goed begonnen is half gewonnen

En zo is het nieuwe jaar alweer bijna een week oud! Ik ben blij dat die feestdagen-periode weer achter de rug is en dat iedereen weer min of meer normaal doet. En onze Seppe is zot-content dat ie weer naar school mag. Zowat elke dag van de Kerstvakantie zat ie te zeuren dat ie naar school wou. Dat zal wel niet blijven duren naarmate ie ouder wordt, denk ik.

Op loopvlak is het jaar goed ingezet alleszins. Dat begon al op nieuwjaarsdag. Als een dief in de nacht ochtend sloop ik om iets na 8’en de deur uit om de eerste kilometers van het nieuwe jaar in te lopen. Het lag buiten sneeuwwit van de vrieskou, een ijskoud feeëriek landschap waarin ik eenzaam op pad ging.  De eerste 20 minuten kwam ik geen levende ziel tegen, alsof ik de enige overlevende van de nieuwjaarsnacht was. Toen kwam uit de verte een ruiter te paard te voorschijn, da’s ook eens iets anders. We groeten elkaar en gingen dan elk onze eigen weg verder. Dat was het enige menselijke contact die ochtend tijdens m’n toertje. Na 7,5 km stond ik weer aan mijn deur, perfecte start van 2015.
Vrijdag ging ik op hetzelfde elan verder en ging ik iets verder zelf. Een rustig toertje van 9,5 km. Dit keer wat meer volk op de been, waaronder een aantal goeie voornemens: nieuwe gezichten in fonkelnieuwe loopspullen. Hopelijk houden ze hun goed voornemen vol.

Zondag leek de Dreef in Boortmeerbeek, een populair stukje “trage weg” voor joggers en fietsers, zelfs bijna op een hardlopers-snelweg…volk! Drie groepjes joggers die het klassieke toertje daar aan het volmaken waren. Het wordt hier zowaar nog een sportief dorp, als al deze nieuwelingen het volhouden. Ik liep die zondag weer een klein stukje verder, net geen 12 km. Op die manier komt mijn eerste trail binnenkort wel in orde.

Vrij impulsief schreef ik me op nieuwjaarsdag in voor een trail eind deze maand. Loopmaatje Christine loopt de Polar Bear Trail in Teuven mee en had hiervoor al eens reclame gemaakt bij mij. Nu zag ik op de site dat er ook een 14 km is….Gek genoeg (ahum) kreeg ik plots enorm veel goesting om me in te schrijven. Zo gezegd zo gedaan, dus we vliegen er al iets rapper in dan aanvankelijk gepland. Het zal geen snelle trail worden, ook al is het kort. Vorig jaar zakte iedereen tot aan zijn knieën in de modder. Oeps.

http://bearsports.nl/polar-bear-trail
http://bearsports.nl/polar-bear-trail

Vandaag ook nog even gelopen onder m’n middagpauze. Manman, wat was het koud! Een snijdende wind maakte het tot een barre training, achteraf deed de huid op m’n gezicht er pijn van.  Een kleine 8 km gedaan, waarvan 3 x 1 km een beetje wat tempo erin. Dat tempo trok op niet veel eigenlijk. Ik merk wel dat er 5 kg bij aan is tegenover een jaar geleden, dat heeft nu eenmaal enorm veel effect op je snelheid. Ben aan het diëten geslagen, maar ik moet nu ook niet verwachten van op een week tijd 5 kg weg te spelen natuurlijk. Geduld hebben, niet altijd mijn sterkste kant 😉

patience2

Advertenties

slecht bezig -#Monschau -53 dagen

Gisteren schreef ik al over het tientonner-gevoel, vandaag was dat nog niet zo veel beter. Heb het aangedurfd en ben op de weegschaal gaan staan, na een maand of 6 dat ding genegeerd te hebben. Ja hoor… 3 kg erbij. Oeps. Mezelf toch wat te veel laten gaan de laatste tijd precies.

Niet zo goed bezig dus. De wake-up-call komt gelukkig op tijd. Heb nog 2,5 weken eer we op verlof vertrekken. Tot dan moet ik toch wel een beetje discipline aan de dag kunnen leggen hé. En tegen Monschau moet ik toch wel wat scherp staan, dus op verlof zal ik ook maar goed m’n best doen, ahum.

