Zot van Berlijn

Begin dit jaar kregen we het in ons hoofd om eens naar Berlijn te gaan. Het was eigenlijk de schuld van mijn werk die een groepsreis aanbood om eind september met veel collega’s te gaan. Eerst gingen we dat meedoen, tot manlief het internet indook en met een veel goedkopere formule terugkwam. Betere moment om te gaan ook, veel beter gelegen hotel, betere vluchturen. Alles beter dus en 100 euro goedkoper dan via de groepsformule op ’t werk. Vriendin én collega Sandra besloot bij ons mee aan te haken, oma babysit werd ingeschakeld om 4 dagen op Seppe te letten en zo vertrokken we afgelopen vrijdag, met Ryanair jawel, richting Berlijn.

Om half 11 ’s morgens waren we al aan ons hotel dat op een boogscheut van de oude grenspost Checkpoint Charlie lag. Dat gingen we dan maar ineens verkennen.

DSC01746
Het huidige Checkpoint Charlie is eigenlijk een replica en de officieren die tegen betaling poseren met jou, zijn natuurlijk geen echte militairen maar een stel kerels die daar ooit eens voor de grap mee begonnen zijn…

Daarna namen we de hop-on-hop-off-bus. Als citytripper starten wij meestal nogal lui. Eerst effe die bustoer meepikken, zodat we zeker alle highlights te zien krijgen. Ik vind dat sowieso wel handig om op die manier het ‘stadsplan’ in real life voorgeschoteld te krijgen: waar ligt alles, wat zijn de afstanden en wat is zeker de moeite om nadien naar terug te keren. Die hele vrijdagnamiddag hopten we dus op en af en hadden we zo tegen ’s avonds al een voldaan gevoel. Er was zelfs wat tijd geweest om kledij te shoppen en een heuse Berliner Currywurst te eten. Want Berlijn blijkt ook wel een goedkope stad te zijn (goedkoop qua prijzen hé, niet in de negatieve zin), zowel wat eten betreft als kledij en aanverwanten.

Vlak naast Checkpoint Charlie is er een hele tentoonstelling rond de Berlijnse Muur, met ook wat echte stukken muur. Je zit daar natuurlijk ook vlak aan de plek waar de muur liep, waar West overliep in Oost.

DSC01755
en toch ene die nog probeert de muur om te duwen…
DSC01759
in spreidstand over het Oosten en het Westen

Zaterdag pakten we het wat serieuzer aan. Met metroticket in de ene hand en stadsplan in de andere doken we de stad in. Ten noorden van Berlijn, aan metrostation Gesundbrunnen, ligt de Berliner Unterwelten. Een duik in de oude schuilkelders (bunkers) onder de Berlijnse metrostation, dat was ons plan. Maar de vereniging biedt nog andere ondergrondse avonturen aan, check zeker de site. Het bezoek aan de schuilkelders was indrukwekkend. Ik bekijk een metrostation voortaan met heel andere ogen alleszins. Dat we een nogal creepy gids hadden, versterkte heel het verhaal. De Duitse gids sprak perfect Nederlands maar deed rare dingen met zijn handen, zodat we ons perfect konden voorstellen dat hij thuis ook een schuilkelder met iets mindere bedoelingen had. Tja, als je zo onder de grond ronddwaalt, dwalen je gedachten mee de gekste toeren rond.

IMG_0897
beetje rare gids, maar hij kon het wel heel goed uitleggen

De toer door de bunkers duurde anderhalf uur, dus met een stevig hongertje trokken we daarna weer richting centrum, naar de Potsdamer Platz en het Sony Center. Weer lekker cheapo geluncht en daarna de Panorama-toren opgeklommen. Nou ja, met de snelste lift van Europa. 20 seconden later stonden we ‘on top of the world’! Best wel leuk om de stad zo te zien van op een hoger niveau, maar de veiligheidshekken zijn zo hoog geplaatst dat je er toch wel een beetje een gevangenisgevoel van krijgt.

DSC01919
Let me out!

Over gevangenisgevoel gesproken…zondag bezochten we de beruchte Stasi-gevangenis Hohenschönhausen (ik kan het nog altijd niet uitspreken…). Een dikke 20 minuten met de tram en vervolgens een kwartiertje stappen, je moet er wat voor over hebben. Maar oh wat was dit de moeite waard! Op zondagnamiddag kan je er een Engelstalige rondleiding volgen, een absolute must. Na een introductiefilm van een half uurtje (vliegt zo voorbij) krijg je een boeiende trip doorheen de ‘submarine’ (een oude bunker met koude lege donkere cellen) en de ‘moderne’ gevangenis. Onze gids Jan-Paul, die perfect Engels sprak, babbelde 2 uur lang over het regime in de gevangenis, de gruwelijke praktijken van de Stasi en over hoe het (over)leven was in de DDR onder dat Stasi-regime. Toen we met z’n 20 in een cel in de ‘submarine’ werden gestopt kreeg ik het zowaar echt effe benauwd. Niet in te beelden dat mensen dit maandenlang moesten ondergaan (alvorens ze naar een ander strafkamp werden afgevoerd).

IMG_0947
een krak in zijn vak, Jan-Paul weet alles over de Stasi in de voormalige DDR

Over het leven in de DDR vernamen we ook meer in het -eigenlijk ietwat schattige – DDR-museum, dat vlak naast de imposante Berliner Dom ligt. Een interactief museum met veel doe-dingen, maquettes en een nagebouwd appartementje met werkende tv en telefoon. Je kan er ook zelf Stasi-medewerker worden en mensen gaan afluisteren. Ik werd eventjes trabant-fabriek-manager en haalde een target van 700.000 trabantjes op één jaar (hoera!). Maar het boeiendste van al was toch wel het stuk over de naaktloperij in de DDR. Een hele muur werd eraan gewijd en één of andere gek maakte zelfs een meterslange maquette van een naaktstrand.

