Charlepoeng Trail #3 – verslag

Nog zes weken te gaan tot de marathon van Rotterdam en als voorbereiding liep ik vandaag de derde editie van de Charlepoeng Trail mee. In 2015 deed ik editie #1 mee en behalve dat het een aangename ervaring was, was ik niet zo zot van het parcours toen. Een beetje te braaf om trail te noemen. Maar laat een ‘braaf parcours’ met een deftige afstand voor een marathonvoorbereiding dan weer ideaal zijn, dus besloot ik editie drie vandaag een kans te geven. Wist ik veel dat ze het parcours compleet omgegooid hadden…dit kon je nu eens echt wél een trail noemen.

Huldenberg is niet zo ver rijden, maar om zeker te zijn van een plekje op de parking pal voor de sporthal (op dat vlak ben ik soms wel lui) was ik om 7u al de deur uit. Een kleine 40 minuten later kon ik m’n karretje mooi voor de sporthal parkeren, missie geslaagd. Met een start om iets na 9 had ik daarna nog rustig de tijd om te eten en een beetje te socializen.

Om 9 uur ging de marathon van start en daarna was het de beurt aan de grootste bende, die van de 26 km. Ik voelde al snel dat ik geen superbenen had. Ik had slecht geslapen en ook nog slecht gelegen waardoor er iets in m’n zij wat geblokkeerd zat. Beetje zuchten dus, maar ’t was voor mij geen wedstrijd. Knopje in m’n kop omgedraaid en geprobeerd de kommer en de kwel achter mij te laten en te genieten van het landschap.

Veel variatie

Het parcours liet ons echt alle kanten van de streek zien: weidse plateaus met prachtige vergezichten, bossen met stevige steile verticale klimmetjes en verbindingsstukken langs weilanden en zo. Af en toe ook wel eens een stukje door één of andere verkaveling, op dat vlak zuchtte ik wel weer van ‘arm Vlaanderen’. Ik snap wel dat de organisatie op dat vlak geen keuze heeft, gezien alles hier letterlijk volgebetonneerd wordt.

Pijl gemist

Het duurde toch een 10-tal kilometer eer ik echt in een runners-flow terechtkwam en volop kon genieten. De temperatuur ging wat de hoogte in, het zonnetje begon zijn best te doen en daar kikkerde ik echt van op. Rond kilometer 12 kwam er een moordende afdaling, waar ik eventjes niet op mijn gemak was, en blijkbaar heb ik daar ergens een fout gemaakt (samen met zowat alle anderen die in mijn buurt liepen).
Een tweetal kilometer later kwam ik clubmaatje Kristof tegen (die de marathon liep) en hij vroeg of ik de bevoorrading had gevonden? Niet dus. Hij ook niet, al de rest rondom ons ook niet.

Doordat we de bevoorrading hadden gemist, hadden we daarbij blijkbaar ook een lus van drie km gemist. Owkay…effe m’n mindset bijstellen: ik zou geen 26 km lopen, het zouden er wat minder worden. Ach ja. Niets aan te doen, qua duurtijd zou het alleszins toch voldoende zijn als training. Voor Kristof was het wel een beetje een domper want die had gerekend op een marathon en dat zou het dus ook niet worden…Jammer wel.

Na een kleine 2u40 bereikte ik de finish, met 23,1 km op de teller in plaats van 26 km. Het was genoeg geweest sowieso. Het parcours was echt wel een pak zwaarder dan ik had verwacht en m’n spieren waren al aan een stevige protestzang begonnen. Er moeten nog heel wat trainingen komen de volgende zes weken, dus nu was nog niet het moment om te pieken.

Not again….bier!

Bij de finish kregen alle lopers een bonnetje voor een Charlepoeng-bier. Ik gaf mijn bonnetje weg aan een kameraad. Ook in Aalter werd er bier als beloning weggegeven. Dat hoeft voor mij dus echt niet, want ik lust het niet. Hopelijk komt er ooit eens een organisatie op het idee om een flesje cava of zo te geven als prijsje.

Fijne trail

Ondanks het verkeerd lopen vond ik de Charlepoeng-trail wel een hele fijne om te doen. Niet te druk, goede accomodatie bij start en finish (met een warme douche!).

Het parcours was een forse verbetering tegenover de eerste editie in 2015 (ik weet niet hoe het vorig jaar ging) en was op heel wat stukken echt wel technisch en uitdagend.
Dat er pijltjes gedraaid of weggenomen worden, daar kan de organisatie niet veel aan verhelpen, ook al is het wel even balen dat je niet de kilometers loopt die je had gepland (en er zijn een paar dapperen geweest die hun gemiste kilometers na de finish nog in de buurt van de sporthal zijn gaan lopen, maar daar hadden mijn benen geen zin meer in).

Conclusie: zeker een aanrader als je niet te ver wilt rijden en houdt van een afwisselend en uitdagend parcours.

 

 

 

Advertenties

6 gedachten over “Charlepoeng Trail #3 – verslag

  1. De cavalopers verwelkomen je graag in februari 2018 in het provinciaal domein het leen te eeklo, met een fles cava als beloning voor de geleverde inspanningen !

  2. Leuk om te lezen Ruth. Ook omdat je voor Rotterdam traint. Ik doe zelf tegenwoordig ook meer trail in de voorbereiding van een marathon en dat bevalt goed.

    Groetjes,

    Dorothé

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s