Op jacht naar de lente

Dat ik geen fan ben van regen. Echt waar. De voorbije 2 weken was het dus vloeken. En vooral op jacht gaan naar droge momenten om buiten te komen voor die noodzakelijke kilometertjes. Mensen die dan op Twitter of Facebook volop de regen bejubelen als fantastisch en hét ideale weer om 20 km in te gaan hardlopen… Menen die dat nu echt? Of willen ze gewoon stoer doen? Zo sado-masochistisch ben ik alleszins niet ingesteld. Ik hou nu eenmaal niet van regen, shoot me.

Mijn favoriete apps waren de voorbije weken Buienradar en Meteovista. Woensdag ben ik er dankzij die 2 apps in geslaagd van exact tussen 2 buien in een uur te gaan trainen. Hoera! Ook gisteren weer van dat. Tot 2 minuten voor mijn vertrek goot het, daarna kurkdroog tot ik weer terug thuis was. Voor alle zekerheid trok ik telkens wel een jasje aan, keer op keer had ik daar dik spijt van. Maar liever zo dan zeiknat te worden.

Toch mag de lente nu echt eens gaan komen. Het is hoog tijd voor een loopshort en shirtje met korte mouwen. Die winterkleren wil ik zo snel mogelijk op het hoogste schap van mijn kleerkast keilen en pas in november weer te voorschijn halen.

Ganzengeluk

Hier en daar duiken de eerste tekenen van de lente wel op. Vorige zondag kwam ik onderstaand schattig tafereel tegen langs de Leuvense Vaart (foto genomen door manlief). Papa en mama gans waren heel beschermend voor hun grote kroost en vielen me aan tijdens m’n ochtendloopje. Hartslag even naar de 180, maar ach…ik snap het wel. Zo’n lieve dutskes moeten beschermd worden. Op m’n terugweg moest ik er weer langs en mocht ik weer rennen voor mijn leven. Ik had er toen al 16 km opzitten, dus dat ging op dat moment wel een tikje minder vlot. Papa gans had bijna mijn been beet. Stoere kerel.

ganzen
Een uurtje later ging ik er met Seppe terug naartoe. Het leek me wel leuk voor hem om familie gans te ontmoeten. We bleven er natuurlijk wel een stukje vandaan staan. Een jogster kwam langsgelopen en ook zij werd aangevallen. Ik kon nog net voorkomen dat ze van schrik de vaart insprong, door de ganzen snel naar mij toe te lokken. Soms moet je ganzen hun moment de gloire gunnen.

Vanaf morgen wordt het blijkbaar beter en daar kijk ik volop naar uit alleszins. Ik ga alleszins nog eens kijken hoe het met familie gans is, tijdens mijn ochtendloopje. Hopelijk heb ik snelle benen…

 

Dit bericht werd geplaatst in joggerke, Uncategorized en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s