DSC01957
slechts een mini-stukje van de naaktloperij-maquette in het DDR-museum

Een laatste museum dat we deden (voor niet-museumgangers deden we er dus echt wel veel op deze 4 dagen), was het Mauermuseum vlak naast Checkpoint Charlie. Een beetje een bizar museum. Ooit gestart als perskamer voor de journalisten die nieuwsgierig waren naar het ganse gebeuren bij Checkpoint Charlie, werd het uiteindelijk een verzamelplaats voor alle denkbare informatie rond de Muur en de Koude Oorlog. Dat ene kamertje werden er dus een pak meer en het museum is zelfs na de val van de Muur verder blijven uitbreiden (zo is er nu ook al een kamer gewijd aan 9/11 en de daaropvolgende terreur). Wij waren vooral geïnteresseerd in de drama’s die er rond de Muur gebeurden, de ontsnappingspogingen en zo, en daar kom je echt wel heel veel van te weten in dit museum. Omdat het al ver voorbij 21 uur was en we die dag al zo’n 20 km bijeen hadden gestapt, zijn we na een uurtje wel weer buitengegaan (het museum is sowieso tot 22 uur open). Er is alleszins zo veel info te vinden dat je er ettelijke uren kan ronddwalen in de vele gangen en kamers.

DSC02004
een autootje dat gebruikt werd in een vluchtpoging van Oost naar West

Er is uiteraard nog veel meer te zien in Berlijn. Onze dagen waren goed gevuld van ’s morgens tot ’s avonds. Zo is de Reichstag niet te missen (die zagen we ‘by night’), hangt er een beklemmend sfeertje aan het Holocaustmonument, is de oude luchthaven Tempelhof best wel intrigerend en een voorbeeld voor stadsplanners (bij ons zou zo’n oude luchthaven gewoon volgezet worden met woonblokken, in Berlijn wordt het een park), bulkt de stad van street-art op zowat elke hoek, kom je overal nog vrolijke trabantjes tegen. En wil je hipsters zien in levende lijve dan is Berlijn the place-to-be.

Jep, we werden op die 4 dagen verliefd op Berlijn. De stad is dan ook enorm toegankelijk, er heerst een ontspannen sfeertje, het was er zelfs midden augustus eigenlijk helemaal niet druk. En het is vooral heel betaalbaar. Zo gingen we elke dag wel op restaurant waar we gemiddeld zo’n 12 euro voor een stevige hoofdmaaltijd betaalden. Dat is in België wel wat anders.

Inspiratie voor de bezoekjes ter plekke deden we op door o.m. een kijkje te nemen op http://berlijn-blog.nl/. Een hele informatieve site met praktische tips.

Dit was onze eerste echte buitenlandse citytrip sinds euh…London in 2009 denk ik. We hebben de smaak alleszins weer te pakken. Volgend jaar dus weer eentje. London, Parijs, Amsterdam, Rotterdam, Dublin, Lissabon en Keulen hebben we ooit al eens gehad. Welke stad is echt de moeite? Laat het maar weten!

 

en ’t jaar zit erop…

En zo komt er een eind aan 2015. Een beetje een raar jaar voor mij. Ik geraakte precies heel het jaar niet in gang wat lopen betreft. De vorige jaren was dat nooit een probleem. Elk jaar had ik verschillende hoogtepunten waar ik naarstig naar toe werkte en die dan (meestal) ook lukten.  Maar dit jaar verliep op dat vlak niet zo vlekkeloos. Het zal voor een stukje wel wat te maken hebben gehad met heel dat Lyme-gedoe in 2014. Zoiets zet zich toch wat vast in je lijf. Ik heb sindsdien alleszins wat last van mijn longen (verminderde longcapaciteit) en goeie longen heb je wel nodig om goed te kunnen lopen. Ik wil niet mijn toevlucht nemen tot cortisonen en allerlei ander vies prul om toch wat beter te kunnen lopen, dus het resultaat is er wel naar. In mijn gewone dagelijkse leven heb ik er gelukkig geen last van.

Op het werk wilde het het afgelopen jaar ook niet zo goed lukken. Veel collega’s die – om diverse redenen – afscheid namen, vervangingen die er maar niet kwamen…maar wel eens zo veel projecten die bij mij en de enkele overblijvende collega’s terechtkwamen. Ben ik normaal gezien nogal stressbestendig…het vaatje raakte compleet leeggetapt tegen september en dat bleek heel nefast voor m’n marathonpoging begin oktober. Sindsdien gaat het van kwaad naar erger, zijn de nodige signalen wel gegeven, maar is het toch effe in overlevingsstand door ploeteren en hopen op betere tijden. Gelukkig zijn de beloofde vervangen er wel, maar die mensen moeten zich nog wat inwerken hé.
Dat het lopen – en het bloggen – er nu wat bij inschiet, is hier een logisch gevolg van. De laatste ietwat deftige afstand liep ik op de ’t Is voor Niks-loop in Geldrop. Daarna viel het wat stil. Lopen doe ik nog wel hoor, af en toe toch eens.  Om stoom af te laten en de gedachten te verzetten. Echt wel: lopen is op dat vlak de ideale uitlaatklep.

Ik krijg hier en daar wel de vraag: ”wat zijn de plannen voor 2016?”. Wel, ik kan er eigenlijk niet op antwoorden. Toch niet wat het lopen betreft. Er staat nog geen enkel loopevenement op m’n planning, ik heb er op dit moment helemaal geen zin in. Wat staat dan wel op mijn planning: onthaasten, relaxen en van mijn gezin genieten in de uren naast het werk. Even terug de juiste prioriteiten vooraan zetten en de rest – tijdelijk – overboord gooien. De stress van een wedstrijd en heel het gedoe er rond, kan er voor de moment effe niet meer bij. We zullen wel zien als dat vaatje weer volgetapt is, dan komt de goesting om me onder het lopersvolkje te begeven wel weer terug zeker?

