gezien – The Good Dinosaur

Sinds woensdag officieel in de zalen, maar zaterdag zag ik hem al in avant-première: de nieuwste Disney-Pixar film, The Good Dinosaur. Onze Seppe was de genodigde voor de avant-première, maar gezien ie nog maar vijf is, mochten mama en papa als begeleider mee.

Een mooi verhaal

The Good Dinosaur is een film over een bijzondere, niet-alledaagse vriendschap. Arlo is het zwart ‘schaapje’ van een dinosaurus-familie. Hij wordt geboren met klompvoeten, kromme knieën en vooral…met een piepklein hartje waardoor ie zelfs schrik heeft van de kippen die op het familie-erf rondlopen. Zijn papa wil dat Arlo een stoere dino wordt en geeft hem de opdracht om ‘het mormel’ te doden. Het mormel is een klein neanderthaler-jongetje dat op de dool is en dagelijks wat van de maïs-voorraad van de dino-familie komt stelen. Maar Arlo krijgt het niet over zijn hart het jongetje te doden. Papa dino wil Arlo een fiks lesje leren, maar bekoopt dit op een tragische manier met de dood. De familie moet nu voort zonder de pater familias. Wanneer het kleine jongetje opnieuw de maïsvoorraad plundert, trekt Arlo zijn stoute schoenen aan en gaat hem achterna. Hij belandt in de rivier, wordt meegesleurd en raakt zo de weg naar huis kwijt. Wat volgt is een zoektocht naar zijn thuis, met de nodige hindernissen erbij. Maar Arlo krijgt onverwachts het gezelschap en de vriendschap van het jongetje, Spot.

The_Good_Dinosaur

Verbluffend knap

The Good Dinosaur is een film op kindermaat, maar ook wij als grote mensen genoten ervan. De film is verbluffend knap gemaakt, met geanimeerde figuren die gemonteerd zijn in echte beelden. De personages spreken tot de verbeelding, waarbij vooral Arlo je hart al van in het begin steelt. Op het einde van de film moest ik zelfs mijn zakdoek bovenhalen. Ik zag rondom mij verschillende kindjes en mama’s traantjes laten. Een film die je recht in het hart raakt. Maar ’t is niet allemaal kommer en kwel: de film bevat uiteraard ook heel wat humor en zelfs een aantal spannende scènes, waardoor onze 5-jarige op ’t puntje van zijn stoel ging zitten.

The Good Dinosaur is dus een schot in de roos. Seppe was zo enthousiast dat ie onmiddellijk na het einde van de film vroeg “en wanneer gaan we die film nog eens kijken”. Hij heeft ondertussen de strip (waaruit ik elke avond moet voorlezen) en zeurt de oren van ons hoofd om de levensgrote knuffel te mogen krijgen…’t Is wat anders dan de Star Wars-merchandising natuurlijk (waar ons huis ondertussen ook al van vol ligt)…

gezien: Spectre, de nieuwe James Bond

Eindelijk nog eens in de bioscoop verzeild geraakt en ’t was ineens voor een knaller van formaat: Spectre. De nieuwe James Bond dus. Niet dat ik zo’n grote James Bond-fan ben die al maanden op voorhand reikhalzend zit uit te kijken naar de volgende film. Ik vind het gewoon leuke films om zien. Eén groot probleem wel: ik ben nadien altijd heel snel de film ook weer vergeten. Geen idee hoe dat komt en ik heb dat dus vooral bij Bond-films voor. Zo was ik dus ook nu weer helemaal vergeten hoe de vorige film – Skyfall – weer in elkaar zat en wat daar gebeurd was. Als je dan weet dat heel het hoofdkwartier van MI6 in die film platgeknald werd en dat Lady Judy Dench ofte M naar het hiernamaals werd gestuurd, was dat eigenlijk een film om niet te vergeten.
Ik was het bij het begin van Spectre dus wel allemaal even kwijt. Gelukkig word je er tijdens de film wel een paar keer stevig aan herinnerd (al was het maar omdat een deel van de film zich afspeelt in het platgeknalde Skyfall-hoofdkwartier).

Spectre dus. De film overvalt je vanaf de eerste minuut. Een feestelijk gebeuren in Mexico met opzwepende muziek waardoor je in je stoel gewoon gezellig mee begint te shaken (ikke toch), om dan na het nodige schiet- en explosiewerk om te schakelen naar een spectaculaire helicopterscène waarbij je zelf bijna misselijk wordt van al dat getuimel. De toon was gezet.

