Geen genade van die van hierboven

Nog een dikke maand te gaan, dus nu begint het te tellen: trainen voor de marathon. Met een uurtje per week geraken we er niet. Vandaag stond er 3 uur op m’n schema, ik vertaalde dat vrij naar 30 km. Hoe ge het ook draait of keert, mentaal gaat er vanalles door je kop en als je dan een paar 30’ers als training kan afstrepen, groeit het zelfvertrouwen naar die marathon toe.

Afgelopen week liep ik twee keer vlotjes een 10 kilometer. Meer niet, omdat ik donderdag eventjes kort onder het mes moest om een cyste aan de binnenkant van m’n onderlip te laten verwijderen. Gelukkig maar met plaatselijke verdoving en buiten wat een ambetant gevoel door de zwelling van die lip (twee dagen lang had ik het gevoel dat ik een bowlingbal in m’n mond had steken), had ik nadien nergens last meer van. De lange duurloop van zondag afschaffen leek me dus zinloos.

Omdat manlief in Zeeland de wandelmarathon gaat doen, is die aan het “wandeltrainen”. Samen kozen we vandaag een wandeltocht uit in Averbode en omstreken. Seppe ging ondertussen spelen bij oma en opa, want 20 km wandelen is voor onze 5-jarige toch nog een serieuze brug te ver.
In het heenrijden passeerden we de basiliek van Scherpenheuvel, waar heel wat bedevaarders naartoe trekken in het voorjaar, om om een zegening te vragen. In mijn hoofd vroeg ik ook effe een zegen van hierboven. Niet dat ik echt gelovig ben, maar baat het niet dan schaadt het niet zeker?

Om iets na half 10 gingen we allebei van start. Man voor de 20 km al stappend, ik voor de 30 km – al lopend. Een 22°C op dat moment, dus dat viel nog wel mee. Had genoeg water en sportdrank mee en wat eten voor onderweg. En aan de rustposten kon ik altijd mijn softflasks bijvullen, dus aan vocht zeker geen gebrek vandaag.

Na een kilometer of 2 passeerden we de Abdij van Averbode, waar net enkele nonnetjes buitenwandelden. Goed teken! Ahum. Niet dus, ik miste een pijl en liep al verkeerd, héhé. Gelukkig had ik dat na 100 meter wel door en vond ik snel de wandelmassa, die wel juist ging en die ik zonder problemen weer kon passeren.

De eerste rustpost kwam al heel snel na 3,5 km en sloeg ik over. Ik had nog genoeg in m’n rugzak en softflasks. Een beetje verder kwamen we aan bekend terrein: de Weefberg!! Dat was al lang geleden en de organisatie had een prachtig stukje op de berg uitgestippeld. Genieten! averbode1

Na 7,5 km kwam de tweede rustpost en daar nam ik een eerste korte pauze om me wat te verfrissen. Ik was ondertussen doordoornat van het zweten. Mijn short kon ik uitwringen, mijn singletje plakte tegen m’n lijf. Wat was me dat zeg.  Tja, nog 22,5 km te gaan en het werd maar warmer en warmer.
Vanaf dan kwam ik op een rustiger stuk omdat de langere afstanden één voor één werden afgesplitst. Blijkbaar niet zo veel mensen die voor de echt lange afstanden gingen. Wat volgde was een zeer afwisselende route, langsheen en doorheen velden, bossen (met hier en daar stevig trailgehalte), maar ook wel eens een stukje door een wijk en zo, daar valt in Vlaanderen nergens meer aan te ontsnappen… averbode2

De volgende post was rond 15 km in een oud chaletje ergens middenin de bossen. Met dat ik gisteren nog een horrorverhaal van Stephen King had uitgelezen, kreeg ik een stevig “Cabin in the Woods”-gevoel , maar er bleken alleen maar aardige mensen te zitten.
Ik was nu 1u40 onderweg, mijn eerste gelletje had ik net binnen en toch al zeker meer dan een liter vocht. En ik bleef maar zweten. Mijn maag begon het wat lastig te krijgen van al dat drinken, maar het dorstgevoel was constant aanwezig.

Tot zo’n 19 km kon ik het volhouden, maar toen begon stevig het licht uit te gaan. Terug een gelletje genomen, maar door de hitte en het constante drinken, kwam dat niet zo goed meer aan. Ik begon misselijk te worden en kreeg maagkrampen. En m’n spieren begonnen ook wat dwars te liggen. Pfft, wat was dat hier zeg. Het lopen werd meer en meer afgewisseld met wandelpauzes, maar ik wou toch zo lang mogelijk volhouden. Wat was ik blij dat ik na 24 km weer aan een rustpost aankwam. Daar me weer grondig verfrist, water bijgetankt en goed gedronken. Nog 5,5 km stond er aan de uitgang, dat moest lukken. Dacht ik. Mijn lijf dacht er anders over. Twee kilometer strompelde ik meer dan lopen, en na 26 km besloot ik het lopen gewoon te laten voor wat het was en enkel nog te wandelen. Mijn lijf weigerde gewoon nog dienst. Naast de maagkrampen, kampte ik ook met verkrampte spieren en ik kreeg felle rugpijn (nieren in overdrive?). Met veel moeite geraakte ik tot aan de auto en daar drukte ik op stop. Goed voor zo’n 29,4 km in 3u27.

Natuurlijk was ik totaal niet tevreden en zat ik stevig te balen. Dat schietgebedje aan Scherpenheuvel had dus niet geholpen, ik kreeg vandaag geen genade van hierboven. De temperatuur bleek in de loop van de voormiddag opgeklommen te zijn tot 32°C. Tja, da’s natuurlijk wel wat te warm eigenlijk. Vroeger verdroeg ik zo’n hete temperaturen goed, maar de laatste twee jaar is dat fel geminderd en presteer ik er niet zo goed meer in.
Qua recuperatie nam ik onmiddellijk mijn toevlucht tot de recuperatieshake die ik mee had genomen (in een thermos, dus was nog lekker koud). Ik knapte er toch al wat van op, maar het duurde toch wel een uurtje eer ik ook weer wat helder in m’n hoofd was. Ik was gewoon gesloopt eigenlijk na die 29 km. Jawadde.
En manlief? Die deed de 20 km (die uiteindelijk 21 km bleek te zijn) gewoon met zijn 2 vingers in de neus. Die gaat de wandelmarathon dus wel aan kunnen.

Volgende week herkansing. Van mij mag het gerust regenen, 16°C zijn, maar liefst niet te veel wind erbij. In de namiddag moet het wel mooi weer zijn, want ’t is feest in het dorp en Seppe wil naar ’t springkasteel. Dus daarboven, wees me dan eens wat betergezind hé!

Dit bericht werd geplaatst in joggerke, training en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Geen genade van die van hierboven

  1. Door de hoge temperatuur en luchtvochtigheid komt je stofwisselingsproces onder druk te staan en daardoor gaat het fout. Zoals ik al zei het komt wel goed met je!

  2. djaktief zegt:

    Mooi gebied. Ik ken het daar. Aan warm weer moet je langzaam wennen. Ik duim voor koelere training binnenkort.

    Groetjes,

    Dorothé

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s