Rest mij enkel nog jullie een hele fijne eindejaarsperiode toe te wensen. En maak er wat van in 2016!

newyear

 

Puy du Fou – de must-see in de Vendée

Tijdens onze vakantie in de Vendée zagen we overal reclame hangen voor het themapark Puy du Fou. Aan de receptie van de camping hingen er posters, lagen er folders en bleek dat we er ook met wat korting tickets voor konden kopen. De ticketprijs van iets meer dan 30 euro per persoon deed ons toch wat twijfelen en we vreesden een tourist trap van jewelste. Maar ja, het was blijkbaar wel hét ding van de Vendée, dus lieten we ons vangen. En daar hadden we geen seconde spijt van. Puy du Fou is gewoon een must-see, niet te missen. Dus als je eens daar in de buurt bent: doen!

www.loirelife.com
http://www.loirelife.com

Puy du Fou ligt aan het plaatsje Epesse, in het oosten van de Vendée. Vanuit ons verblijf toch al snel 1,5 uur rijden en het loont de moeite van te arriveren tegen het openingsuur van het park. Vroeg opstaan dus, voor één keer in de vakantie mocht dat al eens. We wisten niet goed aan wat ons te verwachten. Volgens de brochure zouden we een 5-tal shows te zien krijgen telkens rond een bepaald thema in de geschiedenis: de ridders, de Vikingen, de musketiers, de Romeinen en dan nog een roofvogelshow. Dat zijn de hoofdshows. Daarnaast worden er nog wat kleinere shows getoond en zijn er themadorpen waar je wordt ondergedompeld in het verleden (de Middeleeuwen en zo).

Bij de ingang lagen foldertjes met de uren van de shows van de dag (dagelijks anders blijkbaar, vooral omdat de roofvogelshow nogal weer-afhankelijk zou zijn).
Foldertje meegepakt kwestie van direct goed te kunnen plannen. We wilden echt wel proberen de 5 grote shows mee te pikken en dat vergde een uitgekiende planning, routes moesten bestudeerd worden en vooral onze benen ingesmeerd. Het park bleek dan ook IMMENS groot! De arena’s waar de shows werden vertoond bleken GIGANTISCH groot, er konden telkens duizenden mensen binnen per show. We waren al snel na onze aankomst onder de indruk.

We begonnen met de riddershow (the secret of the lance). De show vertelt het verhaal van een ridder die ten strijde moet trekken, zijn vrouw moet achterlaten en haar kasteel wordt aangevallen. Ok, flauw verhaaltje, maar daar draait het niet om. Naast vechtende ridders, was het vergapen aan kasteelmuren die plots in de grond verdwijnen, een gigantische donjon dat te voorschijn komt en 360° rond zijn as draait en mannen die de meest bizarre stunts op paarden uitvoeren.

de muur zakt in de grond en oh...daar staat gewoon ineens een hele donjon
de muur zakt in de grond en oh…daar staat gewoon ineens een hele donjon

Daarna kwartiertje (!) marcheren richting het Vikingen-theater. Waren we al onder de indruk van de riddershow, dan blies de Vikingen-show ons omver. Voor onze ogen zagen DSC04028we een man gewoon verdwijnen (poef en weg was ie) en wat dan nog te denken van een paard dat in brand stond (allé, gelukkig niet het paard zelf hé) en vooral…waar ik nog altijd niks van snap: die viking-boot die na een kwartier uit het water omhoog kwam met een 5-koppige bemanning inclusief. Hoe zaten die mannen heel de tijd onder water? En tegen het einde ging die Viking-boot weer onder water met diezelfde mannen er weer op. Ik pieker me er nog altijd suf over.

adem inhouden!
adem inhouden!

Na de Vikingen hadden we even wat tijd over en verkenden we de dorpen. Rond 14u ging zowat iedereen naar het Romeins theater – no kidding: een volledig nagebouwd Romeins theater. Waar zo’n 30.000 man binnenkon. En de show…het had zowat alles wat je maar kon verwachten: chariot-race met paarden waarbij in volle vlucht wielen in het rond begonnen te vliegen en paarden op de vlucht sloegen (jep, zelfs de paarden acteerden DSC04107mee), gladiatorengevechten, echte leeuwen en een tijger, en dat allemaal met een stevige saus speciale effecten die het allemaal nog spectaculairder maakten. Had ik al gezegd dat we ook hier weer met open mond zaten te kijken. Voor Seppe begon het allemaal zelfs wat te veel te worden (maar zijn enthousiasme werd er niet minder om).

DSC04113Dan was het nog eens een kwartier wandelen naar de show van de musketiers. Dit vond plaats in een gigantisch theater binnen. Van deze show verwachtten we eigenlijk het minste, maar kom…toch maar eens zien. En in het begin was het inderdaad niet echt onze meug. Tot het me begon op te vallen dat de vloer van het podium precies wat nat was. En dat werd maar natter en natter. En plots stond heel dat podium onder water en begon pas echt het spektakel. Dansers, schermers en paarden in harmonie met fonteinen die plots opdoken en een heuse watershow ontstond. Straf.DSC04135