Na de obligate openingsdans (effe het gekweel van Sam Smith uitzweten hier) begon dan het eigenlijke verhaal. De jacht op de kwelduivel. Dit keer de übernemesis van James Bond zelf, heerlijk sluw gespeeld door mijn all-time favoriete villain Christoph Waltz. Een geheimzinnige boodschap zet Bond op het juiste spoor van het genootschap Spectre en in het geniep (want door zijn roekeloze gedrag in Mexico is Bond tijdelijk 007-af) gaat onze James erachteraan. Hij krijgt het gezelschap van  de mooie Madeleine Swann, die ons Vesper Lynd moet doen vergeten (daarom dat ze er af en toe naar verwijzen, ahum). Dat de typische Bond-clichés hierbij af en toe boven komen, hoort er natuurlijk wel bij.

De hele film is alleszins een rollercoaster om u tegen te zeggen. De actiescènes volgen elkaar op in recordtempo en met momenten is het gewoon lekker spannend met een vleugje humor erbij. Dat er zo wel wat foutjes insluipen, vergeven we de makers maar.

Maar nog meer: deze Spectre brengt heel wat puzzelstukjes van vorige films bijeen. Gelukkig had ik een Bond-kenner – manlief – naast mij zitten die me hier af en toe op attent maakte. Hij vond zelfs linken naar de heel oude Bond-films en toegegeven: het zit hier en daar echt ingenieus in elkaar. Je zou al  zin krijgen om heel het gamma aan Bond-films weer te gaan bekijken om daarna nog eens naar Spectre te kijken met een checklistje erbij – zoek de linken!

Voor mij blijft Daniel Craig dé ultieme James Bond. Voor de oudere generatie is er natuurlijk Sean Connery en Roger Moore, maar geef mij nu toch maar den Daniel. Hij heeft het helemaal voor deze rol. Maar ook nieuwkomers Ben Whishaw als de nieuwe jonge Q, en Ralph Fiennes als de nieuwe M, zijn er om te houden. Ze spelen hun rol schitterend en geloofwaardig.

Dus wie weet blijft deze Spectre nu toch iets langer hangen dan de vorige films? Only time will tell.

spectre

gezien (en beleefd) – Insurgent, met DBox-technologie

Toen we eind maart ons weekendje-alleen-weg in Amersfoort beleefden, zaten we op hotel vlakbij een bioscoop. Ideaal om nog eens een filmpje mee te pikken. Het tweede deel van de Divergent-trilogie leek ons wel wat, vooral omdat we de eerste film best wel goed vonden. Een blik op de programmatie leerde ons dat we de film helaas in 3D moesten zien (zijn we geen fan van), maar ook dat we deze met DBox konden zien. Huh? D-watte? Volgens mij is dit in België nog niet geïntroduceerd, maar ik kan me vergissen natuurlijk. Zo vaak ga ik niet meer naar de bios.

Het lieve onthaalmeisje van ons hotel bleek superenthousiast over Dbox. “jaaaaa, doen! Je zit net middenin de actie, echt supervet!”. Nou oké dan. Dus aan de balie van de bioscoop twee DBox-ticketten besteld, dat bleek 33 euro te kosten. Slik! Goed voor ene keer dus. De dame aan de balie zei van “zo, dus jullie gaan even lekker mee schudden met de film? Leuk zeg.” Nu waren we helemaal nieuwsgierig.

Nou…echt spectaculair en 16,5 euro per ticket waard bleek het niet echt. Want wat is dat dboxnu, die Dbox: je zit op een stoel die meebeweegt met wat camerabewegingen in de film, of bv. bij ontploffingen daver je even mee op je stoel, of bij vechtpartijen schudt de stoel naar alle richtingen. Eigenlijk heb je gewoon het gevoel dat je op een pretparkattractie zit, niet meer dan dat. En soms was het gewoon overdreven, zoals wanneer een personage in de film met zijn vuist op tafel slaat en je stoel davert op dat moment mee. Pfftt…Leuk was het wel als het beeld over het landschap zweeft en je krijgt dan wel het gevoel dat je meezweeft. Maar zoals gezegd: echt niet het geld waard. Eens leuk voor één keer, maar geen tweede. Noch ik noch m’n ventje hadden het gevoel dat we echt middenin de actie zaten. Daarvoor zit je toch nog altijd met je kont op die stoel neer en dat gevoel krijg je echt niet weg door die stoel wat heen en weer te laten schudden.