Een paar weken geleden had ik hier trouwens ook het goeie voornemen geuit om wat aan core-training te doen…en ben ik dat toch wel vergeten zeker. Een extra stok achter de deur is nodig. Gelukkig bestaan er dan zo van die internet-challenges en tegenwoordig vind je ze voor echt alles. Tuurlijk bestaat er dus ook eentje voor buikspieren en core-training. Woohoo! 4 oefeningen per dag en dat stelselmatig opbouwen. Elke dag afstrepen op een kalender. Dat moet toch lukken? Maar geef mij hier gerust regelmatig virtueel een sjot onder mijn poep dat ik het deze keer wel eens volhoud hé…

buikspieren

vakantiekilo’s -#Monschau -174 dagen

Het zal wel geen verrassing zijn: die vakantie deed mijn weegschaal een beetje tilt slaan. Nochtans hebben we ons best gedaan om ons een beetje te gedragen. Normaal bestaat ons vakantiedieet ’s morgens uit kofffiekoeken en broodjes met choco, ’s middags uit een stevige lunch, ’s namiddags een fles bubbels met veel apero-hapjes en ’s avonds dan nog een lekker diner (meestal zelfgemaakt, want we zitten in een huisje) met fles wijn. Afgelopen week? ’s Morgens een kommetje muesli met yoghurt (en twee dagen één piccolo met choco). ’s Middags een bescheiden lunch (op de laatste dag na) én slechts 2 keer aperitief ipv 4 keer! En de diners waren telkens vrij gezonde kost. Ik heb zelfs één avond geen wijn gedronken!

Maar zelfs dit “bescheiden” vakantiedieet, gaf toch 2 extra kilo’s aan op de weegschaal. Grumbl… Ik heb me de laatste twee weken ook wel weer wat laten gaan wat de suiker betreft (nochtans houd ik goed de regel van “max 10% van de dagelijkse voeding” in het oog). Dus helaas weer tijd voor actie. Tot 1 april gaan we er weer stevig de pees op leggen en goed letten op wat er allemaal in het mondje gaat!

En gelukkig helpt lopen ook een beetje. Zo ben ik toch al één vakantiekilo kwijt, dankzij de duurloop van vrijdagnamiddag en vanmorgen. En ja, ik woog me vanmorgen pas nadat ik mijn vochtreserves weer terug aangevuld had! Kwestie van geen al te vals resultaat op m’n weegschaal te zien.

Vanmorgen stond een duurloop van 2 uur op de planning. Bij het opstaan nam ik me voor van er een loopje van 21 km van te maken, halve marathon dus. Heb een goeie mooie route daarvoor die exact die afstand bedraagt. Helaas hing er dichtemistdikke prut in de lucht buiten. Mist! Ik zag amper 100 meter ver. Beetje vreemde ervaring. Zeker de eerste 6 km, die gingen langs de Leuvense Vaart. Normaal heerlijk lopen met mooie vergezichten en zelfs zicht op het olifantenverblijf van Planckendael, nu zag ik er geen sikkepit van. Ik liep heel de tijd in een buis van mist als het ware. Ook mijn bril had er onder te lijden, de mist sloeg er steeds op aan, zodat ik nog minder zag. Gelukkig bracht de Ipod dan wat afleiding en zonder al te veel moeite (gemiddelde hartslag 135) de 21 km kunnen volbrengen! Heerlijk, maar toch wat jammer van de mist. Heel veel natuurschoons ging daardoor letterlijk de mist in (oké, flauwe woordspeling, I know).

