Net-niet-marathon van Zeeland

Wat op zaterdag 3 oktober een hoogdag moest worden, draaide nogal uit op een sisser waar ik toch wel een stevige kater aan overhoud. Het werd dus net niet een volledige marathon. Na 36 km strandde ik bijna letterlijk op het strand (om maar te zeggen: op het wandelpad naast het strand), bij een bezorgde Rode Kruis-medewerkster die het niet zo verstandig vond dat ik toch voort zou gaan (en ik kon haar alleen maar gelijk geven).

Maar kom, laat me starten bij het begin. De voorbije weken stond mijn hoofd eigenlijk niet echt naar die marathon. Het is al weken, eigenlijk sinds ik terug ben uit vakantie, een en al stress op het werk. Met een gehalveerde ploeg een stortvloed aan projecten verwerken en tegelijkertijd een intensieve opleiding volgen (om binnenkort andere projecten te kunnen opnemen)…het begint wat te wreken. Ik heb het graag druk, maar trop is trop en onbewust nestelt zich dan toch wat stress ergens in het lijf. Stress zet zich bij mij op mijn maag. Heb zelfs enkele jaren geleden diagnose maagbreuk gekregen, maar met de nodige medicatie toen wel e.e.a. onder controle gekregen. Feit is dat mijn maag mijn zwakke plek is. Dat merk ik dan wel eens bij stevige inspanningen. Tijdens de Marathon du Mont Blanc heb ik zo ettelijke maagpilletjes weggeslikt, maar helaas was ik deze nu vergeten. Oh wat zou ik me dat beklagen.

Zoals gezegd stond mijn hoofd door de werkdruk dus niet echt naar de marathon. Pas vrijdagavond bij thuiskomst kwam plots het besef dat het de volgende dag van dat was. Ik moest nog alles bijeenzoeken en inpakken, want we zouden er ook een nachtje overnachten (babysit oma bleef bij Seppe thuis). De volgende ochtend wij op pad en hoe onvoorbereid ik was, bleek al uit het feit dat ik manlief opdracht gaf me in het verkeerde dorp af te zetten. Laat Burgh-Haamstede (waar de start niet was) nu een exacte kopie zijn van het naburige Burgh (waar wel de start was), dus het kwam me allemaal wel bekend voor, alleen ontbrak het aan vlaggetjes en een startboog. Daar stond ik dus! Gelukkig kwam manlief me even later terug oppikken, vroegen we de juiste weg aan een voorbijganger en stond ik een kwartiertje later toch in het juiste dorp. Nog ruim op tijd trouwens. Gezellig wat kunnen kletsen met coach Tiny en ook wat bekenden zoals Jacqueline en Hans en dan was het tijd om naar de startplaats te gaan. Mijn gevoelige blaasje liet zich weer gelden, dus ook daar nog rap even de Dixi’s opgezocht. Er waren er natuurlijk te weinig, dus stond ik daar 20 minuten te koekeloeren eer ik aan de beurt was en het startuur kwam steeds dichterbij. Om 2 minuten voor 12 holde ik dan de Dixi uit en trok naar het startvak, maar door het nipte tijdsbestek belandde ik zo wel quasi helemaal vooraan in het startvak, bij de snelle doorwinterde marathonlopers.

Tijdens de marathon

Bij de start hield ik onmiddellijk goed rechts aan zodat alle snelle mannen me konden inhalen, maar onbewust raak je dan toch eventjes meegezogen in dat loopgeweld. Mezelf ingehouden en vooral op mijn ademhaling gefocust. Ik zorgde ervoor dat ik niet diep in de ademhaling moest gaan en dus vooral niet begon te hijgen. Mijn benen deden de rest. Die eerste kilometers liep het zo zalig goed en ik genoot ongelooflijk. De muziek op m’n hoofd (een playlist van Royal Blood, Muse en Foo Fighters vooral) werkte motiverend en leidde me af van de wereld rondom me heen. Ik sloot me lekker op in mijn cocon en had als focus de finish. Af en toe een slokje water drinkend, omdat de temperatuur al best wat opliep. Tot aan het eerste strand ging het dus heerlijk goed. Maar dan kwam dat mulle zand…dat lag al goed omgewoeld en mijn tempo raakte danig dooreengeschud. Tiny haalde me toen bij, dat was leuk om hem nog even te zien. Bij de strandafgang richting waterkeringsdijk (of hoe dat ding ook noemt) ging ik bijna onderuit in het mulle zand en mijn adem stokte even. Geen erg, hier had ik op gerekend dat dat zand mijn ding niet is, dus ik hield fors de pas in tot ik weer vlakke grond onder me had en mijn ademhaling weer onder controle had.