En toen was het al bijna 17u en hadden we zoiets van: naar de vogels of niet? Manlief heeft schrik van vogels, maar hij gaf toch zelf aan wat benieuwd te zijn. Dat was wel weer helemaal naar de andere kant van het domein. Seppe op de schouders dus en weer op stap (uiteindelijk legden we die dag zo’n 15 km af!). Nu kan je een vogelshow vrij saai maken door gewoon wat valken en adelaars en zo wat truukjes te laten doen. Of je kan ze deel laten uitmaken van een heel toneelstuk met een romantisch liefdesverhaal. En zo pakken ze het dus in Puy du Fou aan. Met roofvogels die langs je schouders heen scheren zodat je ze bijna kan aanraken. En met als hoogtepunt: een zeppelin die opstijgt en vanwaaruit tientallen roofvogels komen gevlogen die een hele choreografie doen tot de scène beneden. Impressionant!DSC04186

Puy du Fou is in 2014 verkozen tot het “beste themapark” ter wereld, door de Amerikaanse Themed Entertainment Association. Dat je zo’n erkenning krijgt van een land dat het concept themaparken zowat heeft uitgevonden, dan heb je echt wel iets verwezenlijkt.

Wij waren alleszins blij de uitstap gedaan te hebben.

Olé, vakantie!

Na onze kleine man zijn 5e verjaardag volgden enkele razenddrukke weken. Het einde van het schooljaar naderde, met wat extra werk in het kader van de ouderraad (waar ik deel van uitmaak), het schoolfeest (2 dagen) dat er nog aankwam, en nog wat dingen die op tijd moesten afgehandeld geraken alvorens ik de deur van het werk voor vier weken achter me dicht zou slaan. Vier weken verlof…dat was al geleden van 2009 toen we voor dik drie weken naar de USA trokken. Maar dit jaar dus weer vier weken, gewoon toevallig, omdat 21 juli op een dinsdag valt bijvoorbeeld, waardoor ik mijn verlof een beetje langer gerekt heb dit jaar…Slim plannen hé.

De vakantie begon voor mij dus al op 24 juni en startte ik op 25 juni met een bezoekje aan Rock Werchter. Toegegeven, ik ging voor de Foo Fighters en we weten allemaal hoe dat afgelopen is. Het was dit jaar de eerste keer sinds 1993 dat ik naar Werchter ging en hoe toevallig… in 1993 trad Faith No More er op. En dit jaar dus weer, als vervanging van de Foo Fighters. Samen met goeie vriendin G trok ik met de fiets naar de wei. Handig als je op werchter9 km van het terrein woont, G kwam dus een nachtje bij ons logeren. Met ons tweetjes genoten we de hele dag van de festivalsfeer, ik voelde me alleszins weer 19…zoals in 1993 destijds. Het was genieten van fantastisch goeie optredens van bands als Royal Blood, Eagles of Death Metal, Florence & The Machine (wat een wijf!) en Patti Smith. En ja….van Faith No More genoot ik ook, toch van hun hits van weleer. Hun optreden bracht me weer terug naar die leuke dagen in het jeugdhuis waar ik toen ook volop los ging op hun muziek. Maar ze konden het gemis aan de Foo Fighters helaas niet goedmaken.
Maar dus wel 100% genoten van dat festivaldagje en we gaan er misschien wel met ons tweetjes een jaarlijkse traditie van maken, héhé.

Zaterdag de 27e juni vertrokken we dan met het gezinnetje voor 16 dagen naar de Vendée in Frankrijk. Zoals de voorbije twee jaar huurden we een stacaravan op een camping, zodat we het nodige comfort hadden en toch van het camping-gevoel konden meegenieten. Een schot in de roos. De camping was de eerste 10 dagen niet te druk (omdat we de Franse vakantierush nog voor waren), het zwembad had zowel een binnen- als een buitengedeelte, we zaten vlakbij het strand en voor de deur liep één van de vele fietsroutenetwerken die de Vendée bleek rijk te zijn (ideaal om te gaan lopen, ah ja!).

De Vendée is als regio niet zo superinteressant om de cultureel-geïnteresseerde toerist te gaan uithangen. Toch niet wat onze interesses betreft, op dat vlak was Bretagne twee jaar geleden iets boeiender. Maar we hebben ons ook totaal niet verveeld. Zo vaarden we met een boot naar het nabijgelegen eiland Ile de Yeu, waar we een dagje rondfietsten, vergaapten we ons aan de spektakelshows van Puy du Fou (schrijf ik nog wel eens een apart bericht over), gingen we op safari in een heus safaripark (je moet er dus niet voor naar Kenia), en bezochten we natuurlijk ook de nabijgelegen stadjes als Les Sables vendeed’Olonne en Noirmoitier (ook een eilandje eigenlijk). Bijna dagelijks zaten we ook wel in het zwembad met ons kleine waterratje en eigenlijk zaten we ook wel best veel op één van de vele stranden die er zijn, gewoon omdat Seppe er zo van genoot en wij dan ook lekker wat konden rusten en relaxen. Meer moet vakantie soms niet zijn hé.

Seppe had de tijd van zijn leven...
Seppe had de tijd van zijn leven…

Qua lopen zat ik niet stil. In de Vendée ben ik uiteindelijk acht keer gaan lopen. Gewoon rustige rondjes gelopen van maximum een uur, via het fietsroutenetwerk. Af en toe eens de duinen ingetrokken en het strand opgelopen, maar de tweede week was het telkens hoog water en het water komt daar echt hoog (op sommige plaatsen tot tegen de kaaimuur), dus dan ging dat niet meer. Geen spectaculaire trainingen dus, ik ging dan ook altijd ’s morgens voor het ontbijt en met een lege maag (op een miniem stukje brood na) doe je gewoon ook niet veel spectaculairs…
In ieder geval is de kuststreek van de Vendée een fijne regio om te lopen, gewoon omdat het er zo veilig is. Je moet de autoweg niet op, maar kan kilometers lang lopen langs een volledig afgescheiden veilig parcours. Ik kon bij wijze van spreken een hele marathon lopen langs een volledig verkeersvrij parcours, zalig toch!