Tot daar het Dbox-verhaal. De film dan? Die was best oké. Ik vond het verhaal, net zoals in deel één, wel intrigerend en meeslepend. Op dat vlak geslaagd voor mij.
Je hebt best wel dat eerste deel gezien, om onmiddellijk mee te zijn in de setting en verhaallijn van dit tweede deel. Hoofdpersonage Tris en haar metgezel Four moeten, na hun verbanning uit de post-apocalyptische stad, samenwerken om Jeanine, de leidster (meesterlijk gespeeld door Kate Winslet), van haar troon te stoten. Om dit te bewerkstelligen moeten ze metgezellen vinden. Het verhaal wordt echt wel spannend wanneer Tris gevangengenomen wordt door Jeanine en gedwongen wordt mee te werken om een boodschap uit het verleden te ontcijferen. Dit laatste is trouwens de cliffhanger naar de volgende film.

Het verhaal is moeilijk in een paragraaf samen te vatten natuurlijk. Je moet ook wel wat fan zijn van het young adult-genre, om je enigszins te kunnen inleven in dit soort films.

Maar soit, qua plot vond ik de film dik oké. Ik stoorde me echter aan het gebrek aan acteertalent van hoofdrolspeelster Shailene Woodley, die constant met een dwaze blik in die film leek rond te lopen. En probleem is wel dat ze in zowat elke scène voorkomt, dus tja. Op dat vlak was de film wat verpest door dat wicht. Beetje miscast dus. En probleem is dat ze in de volgende twee films (want het derde deel van de trilogie wordt over twee films verdeeld) ook weer de hoofdrol gaat spelen. Jeetje.

Moraal van het verhaal: Insurgent is ok, Dbox-technologie is weggesmeten geld 😉

Insurgent

gezien: Dawn of the Planet of the Apes

Nu zoonlief voor enkele daagjes aan zee zit bij oma, grepen we onze kans om nog eens naar de cinema te trekken. Manlief had zin in een goeie blockbuster, dus kozen we voor die beroemde apenfilm. Ik vond de vorige sowieso ook wel oké en de reviews over dit vervolg beloofden veel goeds. Dat goeds bleek niet overdreven. Het is echt wel een steengoeie film.

De film sluit naadloos aan op de vorige, waar in de slotscène de apen, onder leiding van opper-aap Ceasar, zich terugtrekken in de bossen nabij San Francisco. Ondertussen was de mensheid ten onder aan het gaan aan het virus dat bij de apen hun hyperintellegentie (waardoor ze ook in staat zijn te praten) verzoorzaakte. Op de mensen had het virus een vernietigend uitroeiend effect. De film speelt zich af 10 jaar na de pandemie. De eerste 20 minuten zien we alleen maar de apenkolonie. We krijgen een blik in hun leefwereld, het lijkt wel een paradijs op aarde. Ceasar en de zijnen gaan er dan ook van uit dat er geen levende mens meer op aarde te bespeuren valt en dat al een decennium lang.  Tot op een dag enkele tweevoeters opduiken en een aap neerknallen. Het droomwereldje spat uiteen. Ceasar en zijn dawn1legertje apen drijven de mensen weer weg en achtervolgen hen naar San Francisco. Wat volgt is een krachtig staaltje machtsvertoon van Ceasar wanneer hij, sprekend(!) de overlevers aanmaant de apen met rust te laten. Jullie laten ons met rust, dan laten wij jullie met rust… Ceasar wil vrede, geen oorlog.

Helaas hebben de overlevers elektriciteit nodig en die kan geleverd worden via de dawn3dam die pal achter het apengebied ligt…. Een kleine delegatie onder leiding van Marcus (de menselijke protagonist in de film) waagt zich weer in het apenterritorium in de hoop toegang tot de dam te krijgen. Ceaser werkt mee, maar beseft niet dat één van zijn getrouwelingen andere duistere plannen heeft…

Tot daar een korte blik in het verhaal, waaruit blijkt dat de grens tussen oorlog en vrede heel fragiel is en dat misverstanden snel de lont in het vuur steken. De link met onze huidige realiteit is snel gemaakt.

Het sterke van deze film is dat de regisseur de kant van de apen duidelijk naar voor brengt. Je ziet ze niet als vijanden en je hebt de neiging om de kant van Ceasar te kiezen (allé, ik toch).  Nochtans is het een aap die de oorlog ontketent, dus zo vredelievend zijn die beestjes ook niet.