Een beetje later, rond km 7, begon het echter mis te lopen. Ik kreeg plots zomaar uit het niets steken in mijn maag. O jee, hier gaan we weer, was het eerste dat in me opkwam. Probleem is dat zoiets compleet je aandacht begint op te eisen. Mijn muziek wat harder gezet in de hoop mijn aandacht te kunnen afleiden, maar nee hoor, die maag kwam er altijd maar tussen. Na een 12-tal kilometer voelde ik dat ik nood had aan een gelletje, maar de schrik zat erin met mijn maag. Toch geprobeerd, gelletje genomen, water erbij gedronken, maar natuurlijk viel dat als een blok op mijn maag. Toch wou ik voortgaan, dus bleef ik ondertussen af en toe een slokje water proberen en op km 19 en op km 26 probeerde ik telkens ook nog een gelletje. Tussen km 19 en 26 moet je dan ook nog eens het strand op en dat stuk was voor mij toen echt even de hel op aarde. Ik knakte mentaal serieus, door het zware parcours (het zand lag helemaal niet zo hard als ik gehoopt had), het is een heel monotoon stuk en er leek maar geen eind aan te komen. De maagpijn bleef en hierdoor durfde ik dus amper te drinken. Even twijfelde ik of ik wel zou doorgaan, maar opgeven omwille van maagpijn had ik al eens gedaan in Kampenhout en daar had ik achteraf heel veel spijt van. Ik wou me nu dus niet laten kennen.

Ik weet niet hoe ik het deed, maar op de één of andere manier haalde ik toch het 30 km-punt. Weer twijfelde ik even of ik hier niet zou uitstappen, maar het publiek staat daar in Domburg rijen-dik en ik durfde niet stoppen tussen al dat volk. En op zich had ik op dat punt nog altijd wel goeie benen, alleen zat ik dus met een blok beton in mijn maag waardoor ik constant op wandeltempo moest overstappen om de steken onder controle te krijgen. Zonder het echt te beseffen begon ik tegen dan wel stevig gedeshydrateerd te geraken. Ik probeerde wel af en toe een slokje water te drinken, maar de verhouding was te laag tov de inspanning en de temperatuur. Ik zweette enorm, mijn zwarte compressiekousen waren al helemaal wit doordrenkt van het zout dat ik uitgezweet had en eigenlijk vulde ik al dat verlies van essentieel vocht en zout niet voldoende aan. Dus wat gebeurde er? Ik begon pijn in mijn onderrug en flanken te krijgen, mijn nieren begonnen te protesteren. Daar kwam dan nog misselijkheid bij en ik stond rond km 33 (vraag me niet hoe ik daar geraakt was) aan de kant te kokhalzen en te huilen van de pijn. De pijn in mijn rug werd zo erg dat ik nog met moeite mijn ene voet voor de andere gezet kreeg, ik duizelde er zelfs van. Het enige dat ik nog wou was stoppen, op de grond gaan liggen en daar blijven liggen. Maar ja, dat doe je ook niet natuurlijk. Ik strompelde dus maar wat voort. Aan km 34 stonden mensen drank uit te delen, dus ik vroeg hen of zij in vervoer naar de finish voorzagen. Niet dus, ze bleken niet van de organisatie te zijn. Even naar manlief gebeld dan, hem gezegd dat ik ging stoppen en wel zou zien hoe ik terug zou geraken. Na nog 2 km strompelen passeerde ik dan gelukkig die Rode Kruis-post en de dame daar zag direct dat het niet zo best met mij ging. Ze zette me onmiddellijk neer op een stoel, belde met de organisatie en 5 minuten later was ik al onderweg naar het finish-gebied.