Jammer genoeg kwam er afgelopen maandag weer een eind aan ons tripje. Seppe wou niet mee naar huis, maar hem achterlaten was natuurlijk geen optie. Gelukkig staat er ons nog een klein tripje te wachten, maar daarover later meer!

Dagen zonder vlees (en vis) – verslag van een mislukt experiment

Eind januari kregen ’t ventje en ik het in onze kop om dit jaar eens mee te doen met 40 Dagen zonder Vlees. De oproep die via sociale media de ronde ging, klonk aanlokkelijk en ettelijke vriendjes tekenden paraat om vanaf aswoensdag tot pasen volop de kaart van het vegetarisme te trekken. Doel van deze actie is vooral ecologisch van aard. Door geen vlees te eten verlaag je drastisch je ecologische voetafdruk, best wel de moeite waard natuurlijk. En ach, wat zijn 40 dagen zonder vlees…dat zagen we wel zitten.
Tot we op de site zagen dat het niet enkel 40 dagen zonder vlees zouden zijn…Ah neen, 40 dagen bleken ten eerste al 47 dagen te zijn, maar daarnaast bleek vis ook op het lijstje van verboden producten te staan. Shit. Dat leek toch al wat moeilijker qua uitdaging.

Soit, we registreerden ons op de website en begonnen vanaf 18 februari met onze uitdaging. Neen, fout. We begonnen pas 2 dagen later. Want op 18 februari waren we nog bezig met ons midweekje Nederland en we waren heel dat gedoe van 40 dagen… compleet uit het oog verloren. Slecht begin dus.

Na ons midweekje dan toch vol goede moed begonnen. Niet dat het zo veel moeite kostte. We kookten met vleesvervangers à la quorn, groenteburgers en zo meer. Allemaal lekkere dingen, die we daarvoor ook al geregeld gebruikten maar dus nu op dagdagelijkse basis op ons bord kwamen. Niet moeilijk en heel lekker zelfs. Dat wende snel.

Waar we het lastiger mee hadden, was de lunch. Op het werk eet ik altijd slaatjes, maar daar neem ik altijd ook wat vis bij om het gerecht af te maken. Die vis moest ik nu achterwege laten en dat maakte na enkele dagen het slaatje best wel wat saai en niet zo vullend als anders. Ook thuis op een broodje of bij de boterham begon de brie-kaas op de duur wat tegen te steken. En ja, er zijn tal van vegetarische broodsalades of veggie salami en zo te vinden, maar ik vond ze één voor één walgelijk smaken. Echt mijn ding niet. Na een week of 3 begon dat toch echt mijn keel uit te steken.

Ventje had sowieso bij aanvang voorgenomen om toch één keer per week “te zondigen”. Weliswaar zo goed als altijd met vis, ook bij de warme hoofdmaaltijd. Trouwens, het zouden in totaal 47 dagen worden, dus mochten we toch al zeker 7 dagen zondigen om aan 40 te eindigen hé!

Uiteindelijk werden er wel wat meer dagen gezondigd, soms ook door omstandigheden (bv. vorige week lunchvergadering waar er enkel broodjes met vlees te krijgen waren):

dagenzondervlees

Alle groene dagen opgesomd bespaarde ik 396 m² op mijn ecologische voetafdruk, net zoveel als water voor 360 baden of 540 km autorijden. Toch iets hé.
Normaal moet ik vandaag (Paasdag) ook nog zonder vlees en vis doorkomen, maar deze middag en deze avond staan er etentjes bij familie op de planning…die mensen gaan zo hun best doen, dat hoeft voor mij niet meer vegetarisch te zijn.

Toch een mislukt experiment

Na amper enkele dagen vegetarisch leven begon ik bij mijzelf een bizar bijverschijnsel gewaar te worden. Ik kreeg trek in zoet. Dat terwijl ik van 2 januari tot half februari geen koekje, chocolaatje en zo meer had aangeraakt, dus van een suikerverslaving was zeker geen sprake. Maar toen ik vlees en vis begon te bannen, begon mijn lijf te hunkeren naar zoet. En het werd een onweerstaanbaar gevoel. Werd er op het werk getrakteerd, dan stortte ik me op de zoetigheden en was niet te stoppen. Thuis was de snoepkast niet meer veilig voor mijn grijpgrage handen. De chocopasta werd gretig op mijn boterham gesmeerd en elk excuus was goed om weer koekjes te voorschijn te halen. Ik snapte er zelf niks van, het was letterlijk niet te weerstaan. En ik voel me er heel lastig om.
sugar

Dit bijverschijnsel is voor mij een reden om die 40 Dagen zonder Vlees een mislukt experiment te noemen. Ik ben duidelijk niet gemaakt om volledig vegetarisch te leven. Dat vegetarisch eten gezond is, zal zeker wel zijn en ik ga dat niet ontkennen Maar als mijn lijf dan schreeuwt om andere ongezonde dingen, dan kies ik toch liever voor dagelijks eens een stukje vis, kip of vlees in plaats van voor chocolade, koekjes of andere zoete brol.

Sowieso gaan we nu niet weer volop dagelijks vlees, vis of gevogelte op ons bord scheppen hoor. 2 à 3 keer per week zal onze hoofdmaaltijd wel vegetarisch zijn. Omdat we die vleesvervangers echt wel lekker vinden en daar gerust mee willen blijven koken.

Maar de komende weken ga ik dus nu wel werk moeten maken om van die nieuwe suikerverslaving weer af te geraken en ik denk dat een stukje vlees me daar dus wel bij gaat helpen, raar maar waar….

