Zot van Berlijn

Begin dit jaar kregen we het in ons hoofd om eens naar Berlijn te gaan. Het was eigenlijk de schuld van mijn werk die een groepsreis aanbood om eind september met veel collega’s te gaan. Eerst gingen we dat meedoen, tot manlief het internet indook en met een veel goedkopere formule terugkwam. Betere moment om te gaan ook, veel beter gelegen hotel, betere vluchturen. Alles beter dus en 100 euro goedkoper dan via de groepsformule op ’t werk. Vriendin én collega Sandra besloot bij ons mee aan te haken, oma babysit werd ingeschakeld om 4 dagen op Seppe te letten en zo vertrokken we afgelopen vrijdag, met Ryanair jawel, richting Berlijn.

Om half 11 ’s morgens waren we al aan ons hotel dat op een boogscheut van de oude grenspost Checkpoint Charlie lag. Dat gingen we dan maar ineens verkennen.

DSC01746
Het huidige Checkpoint Charlie is eigenlijk een replica en de officieren die tegen betaling poseren met jou, zijn natuurlijk geen echte militairen maar een stel kerels die daar ooit eens voor de grap mee begonnen zijn…

Daarna namen we de hop-on-hop-off-bus. Als citytripper starten wij meestal nogal lui. Eerst effe die bustoer meepikken, zodat we zeker alle highlights te zien krijgen. Ik vind dat sowieso wel handig om op die manier het ‘stadsplan’ in real life voorgeschoteld te krijgen: waar ligt alles, wat zijn de afstanden en wat is zeker de moeite om nadien naar terug te keren. Die hele vrijdagnamiddag hopten we dus op en af en hadden we zo tegen ’s avonds al een voldaan gevoel. Er was zelfs wat tijd geweest om kledij te shoppen en een heuse Berliner Currywurst te eten. Want Berlijn blijkt ook wel een goedkope stad te zijn (goedkoop qua prijzen hé, niet in de negatieve zin), zowel wat eten betreft als kledij en aanverwanten.

Vlak naast Checkpoint Charlie is er een hele tentoonstelling rond de Berlijnse Muur, met ook wat echte stukken muur. Je zit daar natuurlijk ook vlak aan de plek waar de muur liep, waar West overliep in Oost.

DSC01755
en toch ene die nog probeert de muur om te duwen…
DSC01759
in spreidstand over het Oosten en het Westen

Zaterdag pakten we het wat serieuzer aan. Met metroticket in de ene hand en stadsplan in de andere doken we de stad in. Ten noorden van Berlijn, aan metrostation Gesundbrunnen, ligt de Berliner Unterwelten. Een duik in de oude schuilkelders (bunkers) onder de Berlijnse metrostation, dat was ons plan. Maar de vereniging biedt nog andere ondergrondse avonturen aan, check zeker de site. Het bezoek aan de schuilkelders was indrukwekkend. Ik bekijk een metrostation voortaan met heel andere ogen alleszins. Dat we een nogal creepy gids hadden, versterkte heel het verhaal. De Duitse gids sprak perfect Nederlands maar deed rare dingen met zijn handen, zodat we ons perfect konden voorstellen dat hij thuis ook een schuilkelder met iets mindere bedoelingen had. Tja, als je zo onder de grond ronddwaalt, dwalen je gedachten mee de gekste toeren rond.

IMG_0897
beetje rare gids, maar hij kon het wel heel goed uitleggen

De toer door de bunkers duurde anderhalf uur, dus met een stevig hongertje trokken we daarna weer richting centrum, naar de Potsdamer Platz en het Sony Center. Weer lekker cheapo geluncht en daarna de Panorama-toren opgeklommen. Nou ja, met de snelste lift van Europa. 20 seconden later stonden we ‘on top of the world’! Best wel leuk om de stad zo te zien van op een hoger niveau, maar de veiligheidshekken zijn zo hoog geplaatst dat je er toch wel een beetje een gevangenisgevoel van krijgt.

DSC01919
Let me out!

