De winter beu

Toegegeven, de winter levert soms mooie foto’s op. Zoals de foto boven dit artikel, genomen tijdens mijn dinsdagse training, op een boogscheut van m’n thuis. Maar verder ben ik het beu, die kou. Mijn spieren zijn het ook moe. Het herstel na de trail in Aalter liep vreselijk traag, terwijl ik anders toch wel vlot herstel, zeker na een niet zo’n loodzware loop van +20 km. Zelfs na de marathon van Zeeland was ik sneller hersteld en toen was ik bijna 5 uur onderweg geweest.

Wisselvallige week

Zondag kwam het gebruikelijke herstelloopje er niet meer van. Ik was te moe en had er geen zin in. Maandag startte weer een drukke werkweek, maar voelde ik me ronduit grieperig. Wat extra groentjes onder de middag deden gelukkig wonderen en tegen de avond voelde ik me weer beter. Maar trainen ging ook niet, want manlief was niet thuis. Dus twee volle rustdagen, dat moest toch voldoende zijn, niet?

Dinsdag werkte ik van thuis uit en kon ik onder de middag even op pad. Trouw mijn schema er bijgenomen en dat schreef een uurtje licht tempo voor (zone 2). In het begin liep het allemaal wat houterig, maar uiteindelijk werkte ik dat uurtje goed af. Maar toch voelden mijn spieren achteraf nog altijd stijf en houterig aan.

Ik doe sowieso elke avond een beetje aan stretching, die avond nam ik er nog wat meer tijd voor. Met averechts effect deze keer, woensdagochtend kon ik amper stappen. Mijn hamstrings en bilspieren zaten gewoon geblokkeerd. Dat het weer -7°C buiten was en ik er dit keer ’s morgens wel door moest, hielp geen zier natuurlijk. Op het werk besloot ik dan maar wat rondjes op het verdiep te stappen in de hoop de boel los te maken en dat leek te werken. Ik had sowieso mijn sportzak meegenomen en besloot het er ’s middags op te wagen, ondanks de kou. Gewoon een kort rondje naar het park en terug om die spieren weer wat los te lopen. Met succes. Die namiddag kon ik weer normaal stappen.

Donderdag terug een rustdag genomen en vrijdag kon ik enkel ’s avonds trainen. Maar na een volle week werken was het vat gisteravond duidelijk af. Het koppeke had er volop zin in, maar mijn benen niet. Het werd een getrek en een gesleur en de geteisterde hamstrings lieten zich opnieuw wat voelen. Normaal gezien moest ik een pittige piramidetraining doen, ik maakte er een rustig kort loopje van 50 min van, waar ik de rest van de avond moe van achterbleef. Misschien is er dus toch iets aan het broeien, ik hoop van niet.

Vandaag wordt alleszins een echt rustdagje en doe ik niks. En morgenvroeg zie ik dan wel weer. Dan staat er een 16 km op de planning en het tempo doet er niet toe, dus dat kan lekker traag, als m’n spieren mee willen werken tenminste.

badrun

 

rollen

Na de ’t Is voor Niks-loop nam ik, zoals gepland, een weekje rust. Voetje laten rusten, want ik sukkel ondertussen al bijna 6 weken met een pijnlijke hiel, de welbekende plantar plantarfasciitis-ontsteking.
Niet dat dat rusten zo veel hielp. Ik moet nu eenmaal ook wel rondstappen wil ik iets gedaan krijgen (zoals naar ’t werk gaan, Seppe naar school doen, huishouden, etc…). Veel rust kreeg die weerbarstige hiel dus niet. Het is zo’n lastige plaats, waar die ontsteking zit. Dus na een week looprust, besloot ik zondag toch maar die loopschoenen weer aan te doen. Zou je denken dat ik na een weekje rust, met frisse benen aan de slag ging…niets van dat! Mijn hele lijf protesteerde. Pfft…het werd een baalloopje van jewelste. Mijn longen sputterden tegen (koude, astma) en het gevoel was gewoon blah. Na 6,5 km gaf ik er de brui aan. Die hiel trouwens niet gevoeld tijdens het lopen, dat was eigenlijk het enige positieve aan die training.