 

 

Dutch Comic Con

Afgelopen weekend trokken m’n ventje en ik er onder ons tweetjes op uit naar het Utrechtse. We verbleven in Amersfoort, wat een aangename verrassing bleek. Leuk shoppingstadje, aangenaam om even rond te wandelen en dat zelfs in heus rotweer. Kortom, een bezoekje waard. We zaten dan ook nog voor een prikje in een supersjiek hotel, van zelfverwennerij gesproken. Dat mag al eens.

dutchcomicconDe reden van ons bezoek aan onze Noorderburen was de beurs “Dutch Comic Con”. Een idee van ’t ventje, want wie ons kent weet dat er hier bij ons thuis en in zijn vroeger ouderlijk huis zo’n 10.000 strips en American Comics stof liggen te vergaren. Ik heb dus een heuse verzamelaar in huis. Ieder zijn hobby hé. En als ik hem meesleur naar marathons, mag hij me zo nu en dan eens meesleuren naar een stripbeurs. Maar laat ons Dutch Comic Con vooral geen stripbeurs noemen. Het is echt veel meer dan dat en gek genoeg had ik er  enorm veel zin in om ermee naartoe te gaan.

Dutch Comic Con is een Europese mini-kopie van de echte San Diego Comic-Con die jaarlijks in juli doorgaat en daar 4 dagen duurt. Ooooh wat dromen wij ervan om ooit eens naar de echte Comic-Con te gaan. Het is dan ook hét walhalla voor mensen zoals wij die fan zijn van Star Wars, Star Trek en alle andere dingen met het woord Star in, maar ook voor die leuke Nerd-series à la The Big Bang Theory, Breaking Bad, Game of Thrones en zo meer. Want zo’n dingen staan dus volop in de kijker op de Comic Con-beurzen, naast alles wat met comics (denk aan Superman, Captain America, Batman, Fantastic Four enz…), strips, manga, rpg’s (role playing games), fantasy-boeken en horrorliteratuur, te maken heeft.

???????????????????????????????Op zo’n Comic Con komen dus heel veel nerds af, die hun voorliefde voor het genre niet onder stoelen of banken steken. We zagen dus heel wat verklede figuren. De fun begon op dat vlak al op de parking. Uit de auto naast ons stapte een vader uit met zijn twee ietwat obese dochters. Eén van de dochters had een school-outfit (met mini-plooirokje) aan en drapeerde daar plots een hele tovenaarsmantel over en begon met een toverstokje te zwaaien. Ah, Hermione uit Harry Potter dus, weliswaar een beetje voluptueuzer dan dat we ze gewoon waren, maar wel schattig om zien.
Er was trouwens een wedstrijd voor dat verkleed volkje op Dutch Comic Con. Daardoor gingen sommigen wel heel ver in hun rol en waren ze tot in detail in hun favoriete personage gekleed. Best wel knap om zien eigenlijk.

Naast verklede bezoekers trok Dutch Comic Con ook een aantal bekende acteurs aan. Maar terwijl je in San Diego echt alle hoofdrolspelers van zowat alle populaire televisie-series tegen het lijf loopt, moesten we het in Nederland natuurlijk wel met de wat minder grote namen stellen. Op één uitzondering na, als je een fan bent van Breaking Bad tenminste.

DSC03564Giancarlo Esposito, die de rol van Gustavo “Los Pollos Hermanos” Fring speelt, kwam signeren en konden we in vol ornaat gaan bewonderen. Een handtekening krijgen en ermee op de foto gaan, kostte in totaal 70 euro. Dat geld hebben we aan andere dingen uitgegeven dat weekend hoor. Maar gelukkig had ie geen bezwaar dat we zelf foto’s van hem namen. In tegenstelling tot Christopher Atkins, die blonde jongen van weleer uit The Blue Lagoon. Niet alleen is ie niet al te mooi oud geworden (hij ziet eruit als een verrimpelde trol), toen we aanstalten maakten om een foto te maken kregen we bijna een bodyguard op ons afgestuurd. Flauw hoor. Er stond dan ook geen kat aan te schuiven bij hem, want dat jonge volkje weet natuurlijk niet wie hij is…
Daarnaast zagen we zo ook Samantha Fox (dat vond mijn ventje wel leuk), Costas Mandylor, en acteurs uit Harry Potter (de Rus),  The Walking Dead (de rosse), Game of Thrones (Pycelle), en Black Sails (de kale) en dan nog ene die altijd monsters speelt.

blog2Het was ook wel leuk om twee van de oude Batmobiels, de Delorean uit Back to the Future en de Ghostbusters-auto eens in ’t echt te zien.

DSC03472

DSC03480

 

 

 

 

 

Kortom, een leuke ervaring en echt de moeite om eens te bezoeken, zo’n beurs voor nerds. Maar ja,  ik ben het zelf dan misschien toch ook een beetje hé…

 

oei oei, dat ligt hier op z’n gat!

Al van 1 maart geleden dat ik hier nog iets neerpende. Wat is er aan de hand? Met mij alleszins niks hoor. Ik loop nog steeds 3 keer per week, dus op dat vlak ben ik nog steeds “one happy jogger”!

Laat het ons houden op even een compleet gebrek aan schrijfinspiratie. Na 12 jaar bloggen (voor deze blog had ik er nog twee andere) is de “creatieve” pen (en zo creatief was ik dan nog niet) een beetje opgedroogd geraakt.

Het wordt dus tijd om ofwel:

1) de stekker eruit te trekken en deze blog ten grave te dragen

2) het over een andere boeg te gooien en ook over wat anders te beginnen schrijven

Probleem bij puntje 2 is dat mijn leven niet zo boeiend is als dat van vele andere bloggers die dagelijks heelder epistels uit hun pen kunnen schudden over vanalles en nog wat. Een uitgesproken mening heb ik ook niet, om pagina’s lang te leuteren over politiek, crisissen enzovoort en daar een gevat opiniestuk over te schrijven.

