Trail de la Grimace – verslag

De Trail de la Grimace stond al enkele jaren op mijn verlanglijstje, maar de voorbije jaren viel de datum altijd slecht. Dit jaar verhuisden ze de trail naar het 2e weekend van juni, een goeie zet voor wat mijn eigen planning betreft. Op voorhand wel wat getwijfeld over de afstand: de 17 km of de 28 km? Na wat overleg met de coach en met mijn eigen gezond verstand, gekozen voor de kortste afstand. Want toegegeven: ik ben totaal niet voldoende getraind om er een kleine 30 km uit te krijgen momenteel, zelfs niet op een trail (waar je al wel eens wat stapt, maar ook wel een pak langer onderweg bent dan op een gewone loop). 20 km tot daar aan toe, meer dan dat hoeft effe niet.

En dan kwam de nacht van 11 op 12 juni en zaten we ineens opgescheept met een zieke knul. Hoge koorts, een paar keer uit bed en ik die daardoor de slaap niet kon vatten. Vanmorgen bij het opstaan, hing manlief dan ook nog boven de pot (overdosis wijn de avond ervoor, meer niet), dus ik twijfelde. Niet geslapen, een zieke zoon en een man met een kater…zou ik niet beter thuis blijven ipv 1,5 uur te rijden voor een trailke? Tot manlief zei van ‘ga gewoon!’. Ok dan maar. Toch eerst effe ne straffe koffie gedronken alvorens ik om 7u30 de deur uitging.

Om iets voor 9 was ik al aan de startplek in Marche-en-Famenne, nog een uurtje te doden. Jammer genoeg niemand bekend tegengekomen, maar de ultra-afstand was al veel vroeger vertrokken en daar deden wel wat bekenden mee. Niet erg, kon me in alle rust voorbereiden en vooral mentaal dan, want mijn hoofd stond nog steeds niet op ‘trailen’. Ik wou liever gewoon terug in mijn bed kruipen.

State of mind

Om 10u kwam dan eindelijk de start en ik besloot het gewoon superrustig aan te doen en niks te forceren. En dat plan werkte aardig. Na 200 meter stond ik al wel terug stil. De tunnel die we doormoesten was ondergelopen en het was ofwel kiezen voor natte voeten en snel erdoor of droge voeten en even wachten om via het zijpadje erdoor te geraken. Ik koos voor het laatste want zag natte voeten op dat moment nog niet zo zitten.
Daarna ging het lekker relaxed wat bergop (vooral veel vals plat), door velden, weiden, bossen. Meestal vrij brede paden op enkele stukken (en nog één opstopping in het bos) na. Niks spectaculairs of zo, ik had alleszins nooit een wow-gevoel, maar dat kan ook aan mijn state of mind van de dag gelegen hebben.

Na een 12-tal kilometer was m’n vat compleet af. Ik had tegen dan al twee keer wat gegeten, maar kreeg niet echt nog een energieboost. Rustig blijven gaan dan maar, met af en toe wat wandelpauzes bij de stukjes bergop. Op het einde kwam er dan even een technische afdaling en verloor ik door de vermoeidheid bijna mijn evenwicht. Kon me net tegen houden, gelukkig maar. De man voor mij had minder geluk en ging met een zwaar bebloed hoofd verder. Hij had wel wat steun van zijn vriendin en ik gaf hem ook al mijn papieren doekjes die ik bij had om het bloeden te stelpen. Gelukkig was het vanaf dat punt maar zo’n 1,5 km meer en hij gaf aan dat hij er zeker wel zou geraken en maande mij voort. Zijn vriendin bleef natuurlijk wel bij hem.

Uiteindelijk finishte ik in zo’n 2u30, de afstand was wel 19 km. Best tevreden hoor, had IMG_0236dan ook helemaal geen verwachtingen vooraf.

Als leuk toemaatje kregen alle deelnemers een heerlijk stukje quiche om te eten. Dat sloeg ik niet af. En daarna dan recht naar huis gereden om te zien hoe het mijn twee mannen ging.

De moeite?

De Trail de la Grimace is een leuke kleinschalige trail met een prima organisatie en veel enthousiaste vrijwilligers die je onderweg ook nog wat komen aanmoedigen her en der.

Het parcours van de 19 km was niet superwow, maar dat heb je wel meer met de kortste afstand. De route was alleszins wel heel afwisselend, met enkele technische stukken, passages door bossen, langs weiden (met enkele vergezichten) en een paar stroken asfalt (altijd even  handig om te recupereren en wat snelheid te pakken).

Het was voor mij alleszins nog eens een leuke terugkeer naar de trails. Wie weet van de zomer nog eens😉

 

Dit bericht werd geplaatst in joggerke, trail, Uncategorized, wedstrijden en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Trail de la Grimace – verslag

  1. Patrick Mesens zegt:

    Ja het was super maar een trail wordt wel zwaar op de duur. Maar het is wel leuker om te rennen. Ik vraag mezelf wel af of het beter is als je stokken meeneemt want zo waren er ook heel wat bij.

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s