Dinsdag wou ik herkansen. Het was een rare dag geweest op het werk, dus had nood aan een mentale oppepper. Gelukkig trof ik loopmaatje Christine aan de sporthal en samen gingen we op stap. Had dit keer m’n Brooke’s Glycerine aangetrokken ipv de Hoka’s waar ik de laatste weken op trainde. Dat vond mijn hiel niet zo leuk blijkbaar, want dit keer speelde ie wel op. De afgeronde zolen van de Hoka’s zijn precies toch wel wat beter voor dit type blessure. Gelukkig verliep de training voor de rest wel supergoed. Het gezelschap deed deugd en voor ik het wist had ik er dik 8 km opzitten. Na het douchen direct m’n hiel ge’iced maar de volgende ochtend (vanmorgen dus) had ik duidelijk weer meer last. Grrr…

Vandaag dus toch maar eens naar de dokter. Ik moest er toch zijn met een zieke Seppe. ’s Morgens was ik al even langs een sportwinkel gereden om tennisballen te kopen. Ik kreeg onlangs de tip van een lezer om mijn voet te rollen over een tennisbal. Allemaal goed en wel, maar dan moet je zoiets in huis hebben liggen natuurlijk. Hier in huis geen tennisbal te vinden, gelukkig kosten ze niet zo veel. Vanmiddag al eens goed gerold met mijn voet en nadien kon ik amper stappen van de pijn. Kon het dus moeilijk geloven dat dit echt heilzaam zou zijn voor deze ontsteking. De dokter bevestigde het deze namiddag echter tennisbalvolmondig. “Doen!”, zei ie, “en liefst zo vaak mogelijk”. Door het rollen wordt die weerbarstige pees stevig aan het werk gezet en raakt ie goed doorbloed. Allé dan, dan ga ik de komende dagen dus maar eens stevig aan het rollen. Daarnaast moet ik nu ook 10 dagen lang ontstekingsremmers nemen. Rusten…tja, zoals ik al aangaf, dat gaat niet zo goed, tenzij ik twee weken in een rolstoel wil gaan zitten. En eigenlijk mag ik gerust gaan lopen van hem, zolang het niet met pijn is. Dus neem ik nu alvast een paar dagen die pillen en dan gaan we zondag misschien nog eens op stap, met de Hoka’s 😉

Tja, had mijn herstart toch wel wat anders voorgesteld, maar dit overleven we ook wel weer zeker 😉 2015 wordt ongetwijfeld stukken beter!

een raar gevoel

Nog een 6-tal dagen te gaan…antibiotica slikken. Het wordt tijd dat die periode erop zit. Gelukkig heb ik er geen bijwerkingen van, maar moet hier wel de kanttekening maken dat ik vanaf dag 1 ook preventief probiotica (het straffe spul uit de apotheker) slik om de meest voorkomende bijwerking (zware darmproblemen) de kop in te drukken. Dat is gelukt, niks last van gehad.

Eigenlijk houd ik één ambetant restverschijnsel over van deze nare periode.  Ik voel me moddervet! Meer dan 2 maanden niet sporten laat echt wel zijn sporen na. Ik heb nauwgezet op mijn eten gelet, amper nog suiker gegeten (nadat ik las dat de Borrelia-bacterie heel graag suiker eet waardoor de symptomen kunnen verergeren), niet gesnoept of wat dan ook, maar ik ben er geen gram van afgevallen. Integendeel… Mijn lijf voelt nu raar aan, heb het gevoel dat ik drie zwembanden rond mijn middel heb hangen. Sommige kledingstukken passen niet lekker meer, wat me ook niet echt happy maakt.
Toen we afgelopen woensdag bij de dokter zaten voor Seppe (zo meteen meer daarover) vroeg mijn man hem of het normaal was dat ik alleen maar bijkom terwijl ik amper eet. Het laconieke antwoord was dat mijn lijf na 15 jaar hardlopen daar zo op ingesteld is, dat het niet meer dan normaal is dat mijn metabolisme nu compleet overhoop ligt. Het is dus een kwestie van weer te gaan sporten en dan komt dat vanzelf weer goed. Hopen maar.