Het geheel wordt ook knap in beeld gebracht, met apen die er hyperrealistisch uitzien en massascènes die verbluffend zijn. Naar goeie Hollywood-normen wordt er ook wel volop met raketten en vuurpijlen geschoten en davert de zaal bij een stevige ontploffing, maar ja….dat moet je er maar bijnemen met zo’n Hollywood-blockbuster.

dawn2

gezien: The Hobbit, the Desolation of Smaug

Vorig jaar kregen we deel 1 van The Hobbit op ons afgevuurd en dat vond ik een prima filmke. Het was dus uitkijken naar het vervolg, want deel 1 eindigde met een cliffhanger van jewelste (anders lokken ze niemand naar het vervolg natuurlijk).
Omdat mijn geheugen een zeef is, moest ik toch even een synopsis lezen van deel 1 om helemaal mee te zijn met deel 2. Goeie zaak, want je krijgt in het begin slechts een heel minieme reminder over wat er nu weer in deel 1 is gebeurd.

Het verhaal draait om de dwerg Thorin, die samen met 12 andere dwergen op een queeste is naar de Lonely Mountain, waaronder de oorspronkelijke dwergenstad is gehuisvest. De gigantische goudschat van de dwergen ligt bewaard in de stad, alsook de “arkensteen”. De eigenaar van de steen mag zich de koning van het dwergenrijk noemen.
smaugProbleempje is dat de draak Smaug zich genesteld heeft in de Lonely Mountain. Om deze reden wordt hobbit Bilbo mee op sleeptouw genomen. Smaug kent de hobbit-geur niet en hobbits staan ook bekend om hun dievenkunst, ideaal om dus stiekem die arkensteen vanonder Smaug’s stinkende adem te stelen.

In deel 1 zagen we al een stuk van de tocht naar de Lonely Mountain, waarbij het gezelschap af te rekenen kreeg met trollen en vooral moordlustige Orken. Deel 2 bouwt hierop verder. De strijd met de Orken is nog lang niet gewonnen, maar het gezelschap krijgt hulp uit onverwachte hoek: elfen. Ondanks een vijandig onthaal door de Elfenkoning (de vader van Legolas (Orlando Bloom, die ook in Lord of the Rings de rol van Legolas op zich nam))legolas, krijgen de dwergen en Bilbo na hun ontsnapping uit het Elfenrijk de hulp van Legolas en van Tauriel, een vrouwelijke elf die een oogje heeft laat vallen op de dwerg Kili. Die hulp is meer dan nodig, want de Orken blijven het gezelschap achternajagen.
Het gezelschap krijgt vervolgens hulp van een vreemdeling die hen naar Meerstad brengt, een stadje aan de voet van de Lonely Mountain. Het laatste stuk van de queeste breekt aan: vinden ze de geheime deur die toegang geeft tot de verborgen stad en kan Bilbo de draak Smaug misleiden en de arkensteen bemachtigen?
Die vragen worden ook beantwoord  in de film, maar gezien er nog een derde deel komt eindigt ook deze keer de film met een ferme cliffhanger.

Een klein zijspoor in de film, is het lot van tovenaar Gandalf. In het begin vergezelt hij de bende, maar aan het elfenwoud laat hij hen plots in de steek om een eigen strijd te gaan voeren. Een beetje bizarre wending die ik niet helemaal begreep, maar ja. Heb het boek nooit gelezen, dus geen idee of dat nu zo in het boek ook was of niet.

De film biedt veel actie en spektakel, zoals we in deel 1 ook al kregen. Het is duidelijk dat er vaart in de film moest zitten en er werden dus heel wat monsters en ongedierte opgevoerd om ons geen minuut te vervelen. De scène met de gigantische spinnen in het woud was voor bibi er wel wat over, ook al bleken ze makkelijk te doden met één steekje.
Toch vond ik de film wat te lang uitgerokken (hij duurt bijna 3 uur). Te weten dat het boek The Hobbit zelfs geen dikke pil is (in tegenstelling tot Lord of the Rings) en toch in drie delen wordt verfilmd, wil al wel wat zeggen. Karakters worden ook niet uitgewerkt of zo, je krijgt nauwelijks voeling met één van de personages wat wel jammer is. Alles is duidelijk op actie en effects gezet en het verhaal werd daardoor een beetje verwaarloosd. Een gemiste kans.
Misschien ligt het ook aan het feit dat dit de overgangsfilm is. Deel 1 vond ik geweldig goed, omdat hier heel de basis van het verhaal wordt gelegd. Nu hadden we het middendeel dat toewerkt naar een climax en daar moeten we nu weer een jaar op wachten. Dus hopen maar dat de verwachtingen voor deel 3 kunnen ingelost worden!

hobbit

gezien – Catching Fire (The Hunger Games II)

Ondertussen al 1,5 week geleden dat ik naar Catching Fire ging kijken, hoog tijd voor even een korte review.