Over gevangenisgevoel gesproken…zondag bezochten we de beruchte Stasi-gevangenis Hohenschönhausen (ik kan het nog altijd niet uitspreken…). Een dikke 20 minuten met de tram en vervolgens een kwartiertje stappen, je moet er wat voor over hebben. Maar oh wat was dit de moeite waard! Op zondagnamiddag kan je er een Engelstalige rondleiding volgen, een absolute must. Na een introductiefilm van een half uurtje (vliegt zo voorbij) krijg je een boeiende trip doorheen de ‘submarine’ (een oude bunker met koude lege donkere cellen) en de ‘moderne’ gevangenis. Onze gids Jan-Paul, die perfect Engels sprak, babbelde 2 uur lang over het regime in de gevangenis, de gruwelijke praktijken van de Stasi en over hoe het (over)leven was in de DDR onder dat Stasi-regime. Toen we met z’n 20 in een cel in de ‘submarine’ werden gestopt kreeg ik het zowaar echt effe benauwd. Niet in te beelden dat mensen dit maandenlang moesten ondergaan (alvorens ze naar een ander strafkamp werden afgevoerd).

IMG_0947
een krak in zijn vak, Jan-Paul weet alles over de Stasi in de voormalige DDR

Over het leven in de DDR vernamen we ook meer in het -eigenlijk ietwat schattige – DDR-museum, dat vlak naast de imposante Berliner Dom ligt. Een interactief museum met veel doe-dingen, maquettes en een nagebouwd appartementje met werkende tv en telefoon. Je kan er ook zelf Stasi-medewerker worden en mensen gaan afluisteren. Ik werd eventjes trabant-fabriek-manager en haalde een target van 700.000 trabantjes op één jaar (hoera!). Maar het boeiendste van al was toch wel het stuk over de naaktloperij in de DDR. Een hele muur werd eraan gewijd en één of andere gek maakte zelfs een meterslange maquette van een naaktstrand.

DSC01957
slechts een mini-stukje van de naaktloperij-maquette in het DDR-museum

Een laatste museum dat we deden (voor niet-museumgangers deden we er dus echt wel veel op deze 4 dagen), was het Mauermuseum vlak naast Checkpoint Charlie. Een beetje een bizar museum. Ooit gestart als perskamer voor de journalisten die nieuwsgierig waren naar het ganse gebeuren bij Checkpoint Charlie, werd het uiteindelijk een verzamelplaats voor alle denkbare informatie rond de Muur en de Koude Oorlog. Dat ene kamertje werden er dus een pak meer en het museum is zelfs na de val van de Muur verder blijven uitbreiden (zo is er nu ook al een kamer gewijd aan 9/11 en de daaropvolgende terreur). Wij waren vooral geïnteresseerd in de drama’s die er rond de Muur gebeurden, de ontsnappingspogingen en zo, en daar kom je echt wel heel veel van te weten in dit museum. Omdat het al ver voorbij 21 uur was en we die dag al zo’n 20 km bijeen hadden gestapt, zijn we na een uurtje wel weer buitengegaan (het museum is sowieso tot 22 uur open). Er is alleszins zo veel info te vinden dat je er ettelijke uren kan ronddwalen in de vele gangen en kamers.

DSC02004
een autootje dat gebruikt werd in een vluchtpoging van Oost naar West

Er is uiteraard nog veel meer te zien in Berlijn. Onze dagen waren goed gevuld van ’s morgens tot ’s avonds. Zo is de Reichstag niet te missen (die zagen we ‘by night’), hangt er een beklemmend sfeertje aan het Holocaustmonument, is de oude luchthaven Tempelhof best wel intrigerend en een voorbeeld voor stadsplanners (bij ons zou zo’n oude luchthaven gewoon volgezet worden met woonblokken, in Berlijn wordt het een park), bulkt de stad van street-art op zowat elke hoek, kom je overal nog vrolijke trabantjes tegen. En wil je hipsters zien in levende lijve dan is Berlijn the place-to-be.

Jep, we werden op die 4 dagen verliefd op Berlijn. De stad is dan ook enorm toegankelijk, er heerst een ontspannen sfeertje, het was er zelfs midden augustus eigenlijk helemaal niet druk. En het is vooral heel betaalbaar. Zo gingen we elke dag wel op restaurant waar we gemiddeld zo’n 12 euro voor een stevige hoofdmaaltijd betaalden. Dat is in België wel wat anders.

