Toch maar eens een doel stellen

Toen ik weer thuis kwam na twee weken Frankrijk, kreeg ik een mailtje van Tiny. Hij vroeg me naar mijn planning voor de komende weken, zodat ie een volgend 6-weken-schema zou kunnen maken. Een blik op de gezinsagenda gaf al snel uitsluitsel: op loopvlak maak ik best niet te veel plannen. Volgepropt met uitstapjes, een festivalletje, een citytrip naar Berlijn komt er ook nog aan. En ja, er zijn wel wat leuke trails in augustus, zoals de Fantômes of die mooie Trailrun der Vlaamse Ardennen die ik vorig jaar liep. Maar dat er nog ergens tussenproppen…neen, dat doe ik mijn gezinnetje dit jaar nu eens niet aan.
Helemaal niets in het vooruitzicht stellen, helpt Tiny ook geen stap vooruit om een enigszins gevarieerd en uitdagend schema op te stellen. Ook voor mijn eigen motivatie voel ik stilaan wel aan dat het nog eens tijd wordt voor iets ‘deftigs’. Ik beleef dan wel een ‘sabbatjaar’ op loopvlak – en dat bevalt me prima – maar diep vanbinnen heb ik toch altijd wel eens een doel nodig om naar toe te werken.
De trailkalender van september er eens bijgekomen en daar vond ik wel iets leuks op terug: de Sint Pieters Bear Trail in Maastricht. 32 km met 700 hoogtemeters, langs o.m. een steengroeve en natuurlijk de mooie natuur in het Nederlandse Limburg.  Snel Tiny ingeseind en enkele dagen later stak er een gloednieuw schema in m’n mailbox.
Met dat doel in het achterhoofd merk ik een stevige stijging in motivatie om erin te vliegen. Soms moet ik wat puzzelen om de trainingen gedaan te krijgen. De voorbije 2 weken kon ik maar 3 x per week m’n loopschoenen aantrekken in plaats van de gebruikelijke 4 x. Maar die 3 trainingen waren wel telkens pareltjes, al zeg ik het zelf. Met pittige snelheidsprikkels één keer per week en een lange duurloop op zondag, die ik de voorbije weken ook telkens grotendeels of zelfs volledig in aangenaam gezelschap kon doen.  De laatste dag van juli liep ik zo per ongeluk zelfs een halve marathon. Tja, als het gezelschap zo leuk is, dan wordt het al wel eens wat langer. Bij de nieuwe joggingclub waar ik me begin dit jaar heb lid gemaakt, vond ik alleszins enkele kompanen die hetzelfde loopritme hanteren en ook wel eens graag tot een 20 km trainen. Voor mij een verademing om weer eens niet echt elke training alleen te moeten afwerken.
De komende twee weken wordt het nog altijd wat puzzelen om mooi mijn schema te kunnen afwerken, maar dan komt stilaan de getrouwe routine weer in ons leven. Vooral onze kleine is al zwaar aan het aftellen naar 1 september. Die wil al sinds half juli terug naar school. Ik neem niet zo graag afscheid van de zomer, maar met een kleuter scholier in huis, kan de grote vakantie eigenlijk niet snel genoeg voorbij zijn…
Dit bericht werd geplaatst in joggerke, training, Uncategorized en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Toch maar eens een doel stellen

  1. Het werkt altijd positief en motiverend om naar een doel toe te werken.

  2. Patrick zegt:

    De trail de fantomes, ik deed er meer dan tien uur over dit jaar en dan was die nog 10k korter dan vorig jaar. nee hoor, niet meer voor mij:-)

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s