Catching Fire is het vervolg op het geweldige The Hunger Games en daarbij ook de verfilming van het tweede deel van de gelijknamige trilogie van Suzanne Collins.
Catching Fire verwijst in het begin sterk naar het eerste deel. Heb je de eerste film gemist, zal je vermoedelijk dus wat verloren lopen in dit tweede deel, toch zeker het eerste half uur.
De film bouwt in het begin dus voort op de gebeurtenissen uit het vorige deel. We volgen Katniss (gespeeld door Jennifer Lawrence) en Peeta, die na hun verrassende overleving van de Hunger Games, voorzichtig hun leven weer opnemen in het 11e district. Hun list om de Spelen te overwinnen, was President Snow echter niet ontgaan en de bevolking beschouwt hen als helden voor hun enigszins anarchistische daad. Tijdens een zegetour langs de andere Peeta-and-Katniss-Catching-Fire-Training-Room-600x399districten wordt dit duidelijk, wanneer her en der rellen uitbreken en Katniss blijkbaar de gemoederen beroert en het volk tot verzet aan spoort. Iets waar Snow natuurlijk niet op zit te wachten. Hij is Katniss liever kwijt dan rijk en plant een complot om haar voorgoed uit de weg te ruimen. Maar hoe dit te doen zonder het volk tegen hem te krijgen?

De nieuwe spelmeester Plutarch Heavensbee (heerlijk gespeeld door Philip Seymour Hoffman) blijkt de ideale sparringpartner te zijn om het complot mee te spelen. Als spelmeester bepaalt hij de regels van de volgende Hunger Games. Om te vieren dat het de 75e editie wordt, besluit hij er een “all-stars”-editie van te maken, waar alleen vroegere hunger-games-catching-fire-trailer-1winnaars aan mogen deelnemen. Allen geharde vechters, een gevaarlijker strijdtoneel voor Katniss en Peeta dan bij hun eerdere deelname. De nieuwe vechtarena zit bovendien vol met dodelijke valstrikken, die gelanceerd worden door de spelmeester. Niet alleen hun tegenstanders zijn dodelijk, de vechtarena zelf ook. Een strijd op leven en dood barst los. En uiteraard vertel ik niet meer dan dat 😉

Voor wie het boek las, kan ik in ieder geval bevestigen dat de verfilming heel trouw het boek volgt. De film duurt maar liefst 2,5 uur maar dit valt niet op, de film verveelt geen seconde. Zelfs als je het verhaal al kent van het boek, houdt de film je op het puntje van je stoel. De effecten, de variatie en de opbouw van spanning zorgen hiervoor. De moeite om zien dus!

Over een dik jaartje komt het eerste deel van het derde deel van de trilogie uit. Dat is wel de trend tegenwoordig: het laatste deel van een boekenreeks verdelen over twee films. Bij Harry Potter deed men dat, bij de Twilight-reeks (zelf nooit gezien) blijkbaar ook. Ach ja, als de twee volgende films even goed zijn als de eerste twee, vind ik er alleszins niks mis mee!

Catching-Fire-Movie-Poster

Gezien: Ender’s Game

Maandag feestdag…hoog tijd voor nog eens een cinemabezoekje. We waren niet de enigen met dat idee. Het was al van ver aanschuiven om nog maar de parking van de Utopolis in Mechelen op te geraken. Gelukkig waren het meestal gezinnen met kinderen en kozen wij geen kids-film. Seppe mocht ondertussen namelijk bij oma en opa wat gaan spelen.
Eigenlijk wou ik naar Gravity gaan zien, maar die speelde enkel om 17u en we stonden er om 14u. Kwestie van toch in het ruimte-thema te blijven, kozen we dan voor Ender’s Game.

Ender’s Game is een verfilming van een jeugdboek van Orson Scott Gard. Dat wist ik niet op voorhand. Misschien daarom dat ik vaak het gevoel had van naar een kinderfilm te kijken, want het verhaal neigt wel heel hard naar het young adult-genre, waarbij kinderen in een volwassenen-rol geduwd worden. Zo ook dus in Ender’s Game. Ender is de naam van het hoofdpersonage, een 16-jarige knul, geboren als derde kind in een gezin, wat hem in feite (in zijn ogen) tot “ongewenst” bombardeert. Die stempel maakt dat hij een overlevingsinstinct in zich heeft, waardoor hij over een ongelooflijk strategisch inzicht beschikt.