Dus ik hou het nog even in beraad. En wie weet komt het gewoon weer van zichzelf goed en verschijnt hier volgende week weer een nieuw bericht. Time will tell…

(maar voor de rest is alles echt goed met mij hoor!)

what

 

eventjes ertussenuit

Afgelopen week trokken we er eens enkele dagen tussenuit. Even ontsnappen uit de dagelijkse ratrace. Het hielp dat we allebei nog verlofdagen van vorig jaar moesten opnemen en dat Seppe Krokusvakantie had. Enkele dagen voor ons vertrek snel nog een last minute geboekt in een bungalowpark in Nederlands Limburg, in de buurt van Venlo. Wijllie weg!

Vlak voor ons vertrek op maandag deed ik nog wel snel mijn training die eigenlijk op dinsdag gepland stond. Zo hoefde ik me alleszins niet in bochten te wringen om tijdens ons verblijf daar toch te gaan trainen. Gezin komt op de eerste plaats tijdens vakantie, uitslapen hoort daar ook wel bij 😉

We verbleven in een superdeluxe bungalow (naar onze normen toch) in een mooi park. Alles voorhanden, ook een zwembad met lange glijbaan (super voor ons waterratje) en jacuzzi. Natuurlijk zaten we daar elke dag in.
Daarnaast ook wat dingen gaan bekijken in de regio. Jammer genoeg waren sommige dingen nog niet open wegens winterseizoen. Zo was vlakbij het pretpark Toverland. Dat was wel open, maar op de site stond dat het gros van de attracties wel gesloten zou zijn. Dat lieten we dan maar links liggen. Ook een natuur-attractiepark, Klein Zwitserland (??), dat ons ideaal leek om met Seppe te doen, was jammer genoeg gesloten. Dan maar naar Nationaal Park De Maasduinen. Een wandeling in de natuur hoort er nu eenmaal wel bij in Limburg. We kozen voor de wandeling rondom het Reindersmeer. DSC_0880Ongelooflijk mooi van natuur, zalig om doen. Wel jammer dat een carnavalsfeest een beetje verder op een terrein of zo qua lawaai de rust van de natuur compleet teniet deed.
Halverwege de route rondom het meer konden we een trekpont nemen om het meer (op het smalste punt) over te steken. DSC_0922
Stevige korvee om die pont tot bij ons te trekken en nadien onszelf ermee naar de andere kant te trekken. Voor onze Seppe een belevenis natuurlijk. Het was wel nodig om zo de route in te korten. Voor een 4-jarige is een wandeling van 5 km toch wel wat beter te doen dan 9 km. Met z’n allen alleszins enorm genoten.

Venlo bezochten we natuurlijk ook eens (weinig aan te beleven) en manlief wou heel graag naar het archeologisch park van Xanten in Duitsland. Op zich niet zo’n superlange rit, dus waarom niet. Het was best wel tof om doen. Een groot uitgestrekt domein waar nog DSC_1026restanten te zien zijn van een Romeins dorp. Het gigantische museum dat aan de rand ligt, geeft goed weer hoe het er destijds moet uitgezien hebben. De restanten van de Romeinse tempel en DSC_1042de arena zijn indrukwekkend om zien, maar ik had wel de indruk dat ze heel veel gerestaureerd hebben, zeker aan de arena. De traphallen leken wel vers gegoten beton hier en daar 😉

Vrijdag moesten we weer naar huis, maar wilden we eerst nog een wandeling doen. Alleen gooide het weer roet in ’t eten. De mannen hadden geen zin in wandelen in de regen, ik ook niet. Dan maar eens naar Maasmechelen Village gereden. Ook goed voor nooit meer, ons type van gerief niet 😉

Bij thuiskomst, na de uitpakstress, mijn loopschoenen dan terug aangetrokken voor de vrijdagse training. Dat liep voor geen meter. 4 dagen kilometers slenteren en elke avond wijn drinken…dat liet zijn sporen na. Loodzware benen die niet vooruit wilden. Pfftt…Training wat ingekort en sowieso wat trager gelopen (ging niet anders).

Zaterdag dan m’n benen eens goed laten rusten en vanmorgen ging de langere duurloop geweldig goed. In totaal 15,4 km op het gemakske afgehaspeld, in het zonnetje. Echt genieten. En zo in extremis toch een klein beetje klaar voor de Charlepoeng-trail van volgende week zondag. Nou ja, klaar? Let’s wait and see.

 

 

In Drenthe

Deze week zaten we op een ander. Als decor kozen we dit keer voor het plaatsje Borger, in de Nederlandse provincie Drenthe. Niet dat Borger een wereldstad is of zo, maar wel de thuisbasis van het vakantiepark Hunzedal, waar we een chaletje hadden geboekt. Hunzedal bleek een superfijne locatie te zijn, met ons chaletje pal naast het meer. ’s Morgens wakker worden met een blik op reigers die hun prooi proberen te vangen aan de rand van het meer…ik weet slechtere manieren om wakker te worden alleszins.

Naast dat mooie plekje aan het meer, blijkt Drenthe nog wel wat in zijn mars te hebben. Dinsdag trokken we naar de Hondsrug en het Boomkroonpad. Dat boomkroonpad is eigenlijk een constructie van bruggen die je tot in de toppen van de bomen brengen. Superleuk om eens te doen, zeker met een 4-jarige erbij. Na het Boomkroonpad kom je uit bij het startpunt van verschillende wandellussen die door het natuurgebied Hondsrug lopen. Wij kozen voor de “heide- en vennenroute”, goed voor nog eens een tocht van 4 km. Net doenbaar voor onze kleuter. Het was een heerlijke wandeling, door prachtige bossen en natuurlijk doorheen heide en langsheen enkele vennen. 200% genieten. Het zonnetje scheen volop en deed de herfstkleuren volop tot hun recht komen.

drenthe1

Woensdag was het weer wat minder en gingen we naar Groningen. Had er al veel positieve dingen over gehoord en die waren allemaal waar. Maar het is en blijft een stadje zoals je er eigenlijk zo veel hebt. Toch het één en ander gescoord en van de regen hadden we gelukkig niet te veel last.