En nu is het reikhalzend uitkijken naar volgende week zondag. Een duurloop in heel fijn gezelschap, in een prachtige (voor mij onbekende) omgeving en dat gedurende 30 km. Ik hoop alleen dat ik die afstand nog aankan, ’t is toch al effe geleden…

bron: http://www.ivn.nl
bron: http://www.ivn.nl

21 dagen -#Monschau -197 dagen

Op 2 januari startte ik de 21 dagen-suikerafkick-challenge van Sonja Kimpen, zoals beschreven in haar boek Sterker dan Suiker. Vanmorgen kwam ik tot de ontdekking dat ik ondertussen al aan dag 24 zit! Oei, ik ben vergeten te stoppen! Haha. Alle gekheid op een stokje: ‘t feit dat ik het gewoon uit het oog verloren ben, is een goed teken. In het begin telde ik echt wel de dagen, maar de laatste week was ik er helemaal niet meer mee bezig. En dat wil dus niet zeggen dat ik me ondertussen weer zit vol te proppen met suiker hé. Nope, bibi blijft nog steeds van de koekjes, snoepjes en chocolade af, en dat kost me geen enkele moeite! Af en toe denk ik wel eens van: hmmm, zin in een tussendoortje. Maar het verschil met vroeger is dat ik nu gewoon naar een stuk fruit of een kaasje grijp ipv naar een Snickers of zo. Superblij dus! Of er een effect is op mijn gewicht, weet ik eigenlijk niet. Ik heb me nu al een dag of 15 niet meer gewogen. Mijn kleren zitten weer allemaal lekker los, terwijl mijn lievelingsjeans bijvoorbeeld vlak voor nieuwjaar nog stevig spande. Da’s voor mij teken genoeg, dat cijfertje op de weegschaal is maar bijzaak.

Maar wat nu hé. Ik mag eigenlijk stoppen en overgaan naar een volgende fase: suikerbewust leven. Vanaf nu mag ik af en toe wel weer eens iets zoet eten, zolang het maar niet meer dan 10% van m’n dagelijkse voeding uitmaakt. Maar ik ben toch wel een beetje bang dat ik dan weer gelijk zot ga beginnen grijpen naar zoetigheden. Ik ga mezelf dus moeten blijven uitdagen om niet te veel toe te geven aan de zoete zonde. Bij een etentje of een traktatie zal ik nu niet meer keihard neen zeggen, maar als er een gezond alternatief wordt aangeboden, zal ik daar voor kiezen alleszins. Het is allemaal een kwestie van “a state of mind” zullen we maar denken…

victory

over overgevoeligheid -#Monschau -205 dagen

Voor wie denkt dat hier nu een mega emo-berichtje komt…nope. Zo zijn we niet hé! Het gaat deze keer eens over voeding. Dat ik aan het afkicken ben afgekickt van de suiker, weten jullie ondertussen al. Op dat vlak gaat het echt super. Zo staan er al een hele week een doos pralines en een box suikerboontjes (collega is bevallen) op het werk en vooral de doos pralines staat recht in mijn zicht. Maar bibi heeft zelfs nog geen één keer overwogen om er ook maar iets uit te nemen. Ook de traktatie van een collega voor zijn verjaardag, liet ik zonder morren aan me voorbij gaan. Enkele weken geleden zou ik niet één, maar minstens drie repen Snickers en Twix uit de mand genomen hebben. En raar maar waar: ik heb er niet de minste moeite mee om het aan me voorbij te laten gaan. Totaal niet het gevoel dat ik nu iets mis. Goed teken toch? Alleen die boterham met choco hé, dat blijft wringen. Maar tot nu toe kan ik volhouden. Vanaf februari gun ik me zo nu en dan terug iets zoet en dan zal daar toch al wel eens een boke met choco zijn. Zeker met ons midweekje Nederland binnenkort, gaat het moeilijk zijn om aan de verleiding te weerstaan. Afwachten maar.

Maar waar ik het nu eigenlijk over wou hebben. Ik denk dat ik na deze suikerchallenge eens een andere challenge ga moeten aangaan. Ene tegen “oppeppers”. En dan heb ik het niet over speed of dergelijke hoor. Wel over die dingen die ook al eens in caffeinedrank en voeding zitten. Cafeïne is er daar ene van. Ik drink gemakkelijk 5 à 7 bekertjes koffie per dag (weliswaar in een eigen tas, kwestie van milieu-bewust te zijn). Vooral omdat ik de koffie op ons werk (uit een machine nochtans) keilekker vind. Maar ik reageer dus hopeloos overgevoelig op de cafeïne erin. Dat leidt tot concentratiestoornissen en zenuwachtigheid. En ik ben al zo’n geval dat geen minuut kan stilzitten op haar stoel, die cafeïne maakt het alleen nog een pak erger. Ik mag ‘s avonds ook nooit na 17u nog koffie drinken, of ik lig gewoon de hele nacht wakker. Zo gevoelig ben ik er dus aan. Dus eigenlijk moet ik daar eens van gaan afkicken. Jammer genoeg zit er geen cafeïnevrije koffie in ‘t machien, dus zal nog eens wat lekkere thee-varianten moeten gaan uittesten (‘t machien geeft ook heet water en je moet dan zelf je thee meebrengen). Wie weet lukt het dan zo wel. Maar alleen nog de moed vinden om aan die uitdaging eens te starten.

