weer wat vertrouwen erin

Het odyssee van vorige week zondag heeft de hele week door mijn hoofd gespeeld. Nu al faalangst, met nog een maand te gaan voor de marathon. Niet zo best. Afgelopen week dan 3 trainingen afgewerkt en ’t moet gezegd: die gingen alledrie goed. Dus waarom bleef dat gevoel van falen zo aan me knagen? Eén mislukte training verbrodt nu eenmaal niet de ganse trainingsperiode. Maar dan moest er nu wel snel een goeie lange duurloop afgelegd worden, om dat vertrouwen weer wat op te krikken.

Zondag 6 september moest het dus gebeuren: eens een goeie lange! In Kampenhout zou een wandeltocht doorgaan. Woensdag fietste ik al eens tot de startplaats van die wandeltocht, via kleine veldweggetjes en zo. 6,5 km enkele richting, dus dat maakte heen en terug al 13 km. De wandeltocht bevatte ook een afstand van 18 km, dus met dat erbij kwam ik aan een flinke 30’er. Dat was het plan. Tot ik zaterdagavond een berichtje kreeg van m’n Mont Blanc-maatje Heidi…of ik zin had om zondagmorgen met haar mee te lopen in Leest. Maarre…zij moest wel 2 uur en ikke 3 uur (en voor mezelf dan nog liever 30 km!). No sweat, ze pastte zich wel aan, liet ze weten. Plannen direct omgegooid, want zo’n pokke-eind lopen is leuker met gezelschap.

Zondag om 8 uur reed ik de parking aan de Leestse voetbal op en daar stond Heidi me al op te wachten. Het was al een eeuwigheid geleden dat we samen liepen en terwijl ze me langsheen het mountainbike-parcours gidste, kletsten we erop los. Plots waren we al 21 km ver. Zo, dat viel mee! Nog 9 te gaan, maar bij Heidi was het vat af. Ik moet dan ook wel vermelden dat ze drie weken geleden de Trail des Fantômes 75 km liep, dat vergt wel wat herstel. Na een kleine 25 km draaide ze een straatje in om naar huis te wandelen en ging ik verder richting auto. Toen moest ik even mijn karakter tonen: na een kilometer zag ik daar mijn auto staan, maar ik moest nog zo’n 4 km afleggen. O jee. Toch braaf het jaagpad van de Zenne opgedraaid en 2 km heen gelopen, omgedraaid en braaf de 2 km terug gelopen. Gelopen! En nog aan een redelijk deftig tempo. Uiteindelijk heb ik zelfs 30,5 km gedaan en ik was niet stikkapot. Oef oef oef! Een klein vreugdedansje volgde (met lichtjes verzuurde benen weliswaar), zot content dat ik het had gehaald.

De rest van de zondag was ik in een licht euforische stemming en weer vol goeie moed voor de komende trainingsweken. Hopelijk blijft het nu wel wat goed draaien, maar met nog 3,5 weken te gaan voor de marathon begint het vertrouwen alleszins te groeien.

clearyourmind

Dit bericht werd geplaatst in joggerke, training en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op weer wat vertrouwen erin

  1. Met startnummer al in de brievenbus kan er al niet zo heel veel meer mis gaan.

  2. djaktief zegt:

    Terecht dat je er weer zin in krijgt. Goede voortzetting van de trainingen gewenst.

    Groetjes,

    Dorothé

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s