Nu ik aan de laatste strip van de antibiotica zit, kan ik alleszins weer beginnen plannen om dat lopen weer op te pikken. Alleen laat de agenda niet zo veel toe. Het is vreselijk druk op het werk, ongezond druk eigenlijk. ’s Avonds ben ik nog altijd zeer moe en het blijft voorlopig een feit dat ik heel streng mijn grenzen moet blijven bewaken. Dus tja…misschien dat ik volgende vrijdag al wel eens een eerste poging doe. En anders is het na ons midweekje vakantie. Ik heb nu ook een enorme passie voor yoga en dat heeft al een stevig plaatsje in mijn leven ingenomen en dat wil ik zo houden. Zeker met de drukte op het werk is yoga hetgeen me overeind houdt na een zware werkdag. Dat wordt dus de agenda erbij nemen om ook het lopen terug een plaats te geven. Maar het zal wel lukken. ’t Is nu niet dat ik direct weer voor een marathon ga trainen. Al eens beginnen met 3 x een half uurtje per week en dan zien we wel waar we uiteindelijk gaan geraken.

Wat een tekenbeet al niet teweeg kan brengen. En over tekenbeten gesproken…woensdag ontdekte ik zo’n beest bij Seppe. Op zijn achterhoofd, verstopt onder zijn haar. Vorige zondag waren we in het bos gaan wandelen, vermoedelijk is er toen zo’n miniscuul exemplaartje zich gaan verstoppen onder zijn haar. ’s Avonds bij het wassen niks van gemerkt, maar toen was ie waarschijnlijk amper een speldekop groot.
Ik zat net bij een vriendin toen we de teek ontdekten. Seppe protesteerde heftig toen ik en m’n vriendin de teek met een speciaal “tangetje” (een twister-tang) wou verwijderen, dus het lukte niet. Na een uur proberen gaven we het op en besloten maar verder met onze gezellige koffieklets te doen. ’s Avonds konden we dan snel bij onze huisarts terecht, die vakkundig de teek verwijderde. De plek was al helemaal rood, dik gezwollen en de eerste tekenen van een kring waren al aan het komen. Dus Seppe zit nu ook aan de antibiotica. Na drie dagen is de kring/rode plek alweer helemaal weg, dus we zijn er zeker goed op tijd bij. Maar schrikken is het toch wel.

We kregen het beestje mee naar huis, veilig opgesloten in een potje. We zijn nu zaterdag en het beest leeft nog altijd!
???????????????????????????????

Zo zou je nog schrik krijgen om een voet in de natuur te zetten…ook dat geeft me een raar gevoel, want ik hou echt van de natuur, kan heerlijk genieten van een boswandeling en zo. Maar nu ben ik vooral wantrouwig tegenover de natuur geworden en dat vind ik echt zo jammer hé.
Misschien toch maar terug asfaltloper worden?

vooruitgang

Vorige week donderdag mocht ik op consultatie bij de neuroloog. Wat werd dat een teleurstelling. Niet alleen luisterde hij niet echt naar mijn verhaal, hij begon al direct met te zeggen dat hij de piste Lyme niet verder zou onderzoeken omdat het labo in Leuven toch stelde dat er daar geen sprake van zou zijn. Zucht… Het feit dat ik 26 van de zowat 35 beschreven Lyme-symptomen kon aanvinken, was blijkbaar niet voldoende indicatie om te stellen dat er misschien toch wel iets in die richting aan de hand zou kunnen zijn (en het is ondertussen algemeen bekend dat de onderzoeken vaak een vals negatief geven). Maar allé, hij kon niet ontkennen dat ik toch wel wat neurologische klachten had, dus een paar onderzoeken zou hij doen. Maar de belangrijkste van de hoop, die test die Lyme definitief zou kunnen “bewijzen”, die doet hij niet. Tja, daar stond ik dan hé. Diezelfde dag werd nog een EEG afgenomen en dan moest ik een afspraak maken voor een MRI. Mijn teleurstelling over het verloop van alles werd nog groter, toen bleek dat die MRI pas ten vroegste op 14 oktober zou kunnen plaatsvinden. En tot dan??? Daar trok hij zich duidelijk niks van aan.