Donderdag was onze laatste dag ter plaatse en besloten we de omgeving van ons vakantiepark al wandelend te ontdekken. Te voet dus naar het dorpje, via de omliggende natuur, waar onder meer gigantische paddestoelen te vinden waren.
drenthe2
en daarna ook nog naar het Hunebed-centrum dat op amper een kilometer van het dorp ligt. In Frankrijk zagen we al eens La Roche aux Fées, maar het hunebed van Borger kan daar echt wel aan tippen. Onze Seppe dacht dat het gigantische lego-blokken waren en probeerde ze om te duwen, want hij wou er iets anders mee bouwen. Dat lukte gelukkig niet.
drenthe3
Uiteindelijk 6,3 km gewandeld, onze kleine held was doodop en tegen het einde wat boos. Maar toen we zeiden dat we dan wel weer naar het zwembad zouden gaan, was dat direct vergeten en vergeven.

Dat zwembad…daar zaten we dus elke dag in. Onze Seppe moest nog goed leren onder water gaan met zijn hoofdje. Reden is dat hij vanaf januari op zwemles gaat en naast zelfstandig in het water springen, moet ie tegen dan dus ook vrijwillig met zijn hoofd onder water gaan. Dag één lukte het nog niet, dag twee lukte het één keer toen we beloofden dat hij daarna chips mocht eten. Maar vanaf dag drie was er geen houden meer aan. Missie gelukt dus. Nu nog een paar keer gaan oefenen tegen januari en dan gaat ie de volgende fase in 🙂

Een heerlijk midweekje weg dus en Drenthe heeft ons alleszins enorm verrast! Een aanrader!

boven water

Sinds enkele dagen ben ik officieel weer boven water gekomen. Hoera! Sinds donderdag eindelijk weer aan het werk en reken maar dat ik daarnaar uitkeek! Thuis zijn met vakantie is leuk, thuis zijn met ziekteverlof is dat allesbehalve. Zeker als dat dan 6 weken duurt…veel te lang! Ik was wreed content om dat stuk van m’n leven weer op te pikken.

100% in orde ben ik nog niet. Heb nog een 16-tal dagen antibiotica te nemen, moet nog een MRI ondergaan en een consultatie bij de neuroloog (pas eind oktober). Die laatste ga ik even lik op stuk geven (als ik op dat moment de moed heb tenminste). Hij schoof het Lyme-verhaal onmiddellijk aan de kant, terwijl het succes van de antibiotica-kuur nu wel helemaal het tegendeel aantoont. Lekker puh! Maar daarmee is zowat al mijn vertrouwen in de medische wereld, en vooral in specialisten, wel verdwenen. Jammer.

Lopen zit er dus ook nog niet echt in. Ik heb er wel stilaan zin in, maar het lijf voelt nog niet oké genoeg aan om er al mee te beginnen. Sowieso riskeer ik nu blessures doordat de antibiotica mijn pezen wat verzwakt, dus het zou gewoon dom zijn om nu mijn loopschoenen aan te trekken. Nog even geduld oefenen, die enkele weken zullen het verschil nu ook niet maken. Ik lig er alleszins niet wakker van. Misschien dat ik na de herfstvakantie eens terug rustig ga beginnen. Twee à drie keer per week of zo, 5 km per keer en zo stilaan wat verder uitbouwen tot 10 km. Genoeg om de winter dan door te komen. No stress.

Ondertussen kan ik mijn ei kwijt in iets helemaal anders, nl. yoga. Wie me al lang kent, weet dat ik dat vroeger al deed. Een 15-tal jaar geleden volgde ik 2 jaar lang yoga in Mechelen. Tot de liefde er voor iets tussenkwam en de yogaleraar zelf er noodgedwongen mee moest stoppen. En dan kwam het lopen, een nieuwe liefde (nog steeds mijn lief nu), een kind etc… en ineens is dat dus al 15 jaar geleden, die yoga. Nu maakte een vriendin me heel recent attent op de opening van een nieuwe yogastudio in Mechelen, gingen we samen een proeflesje volgen en nu ben ik dus weer helemaal gebeten door die oude yoga-liefde. Eén à 2 keer per week ga ik nu naar de yin/yang-yoga, een yoga-vorm die stevig inwerkt op de bindweefsels (en dus pezen en spieren ook versterkt). Daarnaast gooi ik thuis nu bijna dagelijks even mijn matje uit om enkele asana’s te doen. Lang leve de yoga-apps voor de nodige begeleiding op dat vlak.
Zo was ik vandaag al best wat onder de indruk van de vele opdrachten die op me af zijn gekomen op het werk, dus wat deed ik nadat zoonlief in bed lag…jep, matje op de grond en effe 20 minuten lang wat ontspannen en oefeningen doen. Heerlijk! Waarom heb ik dat nu 15 jaar lang verwaarloosd en ben ik dus weer zo stijf als een plank zodat mijn benen in sommige houdingen verticaal blijven staan terwijl ze eigenlijk plat op de grond zouden moeten liggen, haha. Ik ben alleszins blij dat heel deze ziekte-periode me terug op het pad van de yoga heeft gebracht…Zo is dat toch voor iets goed geweest zeker?

movingforward