometers reizen. In boek 2 krijgt hij hiervoor het gezelschap van 3 anderen, die hij uit andere dimensies naar zich toe trekt. Met z’n vieren vormen ze een “ka-tet”, een bondgenootschap dat onbreekbaar is. De reis die ze ondernemen vormt de rode draad doorheen de ganse reeks, met de nodige hindernissen onderweg.  Het “ka-tet” blijkt wankel en uiteindelijk eindigt de reeks natuurlijk wel met Roland die de toren bereikt, maar het einde…manman, daar ben ik nog altijd niet goed van (en ga ik hier natuurlijk niet verklappen).

De Donkere Toren-reeks is allesbehalve een makkelijk verhaal om te lezen. Ten eerste moet je er veel tijd in investeren, want het is verdorie lang. Ten tweede moet je er veel fantasie voor hebben, want het blijft een fantasy-verhaal doorspekt met romantiek en af en toe ook pure horror.
De reeks is zo lang omdat elk boek ook nog zijn eigen subverhalen heeft. Zo verhaalt deel 4 over het verleden van Roland, over zijn tienerjaren, hoe hij scherpschutter werd en hoe hij zijn geliefde verloor. Dat boek vond ik nu, bij mijn tweede lezing, trouwens één van de mooiste van de reeks.
Boek 5 – de wolven van de Calla – vertelt dan weer hoe het Ka-tet bij een volk belandt dat al generaties lang bedreigd wordt door de zogenaamde “wolven” die alle tweelingkinderen ontvoeren en zo goed als hersendood maken. Het Ka-tet riskeert lijf en leden om het volk van deze bedreiging te verlossen. Knap is wel dat dit verhaal toch een heel sterke basis legt voor de laatste twee boeken, waar het Ka-tet zijn finale deel van de reis onderneemt.

Wat me dan weer enorm stoorde aan de reeks, was dat Stephen King zelf een belangrijk personage in het boek wordt. Jep, hij speelt er zelf een rol in – als zichzelf. En hij eigent zich zelfs de rol toe van één van de magische krachten die ervoor zorgen dat de Toren blijft rechtstaan. Nou zeg. Van een hoge eigendunk gesproken😉

De Donkere Toren-reeks is alleszins een reeks die in je kleren kruipt. De uitzichtloze tocht van het Ka-tet, de staat van de wereld, wat ze meemaken, …op het einde is het alsof je een stel vrienden verliest, gewoon omdat je zo lang met ze meeleeft. Als je dat als auteur kan bewerkstelligen, heb je gewoon een steengoed boek geschreven.

Thedarktower

 

Dit bericht werd geplaatst in lectuur en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op gelezen (maandenlang) – De Donkere Toren-reeks van Stephen King

  1. djaktief zegt:

    Ik hou van een heel ander genre boeken Ruth, maar je hebt een puike analyse geschreven.

  2. Dave zegt:

    En het leuke aan de Donkere Toren-reeks is dat bijna al zijn andere werken eraan gelinkt zijn. Dus de DT is de ruggengraat en de overige boeken zijn vertakkingen.

  3. Annick Emsade zegt:

    Je hebt me zin doen kringen om ook deze serie te lezen Verder heb ik alles al van Stephen King gelezen Ik heb deze serie al vaak in handen gehad maar telkens, na twijfelen, toch terug gelegd maar na het lezen van jouw blog is mijn belangstelling toch gewekt 🙂

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s