Trail des Chevreuils – zot zijn doet soms wel zeer

Een tiental dagen geleden schreef ik me in een impulsieve bui in voor de Trail des Chevreuils. Net op tijd trouwens, want 2 uur na mijn inschrijving bleek het evenement volgeboekt te zijn. Ik was er nog bij, oef. Ingeschreven voor de 18 km, goed voor zo’n 400 à 500 positieve hoogtemeters. Een eitje, zo dacht ik. Ik ben wel erger gewoon. Oh boy, was I wrong…

Vandaag was het dan zo ver. Fallais, een voor mij compleet onbekend plekske net over de taalgrens, bleek nog geen uurtje rijden van thuis uit. Ik was dan ook veel te vroeg ter plekke en dan is het wel een beetje vervelend dat je niemand kent. Alle vriendjes liepen ofwel niet, ofwel deden ze vandaag de Trail by the Sea, of gisteren de Trail des Bosses en er was ook nog de Charlepoeng-trail die ik vorig jaar al meeliep (en ik doe al eens graag iets anders). Een groot aanbod dus. Voor deze trail waren er zo’n 600 lopers ingeschreven (voor beide afstanden, 19 en 29 km) en dat moesten er echt niet meer zijn. Bij de start liep het al direct vast na 200 meter, nadat we een smal afdalingkje moesten nemen alvorens de eerste modderstrook op te lopen. Die modderstrook was al een eerste teken dat dit best een stevige opgave zou worden. De modder lag enkeldiep en als daar dan 600 man overheen dendert dan krijg je dus glibber- en glijtoestanden van jewelste, waar helaas de Salomon Speedcross a.k.a. mijn moddervretertjes ook geen verweer tegen hebben. Een modderstrook nu en dan kan ik heus wel hebben, maar wat volgde was in totaal ongeveer 15 km modderhappen. Beetje te veel naar mijn goesting hoor.

Naast het ploeteren door de modder, gunde de organisatie ons echt amper rust. De beklimmingen waren niet zomaar heuveltjes die opgelopen moesten worden. Nee… gewoon een verticale muur uitkiezen in de bossen en klimmen maar, om een beetje verder eenzelfde verticale muur weer naar beneden te glijden. En zo een keer of 6 – 7. Eén ‘muur’ was zo steil dat het met touwen te doen was, en net toen ik dacht dat de finish wel zou komen (na ongeveer 19,5 km) mocht ik nog wat aan amateur-abseilen gaan doen ook. Daartussen ook een strook in het bos dat je quasi horizontaal moest bewandelen, geen pad te bekennen en zowat iedereen viel om en gleed naar beneden. Daar toch maar een stok van de grond opgeraapt om zo mezelf ietwat staande proberen te houden.
Op de duur was ik echt zo blij als een kind als er eens even een kort asfaltstrookje kwam, rust! Rust in de zin dat ik daar eindelijk eens kon lopen zonder te glijden of mijn voeten om te slaan.

En net toen ik dacht van ‘yes, ik ben er’, mocht ik nog 100 meter gaan zwemmen in een stuk overstroomd weiland, waar ik met mijn korte beentjes tot bijna aan mijn heupen in het ijskoude water zakte. Voordeel was wel dat mijn schoenen, die onherkenbaar waren geworden door de centimetersdikke slijklaag, zo wel weer wat schoongespoeld geraakten.

Ik had me ingeschreven voor 18 km, ter plekke bleek dat een 19 km geworden te zijn. Bij de start denk je dan van ‘ach, wat is nu die kilometer meer’. In deze omstandigheden vervloekte ik die kilometer meer al toen ik zo’n 15 km achter de kiezen had. Maar als het dan bij de finish uiteindelijk 20,2 km blijkt, is het helemaal vloeken!

Conclusie: de Trail des Chevreuils is een echte trail, niet voor beginners, ook niet voor angsthazen (gelet op de steile beklimmingen en afdalingen en de quasi ‘horizontale’ passages waardoor je bijna in de beek dendert). Wel heel veel fun, zolang je niet te veel focust op het lopen van een bepaalde tijd of plaats. Lopen was vandaag zelfs quasi onmogelijk op een paar asfaltstroken en enkele vlakkere stukken na. En ik was wel blij dat ik maar voor de 18 km (die uiteindelijk 20,2 km bleek) had gekozen. De 29 km had ik gewoon niet binnen de tijdslimiet van 4,5 uur kunnen volbrengen in deze omstandigheden.

Oh ja, deze trail ook niet lopen als je nadien nog bruikbare loopschoenen wil hebben…M’n Speedcrossen hebben het alleszins zwaar te verduren gehad…heel gat erin…

WP_20160221_001

 

Dit bericht werd geplaatst in joggerke, trail, wedstrijden en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

5 reacties op Trail des Chevreuils – zot zijn doet soms wel zeer

  1. Sander Boom zegt:

    Mooi. Lijkt me een leuke voor volgend jaar.

    • Ruth zegt:

      zeker weten! Echt iets voor jou denk ik😉 En wie weet loop ik dan ook wel weer mee, dit soort trails zijn altijd wel lollig om mee te doen (maar er mocht toch echt wel iets minder modder zijn, haha…).

  2. katrn zegt:

    Mooi, gedetailleerd verslag waaruit ik concludeer dat dit niet voor mij is. Nu weet ik dat ook, thx. Trail de l’Absinthe en Iron Trail, beide in Zwitserland en iets meer dan halve marathon kon ik nog aan. Enkel wennen aan het zuurstof tekort wegens hooggebergte bij Iron Trail maar mijn hoogtevrees viel best mee. Als ik je foto’s van t klimmen zie… Respect!
    Volgende trail hier is North C Trail. Andere ondergrond dan dit.

  3. djaktief zegt:

    Ik dacht dat je kalm aan zou doen voorlopig? Proficiat met het finishen van zo’n technische trail en complimenten voor foto’s en verslag.

    Groetjes,

    Dorothé

  4. Daniel Drion zegt:

    Ik kan je volledig bijtreden ! Ik had mezelf ook (nog net op tijd) ingeschreven voor deze trail met het gedacht, 18 km moet wel lukken. Maar ook ik heb me lelijk vergist.
    Maar tegelijkertijd vond ik dit wel de mooiste van al die ik al gelopen heb. Alles kwam er in voor, steile beklimmingen, modder, single tracks, je (eigen) weg zoeken, kortom een gevecht met de natuur. Ik hoop volgend jaar de 30 km te doen.
    Wat een avontuur was dit ! Enorm afgezien, maar ook enorm genoten !

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s