insomnia
bron: https://www.myzeo.com

Maar cafeïne blijkt niet de enige oppepper te zijn waar ik overgevoelig op reageer. In de nacht van maandag op dinsdag heb ik geen minuut geslapen. Ik had het gevoel alsof ik vlak voor het slapengaan 5 tassen koffie had gedronken. Nochtans was dat natuurlijk niet het geval. Wat was er dan aan de hand? Pas de volgende morgen werd het wat uitgeklaard. Ventje zei me dat de pasta die we de maandagavond hadden gegeten “tagliattelli verrijkt met spirulina” was. Nu dacht hij dat “spirulina” één of andere voedingsvezel was. Ik zelf had totaal geen idee wat die spiru-dinges was, dus had me er ook geen vragen bij gesteld. Dinsdag toch maar eens het woord in google ingetikt en wat blijkt: het is een kruid dat helpt voor als je je wat vermoeid voelt, het is een natuurlijke “oppepper”. Je kan spirulina dus in veel voedingssupplementen vinden en zo. Oh boy. Ik had dus een vol bord van dat spul gegeten. En ik reageer er dus blijkbaar hypergevoelig op, want 4 uur later toen ik in bed kroop, bleef ik gewoon klaarwakker en dat tot 6u de volgende morgen. Nooit meer dus! Behalve ‘s morgens vroeg als ik het echt eens nodig heb, haha. Gelukkig is dit nu niet iets waar ik van moet gaan afkicken. We houden het bij dat éénmalig proevertje (met slechte gevolgen dus).

sensitive
bron: http://www.redbubble.com

afgekickt? – #Monschau -212 dagen

Ondertussen leef ik al 8 dagen “suikerloos”. Ik kan niet zeggen dat ik het echt zo nauwgezet toepas als bv. No Sugar Man of zoals Sonja Kimpen het neerpent in haar boek “Sterker dan Suiker”. Ik ga heus geen maaltijden van a tot z ontleden om te zien of er geen toegevoegde suikers inzitten. Zo las ik gisteren in en een artikel dat FB-vriendin Renate me doorstuurde, dat er ook suikers zitten in charcuterie en zo. Oeps, tja, dat heb ik ook niet gelaten hoor, want voor mij smaakt dat niet zoet (dus ik link het niet naar suiker). Maar…ik had me wel voorgenomen om alle onnatuurlijke zoetigheden te laten en da’s gelukt. Voor mij wil dat zeggen: geen choco meer op m’n boterham, geen koekjes en repen meer als tussendoortjes, alle frisdranken en vruchtensapjes schrappen, ’s avonds geen ongezonde hapjes meer voor tv, enz…En in dat opzet ben ik tot nu toe al voor de volle 8 dagen geslaagd. En het gaat eigenlijk goed. Ik heb helemaal geen last van humeurigheid of hoofdpijn, de suikerdips zijn nu ook al twee dagen volledig achterwege gebleven (jep, zelfs op m’n werk!).

bron: http://www.wisdomsofhealth.com
bron: http://www.wisdomsofhealth.com

Voel ik me beter? Tja, niet beter dan anders eigenlijk hoor. Ik ben altijd al vrij energiek, maar nu zorgen natuurlijke suikers voor de energie en niet die overbodige slechte suikers. Alleen bij het trainen merk ik nog wat van m’n nieuwe voedingspatroon. M’n hartslag is wat hoger dan anders, maar hopelijk is dat maar kwestie van tijd en loop ik binnenkort weer met m’n vertrouwde hartslagwaarden.