Dus belde ik uit frustratie maar naar mijn huisarts, deed hem het verhaal en vroeg hem om diezelfde dag nog te mogen starten met de antibiotica. De pilletjes natuurlijk, niet de baxters. Mijn huisarts volgde me gelukkig wel en ik mocht een uurtje later al langskomen voor een voorschrift. Ik geraakte nog nipt op tijd bij de apotheker en kon diezelfde avond starten met de behandeling. Oef. Alleen afwachten of de antibiotica effect zou hebben of niet. De eerste  dagen had ik last van barstende hoofdpijn. Een goed signaal. Ik was nog nooit zo blij om hoofdpijn te hebben. Zoiets wordt nl. een herxheimer-reactie genoemd (een reactie die voorkomt wanneer de bacterie begint af te sterven en er gifstoffen vrijkomen) en dat kan wel heel hevig worden, maar bij mij bleef het voorlopig gelukkig beperkt tot die hoofdpijn en het vermoeide gevoel dat er alleen nog een graadje erger op werd. Maar tegen zondag ging het met dat vermoeid gevoel al een stuk beter en had ik enkel in de namiddag nog hoofdpijn. Gisteren maandag was de hoofdpijn weg en begon zich zowaar een greintje energie in mijn lijf te nestelen. Zou het?

En vandaag…voel ik me eigenlijk een stuk beter tegenover vorige week. De mist in mijn hoofd is stilaan aan het optrekken. Het is dat mistige zware gevoel dat me de laatste weken nogal weg van de wereld hield, dat ervoor zorgde dat mijn concentratievermogen op niks trok, dat ik verward was en zo meer. Die mist trekt dus weg, ik voel me lichter in mijn hoofd en ik krijg weer goesting/energie om dingen te doen. Deze namiddag ging ik zelfs een uurtje wandelen en ook al deden heel wat spieren en pezen zeer, het deed me deugd en ik was eens niet uitgeput achteraf. Vorige week kon ik amper een wandelingetje van 20 minuten naar de bakker en terug aan en moest ik direct daarna m’n zetel induiken.

Er is dus duidelijk vooruitgang merkbaar en dat lucht enorm op. Alleen jammer dat die kl***dokters een maand lang twijfelden en dat ik uiteindelijk zelf op tafel moest kloppen om die dekselse pillen te krijgen…

Volgende week donderdag hoop ik alleszins weer te kunnen gaan werken. Na bijna 6 weken afwezigheid wil ik echt wel eens de draad van m’n leven weer gaan oppikken!

betterdays

bijna duidelijkheid

Gisteren opnieuw afspraak bij de specialiste in het ziekenhuis. Alle resultaten van de onderzoeken waren binnen. Het goede nieuws is dat eigenlijk alle onderzoeken goed waren. Geen vieze dingen te zien op de echo en r/x van m’n longen, en ook geen verontrustende dingen in mijn bloed. Wat wel weer duidelijk uit het bloedonderzoek bleek waren de antistoffen op Borrelia, dat beestje dat door teken (en soms ander gespuis) wordt overgedragen en de Ziekte van Lyme veroorzaakt. Ik was dus absoluut zeker eens besmet geraakt met dat beestje, een bacterie die serieus wat chaos in je lijf kan veroorzaken.

De theorie van de specialiste is dat ik al ruime tijd geleden door een besmette teek ben gebeten geweest, zonder dat ik het gemerkt heb. Omdat ik een goeie weerstand had, ook een tijdje veel supplementen pakte (tijdens de marathontraining), werd de actieve besmetting gemaskeerd en had ik er weinig last van. Maar nu ik erover nadenk en eens terugblader in m’n blog hier, merk ik wel dat ik het de laatste maand van m’n marathontraining al heel lastig had. Ik weet het toen aan marathontraining-vermoeidheid, maar wie weet was er toen al iets aan de hand.
De tweede insectenbeet in juli heeft dan vermoedelijk de hele boel verder geactiveerd: weerstand compleet doen kelderen waardoor de typische Lyme-symptomen zijn opgedoken.

Ik zit vermoedelijk al in Lyme fase 3, ze noemde het Neuroborreliose. Klinkt eng en in erge vorm is het dat ook wel. Maar ze is optimistisch en stelt dat ik in geval van NB er gelukkig vroeg bij ben, gezien de huidige symptomen daar op wijzen (nog geen ernstige verlammingen of zo). Maar eerst zekerheid daarover en dat moet een neuroloog doen met wat gespecialiseerde zenuwtesten en een ct-scan. Mogelijks ook een ruggeprik, brrrr…..
Indien het NB is, moet ik daarna 3 weken lang elke dag een baxter met stevige antibiotica krijgen. Indien het toch geen NB is, maar Lyme fase 2, dan kom ik er vanaf met “gewone” antibiotica (in pilletjesvorm) gedurende enkele weken.