We bevinden ons ver in de toekomst, 50 jaar nadat een groot deel van de wereldbevolking werd uitgeroeid door aliens. Door de moedige tactiek van één held kon de invasie gestopt worden, maar de dreiging blijft. De politieke leiders zoeken dan ook wanhopig naar manieren om deze dreiging de kop in te drukken. Hun tactiek? Jonge kinderen opleiden tot intellectuele vechtmachines. Omdat een kind een kneedbaar brein heeft, goed kan multitasken en vooral snel nieuwe informatie kan absorberen, zijn zij uitermate geschikt om nieuwe strategieën te bedenken om de vijand te verslaan in een intergalactisch strijdtoneel. De kinderen worden verplicht om in een hightech-omgeving gevechten uit te voeren en tussendoor mindgames te spelen op een soort van tablet. Of dit allemaal zo heilzaam is voor hun geestelijke gezondheid, is daarbij van ondergeschikt belang.

Enders-Game-TrailerEnder is aanvankelijk het kneusje dat gepest wordt. Tijdens de oefengevechten laat hij zich echter opmerken en al snel wordt hij de leider van een departement piepjonge pupillen die een plan moeten uitwerken voor een zogenaamde preemptive strike, om de vijand een serieuze slag in het (alien)gezicht te geven.

Ender’s Game is een film die bij mij heel dubbele gevoelens nalaat. De film is best wel goed gemaakt en er spelen een paar grote namen in mee, zoals Harrison Ford en Ben Kingsley. De jonge Asa Butterfield doet het zeker ook goed in de hoofdrol als Ender.
Maar het verhaal, daar had ik het wat lastiger mee. Misschien omdat ik zelf als mama zo iets had van: laat die kinderen nou kinderen zijn in plaats van jullie oorlog te gaan leiden? Bovendien wordt oorlog voeren en het gebruiken van geweld als enige oplossing, wel enorm verheerlijkt in deze film. Ik had er dus een wrang gevoel bij. Gelukkig blijkt op het einde dat ook de kinderen in kwestie zich er ook allemaal wel vragen bij stellen.

In mijn ogen geen hoogvlieger, maar dat ligt vermoedelijk aan het feit dat ik niet tot het doelpubliek van deze film hoor. Had ik op voorhand geweten dat deze film voor tieners was en niet voor mensen die bijna 40 zijn, was ik hem vermoedelijk niet gaan zien.

Enders-Game-Poster

gezien: World War Z

Als fan van het zombie-genre, mocht World War Z niet ontbreken op mijn lijstje van “te zien”. Toen we vorige week terugkwamen van Monschau en nog een avondje kinderloos waren, grepen we de kans om nog eens naar de cinema te trekken. Voor World War Z dus. worldwarz3Niet alleen hoog op het lijstje omwille van het onderwerp, maar in mijn geval ook wel voor de prominente aanwezigheid van hunk Brad Pitt (die zelfs op zijn nakende oude dag er nog steeds heel hunkable uitziet!).

Zoals in alle Zombie-series en films, wordt de mensheid uitgeroeid door een virus dat eerst doodt en vervolgens de dode weer tot “leven” brengt als zombie. Die zombie gaat er dan weer op uit om nog levende mensen te doden, die dan op hun beurt zombie worden, enzovoort enzoverder. De zombies in World War Z hebben last van het hondsdolheidsvirus, wat hen, in tegenstelling tot de zombies in andere films, razendsnel en sterk maakt. Ontsnapping lijkt onmogelijk en binnen de kortste keren vallen miljoenensteden ten prooi aan de zombie-invasie. Eén beet van een zombie en 12 seconden later ben je er zelf ééntje, zo snel gaat het dus.

Hoofdpersonage Gerry (Brad Pitt) en zijn gezin lijken aanvankelijk nog niet zo verontrust, tot ook hun stad Philadelphia ten onder gaat. Gerry heeft als ex-VN-medewerker echter een beentje voor. Zijn ex-werkgever trommelt hem op en brengt hem en zijn gezin in veiligheid. In ruil moet hij echter wel op onderzoek uit: op zoek naar “patient zero”, de oorzaak van de besmetting, in de hoop een remedie te vinden.