Dat het dieet positieve gevolgen heeft, merk ik al wel aan m’n lijn. Zo ging ik gisteren trainen en zakte de hele tijd m’n hartslagmeter naar beneden. Strontvervelend, maar anderzijds ook leuk omdat het een teken is dat er een half centimeterke minder vet rond m’n lijf hangt, ha! Ook mijn jeans zit weer lekker ruim en in m’n rokje moest ik vanmorgen een riem steken, opdat die niet te slonzig rond m’n middel zou zitten. Ik voel weer een excuus om te gaan shoppen opkomen, hmmm…

Mis ik dan helemaal niks? Ja! Ik mis mijn bokes met choco!! En dat is vooral elke morgen een mentale strijd. Onze Seppe zijn ontbijt bestaat namelijk uit 3 boterhammen: ééntje met choco, ééntje met kaas en ééntje met confituur (hij houdt van variatie hoor). En die met choco hé…verdorie, die zou ik zo graag zelf opeten!
Maar voor de rest mis ik (nog) niets. Ik hou me vast aan het idee dat ik over enkele weken héél af en toe weer eens iets mag hebben. Zoals Sonja Kimpen schrijft: 90% suikervrij, de overige 10% mag er al wel eens wat “gadgetvoer” bijzitten.
Volgende week zaterdag moet ik wel naar een familiediner, dat wordt effe zweten. Hopelijk staan ze daar niet met chocomousse en tiramisu voor m’n neus te zwaaien. Ik heb wel een excuus van jewelste om alle ongezonde troep af te wijzen: de dag erna moet ik effe een stevige trail in Olne gaan lopen hé 😉

bron: http://weheartit.com
bron: http://weheartit.com

so far so good -#Monschau -218 dagen

En zo zijn we ondertussen al drie dagen volop bezig met het afkicken van suiker. Hoe het gaat? Geweldig! Echt waar! Had ik vlak voor het jaareinde tijdens m’n twee testdagjes afkickverschijnselen tot en met, de voorbije drie dagen viel dat eigenlijk ongelooflijk goed mee. Ik vermoed dat het zo goed meevalt, omdat ik niet op m’n bureau zit. Op het werk ben ik wel altijd druk bezig, maar zit ik wel gewoon aan m’n bureau te zitten. En steek ik dus snel allerlei snacks in m’n mond terwijl ik bezig ben. Thuis ben ik een bezige bij die constant rondloopt en geen seconde kan stilzitten. Ik moet mezelf er dan ook op tijd en stond aan herinneren dat ik ook eens iets moet eten. M.a.w. was het een goed idee om aan deze challenge thuis te beginnen, tijdens m’n verlof.

itsnotadiet

De voorbije dagen heb ik quasi geen seconde aan suiker gedacht. En ik heb zelfs geen beroep moeten doen op het gamma aan gezonde tussendoortjes dat hier thuis klaar voor me ligt (kerstomaatjes, wortels, nootjes, platte kaas, yoghurtjes…straks gaat het allemaal nog slecht worden!). Het gevolg liet zich na dag 2 al zien op de weegschaal: woog ik op 2 januari nog 60,5 kg, vanmorgen was dat 59 kg. Ik verlies vocht gelijk zot (want ik weet ook wel dat dat geen 1,5 kg vet is, dat ik al kwijt ben), loop constant richting klein kamertje ook al drink ik niet zo geweldig veel (dat vergeet ik thuis dus ook). Suiker houdt vocht op, nu verlies ik dat overtollige vocht, olé!  M’n buikje is ook al iets platter daardoor, m’n jeans zit weer iets ruimer. Yes!

Deze vooravond, na een superhectische dag, nog rap m’n tempotraining afgehaspeld. En toen kwam natuurlijk wel even de klop. Had nog niet zo superveel gegeten overdag. Om 16u nog rap een banaan binnengesmikkeld en vlak voor de training (om 17u30) een volkoren soepstengel (of hoe noem je zoiets ook alweer). Ik had een tempotraining van 60 minuten te doen. Tempo lag rond de 10,5 km/u en na een kilometer of 7 begon het hé: een mega-suikerdip. Maag begon te rommelen en ik kreeg een beverig gevoel. O jee. En ik had nog wel een 20 minuten te gaan. Pfew. Muziek een streepje luider gezet en daarop beginnen focussen en mezelf mantra-gewijs een paar keer “yes I can!” toegeroepen. Het hielp. Het hongerige lege gevoel bleef, maar ik kon wel tempo houden en m’n training afwerken. Na 11 km in 62 minuten stond ik weer thuis. Rap gedouched en dan een lekker groentesoepje en twee kleine ciabattabroodjes met zalm en sla gegeten. Net wat ik nodig had!