Het herstel na de behandeling zal echter ook traag verlopen, omdat mijn weerstand terug volledig moet opgebouwd worden. Lopen zie ik me eerlijk gezegd dit jaar niet meer doen, gewoon om mezelf te beschermen. Ik heb gelukkig nog een paar goeie stevige wandelschoenen in de kelder staan en het plan is om na de behandeling alvast terug te starten met wandeltochtjes op zondag, kwestie van weer terug wat in beweging te geraken. Zo kan ik toch weer wat vooruitkijken. Alleen nog even die laatste rotonderzoeken doormaken en dan de behandeling…

Ergens half oktober kan ik hopelijk weer uit mijn diepe dal komen, weer gaan werken en de draad van m’n leven weer oppikken…Ik kijk er alleszins naar uit.

 

the saga continues

Wie had gedacht dat de zoektocht naar een beestje, virus, oorzaak zo moeilijk zou zijn? Na het eerste initiële bloedonderzoek, waaruit bleek dat ik gigantisch veel antistoffen tegen de Borelia-bacterie had (m.a.w. tegen dat beestje aan het vechten was), kwam uit het tegenonderzoek van het Ziekenhuis van Leuven een compleet tegenovergesteld resultaat. Niks van aan, zeiden ze. Tja…daar sta je dan, wel met al je symptomen, die ondertussen met de dag erger worden. Naast vermoeidheid (zo constant het gevoel dat ik al 5 nachten niks heb geslapen, terwijl ik nu elke nacht minstens 9 uur diep slaap), ben ik nu ook wereld’s grootste warhoofd geworden, krijg ik na de minste inspanningen tintelingen in mijn handen en laat ik vanalles vallen (zonder het te merken soms) en krijg ik een zwaar duizelend gevoel in mijn hoofd als ik wat te lang rondloop, van vermoeidheid in de spieren nog maar te zwijgen (je moet me soms eens een trap zien opgaan).

M’n huisarts stuurde me dan maar naar een specialist “infectieziekten” in het ziekenhuis en daar mocht ik gisteren bij. Nu ben ik niet zo’n fan van specialisten. Al regelmatig voorgehad dat ik bij zo iemand binnenstap en na 5 minuten weer buitensta zonder iets wijzer te zijn en wel dik 40 euro (of meer) armer. Meestal maken ze zich er rap vanaf en kijken ze je eerder buiten dan dat ze willen helpen. Gisteren had ik gelukkig een meelevender exemplaar. Ik had me dan ook terdege voorbereid. Op een blaadje papier mooi het tijdsverloop van de voorbije weken genoteerd. Handig als je blogt en een logboek van trainingen bijhoudt. Zo kon ik er perfect de hand opleggen vanaf wanneer het begon mis te lopen en ik de vermoeidheid voelde de overmacht nemen. Dat bleek een drietal weken na die fameuze insectenbeet (teek, of iets anders) op de laatste dag van onze vakantie in Frankrijk. Een beet op mijn rug, dus ik zag het zelf niet echt. Zij wel…twee duidelijke rode plekken, weliswaar vervagend maar nog goed zichtbaar, dat nu dik 7 weken na de beet. “Dat was al zeker geen onschuldige muggenbeet”, zei ze. Dat ik dan ook nog drie weken later klachten begon te krijgen die op Lyme trekken, deed haar toch wel twijfelen aan dat negatieve resultaat van Leuven. Misschien dat het dus om een vals negatief resultaat gaat. Laat dat probleem nu toevallig ook vorige week uitgebreid in de pers gekomen zijn, dankzij politicus Ben Weyts…

Maar daarmee zijn we nog geen stap verder. Gisteren volgde nog een r/x van mijn longen, een echo van mijn buik (organen zoals gal, lever, nieren, etc…werden zo gecheckt), opnieuw een bloedafname (5 volle buisjes deze keer) en urineonderzoek. Ik word dus grondig doorgelicht, kan al zeker geen kwaad. Ze gaat dus eerst nog wat andere dingen uitsluiten, you never know. Als dat niks nieuws oplevert, wordt de behandeling tegen Lyme opgestart. Ze houdt zelf niet van mensen van kastjes naar de muur te sturen en blindelings op tegenstrijdige labo-resultaten te staren. De tekenen zijn er, ik zit alleszins stevig in de grijze zone…. Helaas is het nog wachten tot 10 september eer alle resultaten zullen binnen zijn. Geduld hebben dus en voorlopig blijven niksen, letterlijk…

Patience

 

verplichte pauze!