Zoals altijd in dit soort films, moet je het verhaal met een zeer groffe korrel zout nemen en je gewoon mee laten slepen in de actie zonder er al te veel vragen bij te stellen. Op dat vlak is World War Z een geslaagde film. Er zit een rotvaart in de film, de actiescènes (met o.m. de massascène met de zombies in Israël) zijn verbluffend en het verhaal is spannend tot aan het einde. Manlief vond het einde van de film  maar niets, maar daar verschilden we van mening. Ik vond het einde perfect, het hoefde niet nog meer uitgespit of langer te worden (want dan zou het zelfs langdradig geworden zijn).

worldwarz2

De criticasters zullen heel wat voer vinden om deze film wel neer te sabelen. De film is een verfilming van het gelijknamige boek van Max Brooks. De filmmakers hebben echter heel zwaar gesleuteld aan het scenario, zodat je niet echt meer van een boekverfilming kan spreken. Dat pikt bij wat fans natuurlijk.
Verder kan je je vragen stellen waarom alleen Gerry eropuit gestuurd wordt om naar “patient zero” te zoeken; hoe het komt dat zowel Noord-Korea als Israël op korte tijd de doorbraak van de zombies konden stoppen terwijl grootsteden in Amerika (toch het land dat alles kan) daar niet in slaagden en zelfs de uiteindelijke invasie van Israël is op zich wel een beetje van de pot gerukt. Maar hey…het is een zombiefilm hé, de liefhebber van dat genre weet ook wel dat je daar gewoon niks van moet geloven of au serieux moet nemen.

World War Z is een kleine 2 uur leuk spannend vertier voor de liefhebbers van het genre en ook zeker voor liefhebbers van Brad Pitt! 😉

worldwarz

gezien: The Purge -#Monschau -4 dagen

Nog een beetje vakantie, dus een filmpje meepikken lukt dan wat makkelijker. Zo zagen we onlangs The Purge, met Ethan Hawke. 
Een aantal jaren geleden zei mijn ventje eens voor het lachen dat er een jaarlijkse “shoot-em-up-day” zou moeten komen. Effe lekker al je frustraties wegknallen op die mensen die je frustraties bezorgen. Dat was uiteraard om te lachen. Alleen werd de opmerking blijkbaar tot in Hollywood gehoord, want ja hoor…The Purge gaat dus gewoon over mijn ventje zijn “shoot-em-up-day”! 

The Purge speelt zich af in de nabije toekomst in een Amerika dat stilaan overeind krabbelt uit jarenlange ellende. Dit dankzij de nieuwe “Founding Fathers” (de nieuwe wetgevende macht als het ware) die de jaarlijkse “purge” (zuivering) in het leven riepen. Eén nacht (van 19u ’s avonds tot 7u ’s morgens) waarop men alle wettelijke grenzen opheft en men mag moorden, stelen, verkrachten enz…dat het een lieve lust is, zonder dat je ervoor gestraf kan worden. Het idee erachter heeft een psychologisch maar ook perverse doel: voor mensen is het een zegen om af en toe terug te gaan naar hun oerinstinct en alle razernij in zichzelf los te laten, zodat ze de rest van het jaar geen geweld nodig hebben in hun leven. Slachtoffers zijn echter de zwakkeren in de maatschappij, die geen manier hebben om zich te verdedigen. Op deze manier krijg je een “natuurlijke selectie” waarbij alleen de sterksten en machtigsten weten overeind te blijven. De zwakkeren dragen toch niets bij aan de maatschappij, zij zijn misbaar. Dat het werkt (in de film hé) blijkt uit de vredevolle samenleving dat Amerika is geworden, met amper nog moorden of diefstallen…want er is de jaarlijkse Purge, een dag waarop men al die dingen ongestrafd kan doen.

Ethan Hawke neemt de rol van hoofdpersonage James op zich, getrouwd met Mary. Ze purge2zijn één van de vele rijke koppels die zich klaar maken voor de jaarlijkse Purge-nacht. James is verkoper van veiligheidssystemen, dat hij in zijn buurt aan alle koppels verkocht heeft. Zelf is zijn huis ook één bunker. Er lijkt op zich dus niets aan de hand, ze hebben zelf geen behoefte om mee te doen aan de purge en sluiten zich een nachtje op in hun beveiligde huis. Niemand kan nog naar binnen en ze maken zich op voor een avondje film kijken. Wanneer hun zoontje even wegglipt naar de kamer met de bewakingscamera, ziet hij een man buiten om hulp roepen. Een zwerver die wordt opgejaagd door een groep die hem wil purge1vermoorden. Zoonlief krijgt medelijden, heft de bewaking op en laat de man binnen. Een kapitale fout, blijkt gauw. De moordende groep verlegt zijn moordplannen naar James en zijn gezin. 