Nadien

Natuurlijk baalde ik enorm, maar anderzijds voelde ik me ook opgelucht dat de hele strijd gedaan was. Want op zo’n manier een marathon lopen, neen…dat is echt niet leuk hoor. Van genieten was er al kilometerslang geen sprake, integendeel. Het is nog altijd een hobby, iets dat ik voor mijn plezier doe. Mijn gezondheid ervoor op het spel zetten, hoort daar nu eenmaal niet bij. Ik hoorde dat de Nederlander die 3e was, quasi bewusteloos over de eindstreep is gesleurd en dat hij zich er zelfs niets meer van herinnert… leuk kan dat toch niet zijn.

Ik vind het natuurlijk jammer dat ik geen medaille of finisher-t-shirt heb (ik had dat laatste wel kunnen gaan afhalen, want had er zelfs voor betaald, maar ik hoef hem echt niet te hebben), maar op deze manier…nee dank u.

De eerste uren daarna voelde ik me trouwens echt hondsberoerd. We zijn dan wel gaan eten met Tiny en co ‘s avonds, maar echt lekker (fysiek) voelde ik me niet. Mijn rug doet nu nog altijd pijn, maar mijn nieren doen gelukkig wel weer hun werk (het heeft die dag nog ongeveer 4 uur geduurd eer ik weer een deftig plasje kon doen). Ik hou het alleszins nog wat in ’t oog.

Om positief te eindigen

Was het weekend dan helemaal mislukt? Nee hoor. Manlief deed zondag de wandelmarathon mee. Zondag was het dus vroeg alle hens aan dek, want hij moest om half 7 ’s morgens de bus op. Ik ook wakker natuurlijk (maar had sowieso een slechte nacht achter de rug). Maar ik zal eens heel eerlijk zijn: wat keek ik uit naar deze dag! Een hele dag voor mij alleen, een dag waarop niks moest. Ik had me voorgenomen om daar volop van te profiteren door eens echt niks te doen, behalve genieten. En ja hoor, ik heb ongelooflijk hard genoten van een wandeling op het strand en door de duinen, terrasjes gedaan en tussendoor heel wat hoofdstukken in een boek gelezen. Heerlijk. Achteraf bekeken had ik hier eigenlijk veel meer nood aan dan aan het finishen van die marathon.

En manlief? Die heeft WEL de finish van de marathon gehaald!

koen marathon

En wat nu?

Na mijn debacle heb ik natuurlijk al even met Tiny gepraat, maar zondag heb ik ook veel kunnen nadenken. Voorlopig denk ik dat ik het marathonlopen maar eens ga laten voor wat het is. Ik haal persoonlijk heel weinig voldoening uit dat vele trainen. Dat merkte ik de voorbije weken wel. Het was meer een opdracht dan dat het nog om het beoefenen van een hobby ging.
Ik geniet vooral van loopjes van een uur tot anderhalf uur en van trails natuurlijk (zolang ze niet te lang zijn). Zo van die loopjes die even helpen te ontstressen zonder dat ze me verder uitputten. Halve marathons en middellange trails (tot een 30-tal kilometer), laat me daar nu maar even op focussen. En ik zeg niet van “nooit meer”, maar niet nu de situatie op het werk is wat ze is (en dat zal nog wel een hele tijd zo blijven duren vrees ik).

*********************

WP_20151004_10_18_57_ProDit kunstwerkje was het hele weekend te bewonderen in Zeeland,
gemaakt van hardloopschoenen!

 

Dit bericht werd geplaatst in joggerke, wedstrijden en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

6 reacties op Net-niet-marathon van Zeeland

  1. Hedwig zegt:

    Hi Ruth, goed dat ik dit lees: ik heb geen maagproblemen maar zo vlak voor mijn eigen eerste marathon is het goed om te lezen hoe het kan verlopen. Dank daarvoor! En geniet straks van je trail-runs en HM’s!

    • Ruth zegt:

      veel succes met je marathon Hedwig! Ik heb gelukkig ook al wat marathons gelopen zonder maagpijn hoor, dus het hoeft gelukkig niet altijd fout te lopen😉

  2. Gaan we mooi samen aan werken aan die wat kortere afstanden. Nu eerst lichamelijk maar ook metaal goed herstellen.

  3. djaktief zegt:

    Och Ruth wat jammer dat het zo gelopen of niet gelopen is. Het is een dooddoener maar geniet van wat er wel gaat en forceer je niet. Goed herstel vooral en proficiat met die meters die jullie wel gemaakt hebben je man en jij.

    Groetjes,

    Dorothé

  4. Pingback: Kustmarathon | RunningHans

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s