Op de goeie weg dus, en de voorlopige resultaten motiveren me alleszins om stevig door te zetten!

yes i can

de laatste dag – #Monschau -221 dagen

1 januari is voor de meesten de eerste dag om met een nieuw strak plan te beginnen. Maar bij mij is dat 2 januari. Een bewuste keuze, gewoon omdat starten op 1 januari niet haalbaar is. Ik heb het dan natuurlijk over mijn suiker-afkick-uitdaging. Starten op 1 januari met een volledig suikervrije levenswijze zou sociale zelfmoord betekenen. Traditioneel staat er op 1 januari een bezoekje aan mijn ouders op de agenda en dan verschijnen er koffiekoekenkoffiekoeken à volonté op tafel, terwijl op de achtergrond het Nieuwsjaarsconcert op de tv opstaat. Een laatste stevige suikeroverdosis dus, die koffiekoeken. Ik heb het niet aan m’n hart laten komen: een grote dikke chocolade-crème-koek, een chocoladebroodje met nog een dikke chocoladelaag erbovenop en als toemaatje nog een croissant…ik smikkelde het allemaal binnen.

Na het bezoekje aan mijn ouders ging het naar mijn schoonouders. Daar verliep het voor het eerst in jaren iets soberder, maar toch…als schoonmama met een lekker chocomousse-patéke voor je neus staat te zwaaien, kan je moeilijk nee zeggen en eisen dat je in de plaats een fruitsalade of zo krijgt hé. Dus dat ook maar opgesmikkeld, maar het ijsdessert heb ik toch maar afgeslagen (yes I can!).

Deze avond staat er wel een gezonde wrap op het menu en kan ik dus beginnen. Vanaf morgen cold turkey. En dat gaat zwaar worden. Want man-lief doet niet mee (vind het allemaal flauwekul) en zoon-lief kan ik moeilijk al op dieet zetten op z’n 2,5 jaar, hij is al zo’n lichtgewichtje. Gelukkig eet hij ‘s morgens naast een boke met choco ook wel een boke met kaas eens graag. En verder is het geen grote zoetekauw die constant om koekjes en chocomelk loopt te zeuren. Maar koekjes liggen er dus wel (af en toe eens als beloning voor hem) en we hebben gewoon nog keiveel voorraad liggen (zoals een schuif van de diepvriezer vol met lekker ijs, grrrrr).  Sonja Kimpen schrijft in haar boek van alles weg te gooien, maar dan stuit ik natuurlijk op verzet van man-lief, die wel gewoon zijn lekkers wil blijven eten. Tja. Naast een fysieke kwelling, zal het dus ook regelmatig een mentale kwelling worden, wanneer mijn twee mannen naar iets zoets grijpen.

De goesting om eraan te beginnen is echter groot, dus het zal wel lukken. Ik hou jullie alleszins op de hoogte!

imagine

Give me some sugar! – #Monschau -225 dagen

helpVanmorgen eens op de weegschaal gaan staan. Dat was geleden van begin juni of zo. Sindsdien stak de weegschaal onderin een kast in de badkamer. Nu is het sowieso een slecht moment om de weegschaal boven te halen vlak na de obligate kerstetentjes. Maar toch kon ik het niet laten. Had ik het maar niet gedaan…3 kilo erbij sinds begin juni!! Auw!! Mijn afstraffing voor het gesnoep en het zondigen de voorbije weken.