Is The Purge goed? Mwah. Het uitgangspunt is natuurlijk wel cool en stemt tot nadenken. Wie kan je op zo’n dag nog vertrouwen? Het idee dat mensen ongestraft alles mogen doen, doet je toch wel afvragen of je eigen buren of jaloerse kennissen die dag niet plots over de schreef zullen gaan.
Helaas mist de film op dat vlak wel wat diepgang. Enke via vage televisiebeelden achterhalen we waarom The Purge werd ingevoerd en dat het wel effect heeft gehad. Maar we hebben er het raden naar hoe de invoering van die dag ooit werd onthaald, want je kan het allesbehalve een menselijke maatregel noemen. Het is ook een maatregel die heel wat schade berokkent, met woonwijken en wagens die in brand worden gestoken, winkels die geplunderd worden en dergelijke. Hoe dit wordt aangepakt (welke verzekeringsmaatschappij gaat zoiets vergoeden zegt dan de verzekeringsnerd in mij) laat men ook in het midden.

The Purge opent best sterk, maar verglijdt daarna wat in een B-film met heel wat typische Hollywood-clichés. Maar het is zeker een goeie thriller, met de nodige spanning en schrikmomenten. Een leuke film voor een zaterdagavond alleszins!

The_Purge

 

gezien: Olympus Has Fallen -#Monschau -38 dagen

Het gebeurt tegenwoordig niet zo vaak, maar heb eindelijk nog eens een nieuwe film gezien. Olympus Has Fallen, gaat niet over een Griekse stad die ten onder gaat, zoals de titel doet vermoeden. Olympus is (in de film) de bijnaam van het Witte Huis en voor de zoveelste keer op rij, is dat gebouw het mikpunt van terroristen. Maar toegegeven: dit was best wel een spannend filmpje, ook al is het een beetje een kopie van de hele Die Hard-reeks, met een einzelgänger die het klusje alleen mag klaren.

Gerard Butler (njammie) speelt Mike Banning, een agent van de Geheime Dienst die de gerard-butler8-jpegpresident en zijn familie met zijn leven moet beschermen. In de openingsscène zien we een flashback, waarin Mike in een routineklus tekort schiet als redder in nood. Hij wordt op non-actief gezet en krijgt een saai bureaujobke toebedeeld. Gelukkig zijn we in een actiefilm belandt en blijkt Banning de superheld van dienst, die als enige overleeft om de terroristen weg te jagen. Oké, dat klinkt wat cynisch.  Het verhaal zit dus een beetje knullig ineen, maar is best wel spannend uitgewerkt.

Wat gebeurt er dan? De president krijgt de Zuid-Koreaanse premier op bezoek. Dit is niet naar de zin van de Noord-Koreanen, die een aanvalsactie zeer grondig hadden voorbereid. Op slechts enkele minuten tijd wordt het Witte Huis ingenomen, waarbij zowat alle aanwezige agenten worden neergeknald. Zelfs het Washington Monument moet eraan geloven en heel wat onschuldige dagjestoeristen laten daarbij ook het leven. Die hele scène zit ingenieus in elkaar, is ronduit spannend te noemen. De situatie lijkt gewoonweg hopeloos en net als je denkt “kan het nog erger”, ja…wordt het nog erger.
De president en de premier worden in de ondergrondse bunker in veiligheid gebracht, maar blijken ook daar niet veilig, wanneer het hoofd van de veiligheid van de Zuid-Koreanen ook een vijand blijkt te zijn. Een heuse gijzelingsactie dus, waarbij kernwapens de inzet blijken (of wat dacht u).

Banning zag één en ander gebeuren vanuit zijn kantoor, en slaagt erin het Witte Huis binnen te dringen (gebruik makend van heel de chaos). Terwijl hij contact houdt met het Pentagon, tracht hij de President te bevrijden uit z’n benarde situatie.

Olympus Has Fallen is absoluut geen hoogvlieger, bulkt van de clichés en doet ongeneerd aan verheerlijking van de USofA. Maar ach, ’t is maar een film, gewoon lekker ontspannend en ook best wel spannend.  Ideaal als tussendoortje, als je geen zin hebt in wat serieuzer gedoe.

olympus has fallen