Maandagmorgen afspraak bij de dokter voor een bloedafname. Ik besprak al mijn klachten met hem, gaande van de extreme vermoeidheid, de slechte recuperatie na eender welke inspanning, de vermoeide spieren en gewrichten en het absurd gehalte aan vocht dat ik al weken ophoud in mijn lijf. Hij nam mijn rustpols en die bleek nogal hoog te zijn – 68, ik heb normaal gezien tussen de 50 en 55. Bloeddruk was ok (11 over 7). Bloedonderzoek was de volgende stap, waarbij hij zowat elk vakje aanduidde op het blad voor het labo. Tot de resultaten binnen zouden komen, ging hij geen enkel vermoeden uiten: het kon gaan om ijzertekort, hormonen die overhoop lagen of wat dan ook.

Dinsdagavond zouden de eerste resultaten al binnen zijn en mocht ik bellen. Hij had wat minder nieuws te vertellen: ik had positief getest op de ziekte van Lyme. teekShiiiiiittt… Nochtans nooit iets gemerkt van een tekenbeet. Doordat ik loop en wandel in de natuur is er altijd wel risico dat een teek me te grazen neemt, dus ik controleer achteraf altijd heel goed. Op onze vakantie in Frankrijk ben ik de laatste dag door iets heel venijnigs gebeten in mijn schouder (achterkant). Ik kon het niet zien, maar de plek deed echt pijn en heeft nog dagen gejeukt. Ik had dit voorval maandag ook verteld aan de dokter en om die reden had hij ook Lyme aangeduid. Algoed dat ik dat dus verteld had. Blijkbaar kunnen ook andere insecten de bacterie die Lyme veroorzaakt overdragen. Maar het kan evengoed zijn dat ik toch een tekenbeet niet als dusdanig heb herkend. Ik reageer op zowat alle insectenbeten heel allergisch, het worden grote rode vlekken (zelfs muggenbeten), dus tja…

Nu is het labo bezig met een tegenonderzoek en dat duurt een weekje. Pas rond volgende week woensdag weet ik dus definitief of het Lyme is of niet.
Lopen is sowieso even uit den boze. Als het Lyme is, moet ik enkele weken specifieke antibiotica pakken en het rustig aan doen. En dan hopen dat ik er vlot van herstel en de draad weer kan oppikken. Ik kreeg gelukkig al wat reacties van vrienden die het ooit ook hebben doorgemaakt en volledig herstelden, dus veel zorgen maak ik me niet. Heb helaas ook wel een collega die het kreeg en nooit volledig herstelde en zelfs enkele weken in het ziekenhuis lag. Als je het niet tijdig ontdekt, kan het wel wat schade aanrichten.

Ik hou jullie hier nog op de hoogte over de definitieve resultaten en daarna zal het hier dus even wat rustiger zijn op de blog…

 

hoe zit het nu met die schouder?

Ik kreeg al een paar keer de vraag “hoe gaat het nu met je schouder?”. Eventjes een update dus. Eerst het goeie nieuws: het gaat stukken beter vergeleken met 6 weken geleden, toen ik via een spoedinterventie van m’n huisarts in allerijl bij de specialist terechtkwam. Op dat moment kon ik mijn rechterarm niet meer opheffen of in eender welke richting bewegen, zonder bijna flauw te vallen van de pijn. Mezelf aankleden was een ware hel, met de auto rijden een heuse kwelling. De specialist pootte een spuit in de slijmbeurs van m’n schouder, dat was al de derde injectie op 5 weken tijd. De eerste twee injecties werden door m’n huisarts in een pees gezet die de oorzaak van alle kwaad was. Die pees is verkalkt en er zijn kalkdeeltjes losgeraakt die een acute ontsteking van m’n slijmbeurs veroorzaakten en die kalkdeeltjes zetten zich ook vast in de spieren van m’n bovenarm wat tot helse pijn leidt.