Maar goed: ik ben effe serieus met mijn neus op de feiten gedrukt. Mijn voornemen om iets aan m’n suikerverslaving te doen is dus gerechtvaardigd. Ik ben ondertussen halfweg het boek van Sonja Kimpen (Sterker dan suiker) en heb alvast één ding geleerd uit het boek:  mentaal ben ik nog niet echt suikerverslaafd, wel “suikergenegen”. Ik hou van de smaak van zoet, kan m’n dagelijkse portie zoet maar met moeite laten, maar het is nog niet zodanig dat ik constant denk aan mijn volgende chocolaatje of koekje en helemaal gek word als ik eens een dag geen stuk chocola in m’n mond prop.  Maar lichamelijk ben ik er toch wel afhankelijk van. Dat heb ik gisteren gemerkt. Gisteren heb ik namelijk mijn eerste suikervrije dag gehad. Gewoon als testje. Zo tussen Kerst en Nieuw vallen er gelukkig een paar dagen zonder speciale etentjes met drie gangen (waaronder een zoet dessert), dus ik dacht: ach, laat ik het eens proberen. Als oefensessie alvorens ik het grote werk aanvat vanaf januari.
Op het werk zijn de verleidingen ook vrij beperkt, ook al ligt er momenteel wel twee bureaus verder een gans pak chocolade te lonken, traktatie van een collega. De eerste suikervrije dag heb ik alvast overleefd, maar het was met veel moeite. Ik had een aantal gezonde tussendoortjes (mandarine, yoghurtje, appel en een banaan) voorzien en die waren allemaal al op voor de middag, op de appel na. De lunch verliep redelijk gezond (maar ook zonder geraffineerde suikers) en in de namiddag begon het op te komen: een serieuze suikerdip. Om 15u m’n appel dan nog opgegeten, maar het hongergevoel en de typische kenmerken van een suikerdip (slap gevoel, wat lastig worden, hoofdpijn en een hol gevoel in m’n maag) bleven aanwezig. Grrr…. Maar ik heb volgehouden en ben zonder één snoepje, koekje of wat van suikerbom dan ook in mijn lijf de dag doorgekomen. Vandaag dag 2 en het was tot nu toe opnieuw een strijd van jewelste. De voormiddag verliep moeizaam met een continue suikerdip vanaf 10u. Zelfs een donkere boterham met kaas en een half uurtje later een banaan, konden de “afkickverschijnselen” niet temperen. Straf hé. Ik sta daar dus echt zelf van te kijken. Onder m’n middagpauze had ik dan een 10 km-loopje gepland en dat verliep met momenten serieus moeizaam. Muziek op m’n Ipod maar een tikje luider gezet en me keihard op de muziek gefocust. Uiteindelijk toch 10,4 km in 58 minuten afgehaspelt, maar m’n hartslag was duidelijk enkele slagen hoger dan anders.

Eén conclusie dus: mijn lichaam is wel degelijk afhankelijk van suiker. In mijn hoofd dan misschien nog niet suikerverslaafd, mijn lichaam is het wel degelijk. Het zal dus een zware strijd worden in januari.
En de strijd is niet alleen de suiker laten, maar tegelijk ook niet trappen in andere valkuilen en mezelf volproppen met andere (gezondere) spullen tot ik barst. Doel is toch wel die 3 kilo terug kwijtgeraken. Samen met wat extra lichaamsbeweging (trappen doen en zo), lukt het hopelijk wel. Ik hou jullie op de hoogte!

suiker

getest en goed bevonden: Herbalife 24 Prolong

In m’n vorige berichtje schreef ik al dat ik in Lier een poederke in mijn Camelbak had gekapt dat me nogal vleugeltjes gaf! Dat poederke was Herbalife 24 Prolong.
Tot voor kort deed de naam Herbalife me vooral denken aan piramideverkoop, twee mensen die op de jaarmarkt hier in’ t dorp proberen hun producten te slijten, maar ook wel aan twee grote fans (Martine en Petra) die er altijd enthousiast over doen. M.a.w. wist ik niet goed wat er van te denken. Het feit dat het alleen maar via onafhankelijke distributeurs te verkrijgen is en niet gewoon in de winkel, vind ik sowieso een hoge drempel en doet bij mij meestal de wenkbrauwen fronsen. Maar nu besloot mijn eigen persoonlijke voedingscoach (Jessica :-)) onlangs toch wel eens wat producten van Herbalife aan een grondige test te onderwerpen en ik geraakte mee geïntrigeerd. De resultaten van Jess waren veelbelovend en ik besloot me ook een gratis proefpakketje aan te vragen. Twee dagen later zat ik al aan tafel bij de Herbalife-consulente, een toffe dame die op 10 minuten van m’n deur bleek te wonen (vermoedelijk zij dus die ik vorig jaar hier op de jaarmarkt zag staan, héhé). Omdat afvallen nu niet echt langer een doel is (die laatste 2 kilo raak ik zo ook wel eens kwijt), werd eens gekeken naar m’n voedingspatroon versus het sporten. Ik vertelde dat ik de laatste maanden geweldig goeie ervaringen heb met het drinken van een proteïneshake vlak voor het sporten, maar dat ik na een uurtje toch wel vaak een hongerklopje dreig te krijgen. Ook zocht ik naar oplossingen voor als ik eens niet op het werk zou kunnen lunchen (en dus geen gezond slaatje kan eten). Ik wil nl. niet weer teruggrijpen naar de klassieke broodmaaltijden (mijn dikmaker).

