Vogezen trail-weekendje

Eind mei kreeg ik van m’n loopmaatje Christine de vraag of ik zin had om in juli mee naar de Vogezen te gaan om te gaan trailrunnen. Tja, dat lonkte wel. Enige issue: het zou zowat vlak na onze gezinsvakantie zijn, dus manlief zag het niet zo zitten. Toch beginnen plannen smeden, desnoods enkel met zoonlief moest manlief forfait blijven geven. Het zou bovendien om een kampeerweekend gaan, met weinig comfort. Dat zijn we niet gewoon, we hebben zelfs amper iets van kampeergerief thuis (op een 2-seconden-smijttent na). Gelukkig was de camping uitgerust met 2 schattige hutjes en na snel informeren, bleek de prijs goed mee te vallen en mochten we ons tentje er gratis bijzetten. Dat hutje had een DSC04826bed, kookgerief, een tafel en drie stoelen en zelfs een kleerkastje. Zo konden we toch ook iet of wat gaan kamperen, zonder een volledig nieuwe kampeeruitrusting te moeten kopen.Het werd ineens zeer concreet en dus hapte ik toe op de uitnodiging van Christine, en ja hoor…zelfs manlief ging mee! Daarnaast zouden ook Carmen en Michael, Tom en Evelien en Luc naar ginder afzakken, met kinderen, twee mama’s en een neefje er nog bij. Goed voor in totaal 16 man dat de lokale kleine camping vlakbij de skipistes aan Gérardmer zou bezetten. Een heuse Belgische invasie.

Afgelopen zaterdag dus opnieuw de auto ingedoken om naar Frankrijk te trekken. Dit keer een ritje van net geen 5 uur. Eenmaal daar werden we hartelijk onthaald door de campinguitbater die duidelijk lak had aan formaliteiten. Nee, we moesten nog niets betalen. Mijn naam? Goh, had ik Fiona Huppeldepup gezegd, dan had ie me nog geloofd ook. Niks identiteitskaart, visa voor waarborg – of wat dan ook – moeten afgeven. Alles op vertrouwensbasis, zalig zo’n mentaliteit. Met ons grote gezelschap maakten we het daarna elke dag supergezellig, op deze manier is kamperen echt wel fijn om doen.

Maar we gingen wel naar de Vogezen om te gaan traillopen. Vlakbij de camping lag het skistation van Gérardmer. Naast een paar pittige skipistes, zijn daar ook routes uitgestippeld om te gaan mountainbiken en te gaan traillopen. Rondes van 6 km tot 44 km. Ik zou op zondag samen met de mama van Christine eerst een toer van 14,5 km en daarna op m’n eentje nog ééntje van 6,5 km lopen, goed voor 21 km. Toen we aan de startplek stonden, stond er echter een kruis over het bordje van de 14,5 km, wat erop kon wijzen dat een deel van de route misschien niet langer zou aangegeven zijn. Dus kozen we voor de 11,5 km en daarna zou ik voortgaan op de route van 9 km.

De toer begon direct heel pittig. De eerste kilometer kende een stijgingspercentage van 10%. Auw, dat ’s morgens vroeg, met koude spieren. Dat hakte er stevig in. Het stijgen blog1bleef duren gedurende zo’n 4 km. Toen waren we boven en konden we genieten van een prachtig uitzicht. What goes up, must go down… via de skipistes was het terug naar beneden denderen. En dan via bospaden weer naar boven en hops weer naar beneden. Heel mooi, plezant en vooral uitdagend! Enige vervelende was de slechte bepijling. De pijltjes waren echt minimini en dus makkelijk over het hoofd te zien. Daarnaast was men ook een stukje bos aan het ontbossen (ik vermoed voor een nieuwe skipiste) en daar werden dan blijkbaar ook pijltjes mee weggenomen.  Rond km 9 zijn we daardoor verkeerd gelopen. Gelukkig had ik de gpx-route op m’n Suunto ingeladen en zag ik het pijltje steeds verder en verder van de route afwijken. Terugkeren dan maar en op zoek gaan naar het juiste pad. Goed voor een kilometertje extra, dat wel. Uiteindelijk werd de 11,5 km zo 13,3 km en was Magda daar dik tevreden mee. Ik zou dan de 9 km nog doen, maar besloot deze wel in te korten (via een splitsing zou ik kunnen terugkeren naar de start). Ook op die route miste ik een pijl, liep daardoor ook een kilometer meer dan gepland en belandde zo pas na 8,4 km weer aan de start. Dat inkorten was blijkbaar niet zo goed gelukt. Zo had ik alleszins wel 21,7 km op de teller, heel blij mee.  De straffe mannen hadden die dag trouwens 36 km gelopen, ook met wat verdwalen erbij.

DSC04866Maandag was een rustdagje voor mij. We besloten een mooie wandeling rond het meer van Gérardmer te doen, samen met Evelien en de kindjes en ook Christine en Magda gingen DSC04982mee. Onze Seppe dapper mee op tocht, maar de laatste kilometer liep ie wel te zeuren. Wat wil je na 7 km, voor een uk van 5 toch al een deftige afstand. De plons in het meer achteraf was een welkome beloning voor de kids alleszins.

Dinsdag was al de laatste dag en moesten we helaas vertrekken. Maar niet zonder een laatste training. Dit keer ging ik op stap met Evelien en Magda en we besloten het toertje van 9 km te doen. Deze keer niet ingekort, maar wel de volledig ronde. Met ons drietjes ging het supervlot, lekker gezellig kletsend onderweg en genieten van de mooie natuur en WP_20150721_09_04_51_Prode vergezichten. Zalig. Halverwege de top op en tijdens het sightseeing-moment liep het mis. Bij het afdalen zwikte ik stevig mijn enkel om en dat voelde echt effe niet lekker aan. De pijn verbijtend besloot ik gewoon voort te gaan, lopen begot! De pijn ebde weg en ik kon voort, maar af en toe voelde ik wel een pijnscheut komen. De laatste kilometer was een supersteile afdaling van de skipiste en dat voelde natuurlijk niet zo fijn aan. Gelukkig toch de toer kunnen finishen, de 9 km bleek uiteindelijk 10,6 km te zijn en dat deden we in 1,5 uur.
Nu een dagje later staat mijn enkel wel wat dik, dus hij is wel verzwikt. Met een steunverband om, doet ie gelukkig geen pijn, dus de schade valt precies toch wel mee. Maar het is toch weer een bewijs dat je af en toe moet opletten bij het trailrunnen, vooral dan op die momentjes dat je volop geniet van het uitzicht en je je focus verliest op waar je je voeten juist neerplant, blijkbaar…

Ik ben alleszins blij dat ik eind mei ja heb gezegd op de uitnodiging van Christine. Wat een fijn weekend was dit, een perfect vervolgje op onze gezinsvakantie. Het was volop genieten van de natuur en de rust en het fijne gezelschap. De batterijen zijn weer helemaal opgeladen en da’s nodig, want vanaf morgen moet ik weer gaan werken, tja…

 

 

Dit bericht werd geplaatst in joggerke, trail, training, Uncategorized en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Vogezen trail-weekendje

  1. Je hebt er echt van genoten hè!

  2. kaat zegt:

    Ja, je kan het ‘genieten’ er zo van af lezen !

  3. djaktief zegt:

    Je bent weer lekker en route

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s