Olé, vakantie!

Na onze kleine man zijn 5e verjaardag volgden enkele razenddrukke weken. Het einde van het schooljaar naderde, met wat extra werk in het kader van de ouderraad (waar ik deel van uitmaak), het schoolfeest (2 dagen) dat er nog aankwam, en nog wat dingen die op tijd moesten afgehandeld geraken alvorens ik de deur van het werk voor vier weken achter me dicht zou slaan. Vier weken verlof…dat was al geleden van 2009 toen we voor dik drie weken naar de USA trokken. Maar dit jaar dus weer vier weken, gewoon toevallig, omdat 21 juli op een dinsdag valt bijvoorbeeld, waardoor ik mijn verlof een beetje langer gerekt heb dit jaar…Slim plannen hé.

De vakantie begon voor mij dus al op 24 juni en startte ik op 25 juni met een bezoekje aan Rock Werchter. Toegegeven, ik ging voor de Foo Fighters en we weten allemaal hoe dat afgelopen is. Het was dit jaar de eerste keer sinds 1993 dat ik naar Werchter ging en hoe toevallig… in 1993 trad Faith No More er op. En dit jaar dus weer, als vervanging van de Foo Fighters. Samen met goeie vriendin G trok ik met de fiets naar de wei. Handig als je op werchter9 km van het terrein woont, G kwam dus een nachtje bij ons logeren. Met ons tweetjes genoten we de hele dag van de festivalsfeer, ik voelde me alleszins weer 19…zoals in 1993 destijds. Het was genieten van fantastisch goeie optredens van bands als Royal Blood, Eagles of Death Metal, Florence & The Machine (wat een wijf!) en Patti Smith. En ja….van Faith No More genoot ik ook, toch van hun hits van weleer. Hun optreden bracht me weer terug naar die leuke dagen in het jeugdhuis waar ik toen ook volop los ging op hun muziek. Maar ze konden het gemis aan de Foo Fighters helaas niet goedmaken.
Maar dus wel 100% genoten van dat festivaldagje en we gaan er misschien wel met ons tweetjes een jaarlijkse traditie van maken, héhé.

Zaterdag de 27e juni vertrokken we dan met het gezinnetje voor 16 dagen naar de Vendée in Frankrijk. Zoals de voorbije twee jaar huurden we een stacaravan op een camping, zodat we het nodige comfort hadden en toch van het camping-gevoel konden meegenieten. Een schot in de roos. De camping was de eerste 10 dagen niet te druk (omdat we de Franse vakantierush nog voor waren), het zwembad had zowel een binnen- als een buitengedeelte, we zaten vlakbij het strand en voor de deur liep één van de vele fietsroutenetwerken die de Vendée bleek rijk te zijn (ideaal om te gaan lopen, ah ja!).

De Vendée is als regio niet zo superinteressant om de cultureel-geïnteresseerde toerist te gaan uithangen. Toch niet wat onze interesses betreft, op dat vlak was Bretagne twee jaar geleden iets boeiender. Maar we hebben ons ook totaal niet verveeld. Zo vaarden we met een boot naar het nabijgelegen eiland Ile de Yeu, waar we een dagje rondfietsten, vergaapten we ons aan de spektakelshows van Puy du Fou (schrijf ik nog wel eens een apart bericht over), gingen we op safari in een heus safaripark (je moet er dus niet voor naar Kenia), en bezochten we natuurlijk ook de nabijgelegen stadjes als Les Sables vendeed’Olonne en Noirmoitier (ook een eilandje eigenlijk). Bijna dagelijks zaten we ook wel in het zwembad met ons kleine waterratje en eigenlijk zaten we ook wel best veel op één van de vele stranden die er zijn, gewoon omdat Seppe er zo van genoot en wij dan ook lekker wat konden rusten en relaxen. Meer moet vakantie soms niet zijn hé.

Seppe had de tijd van zijn leven...

Seppe had de tijd van zijn leven…

Qua lopen zat ik niet stil. In de Vendée ben ik uiteindelijk acht keer gaan lopen. Gewoon rustige rondjes gelopen van maximum een uur, via het fietsroutenetwerk. Af en toe eens de duinen ingetrokken en het strand opgelopen, maar de tweede week was het telkens hoog water en het water komt daar echt hoog (op sommige plaatsen tot tegen de kaaimuur), dus dan ging dat niet meer. Geen spectaculaire trainingen dus, ik ging dan ook altijd ’s morgens voor het ontbijt en met een lege maag (op een miniem stukje brood na) doe je gewoon ook niet veel spectaculairs…
In ieder geval is de kuststreek van de Vendée een fijne regio om te lopen, gewoon omdat het er zo veilig is. Je moet de autoweg niet op, maar kan kilometers lang lopen langs een volledig afgescheiden veilig parcours. Ik kon bij wijze van spreken een hele marathon lopen langs een volledig verkeersvrij parcours, zalig toch!

Jammer genoeg kwam er afgelopen maandag weer een eind aan ons tripje. Seppe wou niet mee naar huis, maar hem achterlaten was natuurlijk geen optie. Gelukkig staat er ons nog een klein tripje te wachten, maar daarover later meer!

Dit bericht werd geplaatst in algemeen, interessant?, joggerke, superheld, training en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s