Voor de maaltijdvervanging hebben ze een lekkere makkelijke oplossing, nl. een maaltijdreep die voornamelijk uit proteïnen en goeie koolhydraten. Ik kreeg een reep mee (gratis), maar mocht ook al een stukje proeven en zelfs een kwartje vulde al enorm.  Ook voor tussendoor hebben ze yummie reepjes (kreeg er ook weer eentje mee), die goed vullen en de juiste voedingsstoffen bevatten.
Maar dan werd het wel heel interessant. Sinds enkele maanden is ook in België het 24-sportmerk van Herbalife op de markt. Speciale producten voor de sportende medemens. Het is een heel gamma, maar twee dingen sprongen er voor mij uit. De shake om voor het sporten te drinken (Herbalife 24 Formula 1 Sport). Te vergelijken met de shake die ik nu neem, maar met naast de noodzakelijke melk-eiwitten, ook tweevoudige koolhydraten (trage en snelle suikers) én glutamine. Dat laatste is interessant, want dit enzym vertraagt de afbraak van je spieren tijdens het sporten (doordat het ontgiftend werkt) en bevordert het herstel.

En dan kwam ze af met de 24 Prolong: een poederke om in je water te kappen, zodat je een sportdrank bekomt om tijdens het sporten te drinken. Het is te vergelijken met de Squeezy-zakjes of zo van Leppin, met dit verschil dat er naast tweevoudige koolhydraten ook eiwitten en natrium in zitten. De tweevoudige koolhydraten zorgen voor een constante toevoer van energie, de eiwitten voorkomen de spierafbraak tijdens de prestaties en het natrium zorgt voor een beperking van het zout- en vochtverlies tijdens de inspanning.
Toen ik zaterdag thuis kwam met een zak vol freebees (ik kreeg drie stevige porties Prolong mee, naast ook een voedingsshake en de repen), besloot ik toch eerst nog even naar Martine en Petra te mailen om hun ervaringen te horen. Martine verzekerde me dat de Prolong niet op de maag ligt tijdens het sporten, dus ik besloot maar ineens voluit voor een test te gaan tijdens de 10 mijl van Lier. Het resultaat lezen jullie in m’n vorige bericht 🙂
De smaak is niet superdenderend, maar nu ook niet slecht. Een beetje een dikke limonade met citroensmaak (zonder echt zuur te smaken of zo). Volgende keer ga ik het iets meer verdunnen denk ik. Maar het effect is toch wel het belangrijkste. Ik ging vanaf km 10 stevig in het rood met m’n hartslag en toch kon ik blijven gaan, het tempo vasthouden en zelfs de laatste 4 km nog versnellen, zonder compleet in te storten. Ook nadien was ik razendsnel weer hersteld. Zonder die continue koolhydraten- en eiwittentoevoer was ik gegarandeerd de man met de hamer stevig tegen het lijf gelopen. Overtuigd dus! En de Prolong gaat de volgende lange trainingen weer mee de Camelbak in en zal ook bij de halve marathon mijn gezel zijn.

Het zal me leren om zo met vooroordelen tegenover bepaalde dingen aan te kijken. Het is gewoon kwestie van zo’n dingen eens uit te proberen en voor jezelf uit te maken of je er al dan niet iets mee bent.