Na die derde injectie ging het een paar dagen goed, om dan weer te verergeren. De pijn werd nog erger dan voorheen. Op een bepaalde dag, ongeveer een week na die injectie, voelde m’n arm zelfs wat lam aan, ik moest hem met m’n linkerhand vastnemen om bv. tot op m’n bureau te heffen zodat ik de computermuis op ’t werk kon hanteren. Ik was op dat moment wel wat in paniek natuurlijk en in m’n achterhoofd begonnen de plannen voor de Mont Blanc al in het water te vallen. Maar daags nadien begon plots het tij te keren. M’n schouder werd wat beweeglijker en de pijn begon stilaan te minderen. Enkele dagen later kon ik de pijnstillers afbouwen en twee weken na de injectie was ik volledig van de pijnstillers vanaf.

Nu voel ik nog wel wat pijn, vooral ’s morgens (omdat ik vaak op die kant slaap), maar het is draaglijk en ik hoef geen pijnstillers te nemen. Bruuske bewegingen boven mijn hoofd (iets uit een bovenste schap van de kast nemen bv.) vermijd ik wel best, want dan schiet er een pijnscheut door schouder en arm.

Afgelopen donderdag had ik opnieuw een afspraak bij de specialist. Die was alvast goed gezind: het feit dat ik voortkon zonder pijnstillers was een goed teken. Kwestie van nog even door te bijten tot alles gewoon genezen is.
Maar: helemaal safe zit ik nog niet. Als de pijn weer zo acuut opkomt, kan ik nog één inspuiting krijgen. Die wordt dan onder echografie heel gericht geplaatst. Als dan de pijn weer zo heftig aanblijft of binnen korte tijd (6 maanden) terugkomt, vlieg ik onder het mes voor een kijkoperatie met maar liefst 3 maanden revalidatie tot gevolg…

Het goede nieuws is wel dat ik voorlopig geen schrik moet hebben voor m’n deelname aan de Mont Blanc Marathon. Die drie maanden tot aan de marathon zijn nu zeker wel te overbruggen en hij benadrukte me nogmaals dat lopen geen negatief effect heeft. Wel mag ik de pijnsignalen in m’n arm niet negeren wanneer het op lopen met stokken aankomt. Evt. dus de stokken laten voor wat het is, moest dat te veel hinder geven (voorlopig is dat nog niet het geval op de trainingen).

quit

snip

Sinds vrijdag zijn we weer op eigen bodem, toch wel met wat spijt in ons hart. We zaten daar wel goed in ons kleine houten chaletje vlakbij de duinen.
Vrijdagmorgen stond ik echt snipverkouden op. Bah. M’n neus liep aan een hels tempo, m’n keel voelde wat aan als schuurpapier. Niet zo leuk, maar buiten die twee ongemakken voelde ik me best wel oké. Eigenlijk kwam het gewoon niet in me op om vrijdagavond niet te gaan lopen. Om half 8 stond ik dus zoals gewoonlijk weer aan de sporthal om een rondje te joggen. Helaas was er niemand daar die mijn tempo loopt, dat heb je met vakantieperiodes. Muziekje opgezet en rustig op m’n eentje een kleine 9 km gejogd. Die verkoudheid deerde me niet zo erg, ook al liep m’n neus even hard als ikzelf.

Zaterdag was een rustdagje en vandaag stond er dan een lange duurloop van 2,5 uur op m’n planning. Vrijdag dat uurtje lukte zonder problemen, maar of dat 2,5 uur met een stevige snotvalling zou lukken? Zat niks anders op dan het gewoon uit te proberen. Het antwoord: neen. Het ging echt niet zoals ik het wou. Ik kreeg last van hoofdpijn, door de aanhoudende druk in m’n hoofd door die stomme snot. Neus liep niet echt, maar had wel last van een verstopte neus en da’s dus lastig. Ook m’n keel deed nog wat zeer en omdat ik alleen maar door m’n mond kon inademen en de lucht buiten kurkdroog (en warm) was, verergerde dat alleen maar mijn keelpijn. Heel veel gedronken onderweg, maar het algehele gevoel was dus niet zo denderend. Na een uurtje even pitstop aan het zwembad van Hofstade en daarna om de 20 minuten ongeveer telkens eventjes heel kort halt gehouden om rustig op adem te komen. Zo uiteindelijk toch 22 km afgelegd in 2u16. Toen stond ik weer bij ons om de hoek aan de speeltuin waar onze Seppe met zijne papa aan het spelen was. Excuus genoeg voor mij om te stoppen, dat laatste kwartiertje zag ik echt niet meer zitten.
Dat weten we dus ook weeral: een lange duurloop terwijl je snipverkouden bent is geen goed idee.

