Kustmarathon Zeeland – 10e marathon is binnen

Dan houd ik eens een sabbatjaar op loopvlak, loop ik toch een marathon. De aard van het beestje zeker. Ik had er sinds de Mont Blanc Marathon in 2014 al twee pogingen opzitten om m’n 10e marathon te lopen. Telkens met een ‘Did not finish’ achter mijn naam. Kampenhout – eind 2014 – moest ik opgeven na zo’n 30 km wegens onoverkomelijke maagproblemen. En de Kustmarathon van Zeeland vorig jaar liet me zelfs ietwat getraumatiseerd achter, toen ik na 36 km noodgedwongen moest stoppen met een niercrisis door uitdroging (ook veroorzaakt door maagproblemen). Die Kustmarathon toen was trouwens de reden voor het inlassen van mijn ‘sabbatjaar’ waarbij ik alleen nog maar dingen zou doen ‘op het gevoel’, als lichaam en geest er allebei zin in hebben.

Last-minute beslissing

Toen eind augustus Jacqueline haar startnummer voor Zeeland aanbood wegens blessure, zei mijn buikgevoel me dat ik ervoor moest gaan. De looptrainingen gingen al een paar weken goed en ik had de Sint Pietersbear Trail op m’n planning net 2 weken voor de Kustmarathon. Toch ook heel snel even de mening van Coach Tiny gevraagd, die groen licht gaf. Ik moest er enkel mee rekening houden dat mijn voorbereiding minimaal zou zijn en dat ik die marathon dus best als een lange training beschouw.

De Sint Pietersbear Trail op 18 september werd dus van hoofddoel van het jaar gedegradeerd tot ultieme voorbereiding voor de marathon. Die dag met de rem opgelopen en gelukkig was ik na 2 dagen ook weer helemaal hersteld van de trail. En dan mocht ik ineens al gaan taperen voor de marathon. Nog nooit zo’n relaxte marathonvoorbereiding gehad en ik denk ook niet dat ik ooit al zo uitgerust aan de start van een marathon stond.

Doel = finishen

Gisteren was het dan al zo ver. Voor de start nog uitgebreid kunnen bijpraten met Tiny en om 12u vol vertrouwen gestart. Het plan was om minstens tot aan Vrouwenpolder (19 km) aan een hartslag onder de 150 te lopen, rustig duurtempo dus (normaal zit mijn hartslag dan onder de 140, maar wedstrijdspanning geeft automatisch een hogere hartslag). Zo gezegd zo gedaan. Enkel het eerste stukje strand aan Westenschouwen gaf even een stevige verhoging, mul zand is mijn ding niet.

img_1210

op het strand in Westenschouwen

Daarna even de ‘saaie’ 10 km over de afsluitdijk, niet zo boeiend qua parcours maar wel ideaal om aan een gecontroleerde hartslag te lopen. Toen we aan km 19 in Vrouwenpolder het lange stuk strand opliepen, zat ik in ieder geval nog superfit en genoot ik volop.

Maar dan kwam dat strand hé. Ik switchte de muziek op m’n iphone van ‘rock favorites’ naar een live album van ‘Metallica’, het leek me de ideale soundtrack voor de hel waar ik plots in belandde. Het was springtij en net op het moment dat ik er arriveerde stond het water op zijn hoogtepunt. Er was geen meter beloopbaar en dat 7 km aan een stuk. Het was kiezen tussen enkeldiep wegzakken in het zand of gewoon door het water baggeren. Ik maakte een mix van de twee, maar heb op dat stuk zeker 30 minuten verloren. Jammer, maar ach…het was ook wel lachen hoor. Uiteindelijk had iedereen om mij heen evenveel problemen, liep iedereen te vloeken en te sukkelen. Sommigen trokken schoenen en kousen uit en gingen op hun blote voeten voort. Ik ben al wel natte voeten gewoon van op trails, dus maakte me op dat vlak niet zo veel zorgen. Tegen dat ik van het strand afging had ik wel een kilo zand bij in mijn schoenen steken, maar op de grond gaan zitten, schoenen uittrekken en uitschudden en dan weer aandoen…nee, dat zag ik niet zo zitten. Gewoon voortgaan dus.

M’n spieren hadden stevige klappen gekregen van dat gebagger op het strand en dat voelde ik wel. Vanaf Oostkappelle beginnen dan de duinpaden, met veel hellingen uiteraard. Het mooiste stuk van de marathon. Ik kon tot mijn grote verbazing zonder veel moeite de hellingen op en stak de ene na de andere loper al voorbij. Wow. Natuurlijk kreeg ik weer vleugeltjes en in Domburg, na zo’n 31 km stuwde het publiek me ook weer vooruit. De trappen in Domburg moest ik uiteraard wel stappen en na een km of 35 begonnen mijn benen toch stevig te protesteren. Het gebrek aan training moet zich op een bepaald moment toch eens laten voelen natuurlijk. Conditioneel voelde ik me prima en helemaal niet moe (zelfs m’n hartslag bleef al die tijd vrij goed onder controle), maar m’n benen gaven het na zo’n 37 km quasi helemaal op. Vanaf dan de scherpste hellingen gewoon opgewandeld maar de rest van de tijd toch rustig blijven joggen en de laatste 500 m, met de finish in zicht, kon ik er zowaar nog een sprintje uithalen.

Ik was nog net binnen de 5 uur binnen. Geen toptijd, maar daar zit het springtij toch wel voor iets tussen met een vertraging van zowat 30 minuten. Belangrijkste was die finish halen, tijd was van geen belang.
Na vorig jaar had ik een stevig eitje te pellen met Zeeland en dat is gelukt. En reken maar dat ik volop genoten heb!

img_1212

 

Dit bericht werd geplaatst in joggerke, Uncategorized, wedstrijden en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

9 reacties op Kustmarathon Zeeland – 10e marathon is binnen

  1. djaktief zegt:

    Hoi Ruth,

    Dikke proficiat met je jubileum en fijn dat het zo goed gaat met rennen. Ik haal er bemoediging uit voor terugkeer na een mindere periode.

    Groetjes,

    Dorothé

  2. Keurig stuk werk geleverd!

  3. Greet Nijs zegt:

    Mooie blog, zware marathon precies. Toch goed gelopen en volgehouden, en vooral op karakter gelopen. Straffe madam!

  4. carla zegt:

    heel flink!! relax zijn helpt dus.. bij gelegenheid zie ik je nog wel eens in so.yoga …

  5. katrn zegt:

    Proficiat met je tiende marathon. Mooi verslag. Dit jaar m’n eerste 2 marathons gelopen en telkens maagpijn terwijl ik normaal nooit last heb van m’n maag. Zou deze ook ooit willen lopen.

    • Ruth zegt:

      Maagpijn is zo rot hé, zeker tijdens een marathon. Ik heb deze keer voor mijn ontbijt een motilium ingenomen. Of het geholpen heeft, weet ik niet, maar ik heb alleszins geen last gehad van m’n maag deze keer.

  6. katrn zegt:

    Goede tip! Het gekke is dat ik nooit last heb op een lange trail van bvb. 40 km. Minder tijdsdruk, vermoed ik.

    • Ruth zegt:

      op een trail staat je maag meestal wat minder onder druk, omdat je al makkelijker op een wandelpauze overschakelt en dan komt je systeem weer even tot rust. Ik merk daar toch ook wel een serieus verschil in.

  7. Pingback: Vlot herstel na de marathon, dus plannen maken | one happy jogger

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s