nog een paar nachtjes slapen

Een weekje overgeslagen met verslag uitbrengen, sorry sorry! Het was gewoon gruwelijk druk op het werk, geen zin om dan ’s avonds nog iets neer te pennen. Dat het net nu zo druk is, komt natuurlijk enorm ongelegen. Ik raak maar met moeite uitgerust, rust die ik nu eigenlijk wel moet hebben. Maar ja, we ploegen voort en het moet maar lukken aanstaande zaterdag. Aanstaande zaterdag!! Het komt nu echt dichtbij, die marathon. Daarbij ook de lichte paniek en vollenbak onzekerheid, zo typisch in volle taperingperiode. Overal voel ik weer pijntjes: pijn in mijn rechtervoet, een dwarse achillespees aan m’n linkervoet, een heup die lijkt te kraken. Ik lijk wel een honderdjarige met momenten. Gelukkig weet ik ondertussen wel dat dit een proces is dat zich moet voltrekken, vooral tussen mijn oren dan. Des te gedrevener sta ik zaterdag aan de start.

Zondag de 20e september liep ik mijn laatste dertiger en die ging niet van harte. Had gelukkig afgesproken met maatje Heidi. Samen gingen we het Zoniënwoud nog eens verkennen. Ik liep eerst op m’n eentje de blauwe ronde van 10 km. Blauwe ronde = omdat die aangeduid staat met blauwe pijlen. Heel goed aangegeven trouwens, ik liep geen moment verkeerd (had daar op voorhand wat schrik voor en ’t is best wel een groot woud). Het was nog vroeg in de ochtend en met het opkomend zonnetje werd ik alleszins getrakteerd op prachtige taferelen. Genieten!
WP_20150920_08_39_17_ProNa dat eerste uurtje pikte Heidi in en deden we de rode ronde van 20 km. Dat ging redelijk goed tot halfweg. Toen had ik er al 20 km opzitten en dus nog 10 te gaan. Maar die 10 km leken in mijn ogen wel 100 km. Het lijf was op en ook mentaal ging het niet meer. Ik was eigenlijk gewoon doodmoe. Had er toen ook al zo’n loodzware werkweek opzitten, keek op tegen weer een razenddrukke werkweek, en dan al dat trainen van de voorbije weken…’t vat was echt af. Met veel moeite me toch door die laatste 10 km gesleept, dankzij Heidi die me keer op keer weer wat moed moest inpraten. Regelmatig wel eventjes wat gestapt, dus het ging wel wat trager dan de week ervoor. Maar allé, uiteindelijk toch gehaald en dolblij dat het erop zat.

Sinds die training mag het allemaal wat minder zijn en da’s niet erg. Afgelopen week was het dan ook vooral gaan lopen om te ontstressen en m’n geest leeg te maken. Zondag was er maar een loopje van een dikke 13 km te doen en deze week nog twee kleine loopjes te gaan (waarvan ik de eerste deze avond al deed, gezien ik morgenavond moet werken). Donderdag en vrijdag dan zo veel mogelijk proberen rusten en dan….M-day!

 

Dit bericht werd geplaatst in joggerke, training, wedstrijden en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

6 reacties op nog een paar nachtjes slapen

  1. djaktief zegt:

    Heel veel succes in Zeeland.

    Groetjes,

    Dorothé

  2. chrisrogghe zegt:

    succes Ruth en Tiny !🙂

  3. Pingback: Kustmarathon 2015 | Hardlopen

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s