Mijn toertje vanmorgen ging vanmorgen onder meer door het Domein van Hofstade. Ik nam een achteringang en was compleet verbouwereerd door wat ik daar aantrof: langs één kant zijn zowat alle bomen omgekapt. Het pad langsheen de spoorweg wordt normaal langs twee kanten geflankeerd door bomen, maar nu dus niet meer. Het stemde me echt triestig. Er hing een blaadje met de uitleg dat de bomen gekapt worden voor de veiligheid van de bezoekers. Ahum, mij maak je niet wijs dat AL die bomen ziek of te oud geworden zijn. Hopelijk planten ze nieuw bos aan, maar ik vrees ervoor. Het feit dat er in een hoek van het domein twee bergen kiezelstenen liggen, doen bij mij het ergste vermoeden. Triest triest triest…

20140309_102400 20140309_102406

tuut tuut… acuut!

Acute slijmbeursontsteking aan m’n rechterschouder. Dat was het verdict gisteren van de specialist. Een jonge sportieve specialist, best wel een hottie trouwens! Zo kom je ze niet veel tegen. Ik verwachtte me aan een oude grijsaard, maar was veel blijer met deze man. Gewoon al zijn sportieve tronie, zorgde ervoor dat ik zonder schroom vertelde van m’n plannen eind juni en de voorbereiding die daarvoor nodig zou zijn. Allemaal geen probleem, op voorwaarde dat inspuiting nr 3 op 5 weken tijd eindelijk effect zou hebben. Die spuit werd wel op een andere plaats dan de vorige twee gezet: recht in de slijmbeurs en niet in de pees die ernaast ligt, want die doet nu gelukkig geen zeer meer (mag ook wel, na 2 cortisone-spuiten). Die acute slijmbeursontsteking was er nu alleszins de oorzaak van dat ik verging van de pijn in mijn bovenarm en ik woensdag niets meer kon uitsteken met die arm. Oorzaak was uiteraard de dwarse pees ernaast die voor een stuk verkalkt is. Vermoedelijk zijn er wat kalkdeeltjes losgekomen door de vorige spuiten en die zorgen dat de boel verder ontsteekt.

Ondertussen gaat het al weer stukken beter, alhoewel bepaalde bewegingen nog pijnlijk zijn. Voorzichtig blijven is de boodschap en ik kreeg de opdracht van onder geen beding de komende maanden dingen boven m’n hoofd te heffen of gekke dingen te doen met mijn armen. Zware spullen heffen is ook opletten geblazen.

Over een maandje terug op consult. Als de pijn aanhoudt zal een operatie zich toch opdringen. Als de ontstekingen weer zo plots acuut opkomen, dan zal ik een kruis mogen zetten over de Mont Blanc-plannen. 3 spuiten is het maximum, voor meer gaat ie niet bij zijn patiënten. Is het gewoon een ambetante pijn en last in schouder en arm maar helpen gewone ontstekingsremmers op dat moment, dan kan het wel uitgesteld worden tot na de zomervakantie. Duimen maar dus. Zo’n kijkoperatie houdt in dat de pees wordt schoongeschraapt, de slijmbeurs weggenomen (??) en een stukje schouderbot afgeschaafd zodat de pees meer plaats krijgt. 4 tot 8 weken ziekteverlof en 3 maanden zware revalidatie. Je kan wel geloven dat ik daar absoluut niet voor sta te springen.
schouder

Maar even positief blijven dus! Voornaamste nieuws is dat ik dus nu gewoon mag blijven lopen. Kreeg al van tientallen mensen de vraag of het lopen niet een oorzaak kan zijn of het allemaal kan verergeren. Niet dus. Lopen en lichtjes met mijn armen zwaaien (wat ik nog amper doe) kan helemaal geen kwaad. Eén van de eerste revalidatie-oefeningen na de operatie is trouwens net dat, met de armen van voor naar achteren zwaaien ;-).