Inspiratie voor de bezoekjes ter plekke deden we op door o.m. een kijkje te nemen op http://berlijn-blog.nl/. Een hele informatieve site met praktische tips.

Dit was onze eerste echte buitenlandse citytrip sinds euh…London in 2009 denk ik. We hebben de smaak alleszins weer te pakken. Volgend jaar dus weer eentje. London, Parijs, Amsterdam, Rotterdam, Dublin, Lissabon en Keulen hebben we ooit al eens gehad. Welke stad is echt de moeite? Laat het maar weten!

 

Advertenties

Puy du Fou – de must-see in de Vendée

Tijdens onze vakantie in de Vendée zagen we overal reclame hangen voor het themapark Puy du Fou. Aan de receptie van de camping hingen er posters, lagen er folders en bleek dat we er ook met wat korting tickets voor konden kopen. De ticketprijs van iets meer dan 30 euro per persoon deed ons toch wat twijfelen en we vreesden een tourist trap van jewelste. Maar ja, het was blijkbaar wel hét ding van de Vendée, dus lieten we ons vangen. En daar hadden we geen seconde spijt van. Puy du Fou is gewoon een must-see, niet te missen. Dus als je eens daar in de buurt bent: doen!

www.loirelife.com
http://www.loirelife.com

Puy du Fou ligt aan het plaatsje Epesse, in het oosten van de Vendée. Vanuit ons verblijf toch al snel 1,5 uur rijden en het loont de moeite van te arriveren tegen het openingsuur van het park. Vroeg opstaan dus, voor één keer in de vakantie mocht dat al eens. We wisten niet goed aan wat ons te verwachten. Volgens de brochure zouden we een 5-tal shows te zien krijgen telkens rond een bepaald thema in de geschiedenis: de ridders, de Vikingen, de musketiers, de Romeinen en dan nog een roofvogelshow. Dat zijn de hoofdshows. Daarnaast worden er nog wat kleinere shows getoond en zijn er themadorpen waar je wordt ondergedompeld in het verleden (de Middeleeuwen en zo).

Bij de ingang lagen foldertjes met de uren van de shows van de dag (dagelijks anders blijkbaar, vooral omdat de roofvogelshow nogal weer-afhankelijk zou zijn).
Foldertje meegepakt kwestie van direct goed te kunnen plannen. We wilden echt wel proberen de 5 grote shows mee te pikken en dat vergde een uitgekiende planning, routes moesten bestudeerd worden en vooral onze benen ingesmeerd. Het park bleek dan ook IMMENS groot! De arena’s waar de shows werden vertoond bleken GIGANTISCH groot, er konden telkens duizenden mensen binnen per show. We waren al snel na onze aankomst onder de indruk.

We begonnen met de riddershow (the secret of the lance). De show vertelt het verhaal van een ridder die ten strijde moet trekken, zijn vrouw moet achterlaten en haar kasteel wordt aangevallen. Ok, flauw verhaaltje, maar daar draait het niet om. Naast vechtende ridders, was het vergapen aan kasteelmuren die plots in de grond verdwijnen, een gigantische donjon dat te voorschijn komt en 360° rond zijn as draait en mannen die de meest bizarre stunts op paarden uitvoeren.

de muur zakt in de grond en oh...daar staat gewoon ineens een hele donjon
de muur zakt in de grond en oh…daar staat gewoon ineens een hele donjon

Daarna kwartiertje (!) marcheren richting het Vikingen-theater. Waren we al onder de indruk van de riddershow, dan blies de Vikingen-show ons omver. Voor onze ogen zagen DSC04028we een man gewoon verdwijnen (poef en weg was ie) en wat dan nog te denken van een paard dat in brand stond (allé, gelukkig niet het paard zelf hé) en vooral…waar ik nog altijd niks van snap: die viking-boot die na een kwartier uit het water omhoog kwam met een 5-koppige bemanning inclusief. Hoe zaten die mannen heel de tijd onder water? En tegen het einde ging die Viking-boot weer onder water met diezelfde mannen er weer op. Ik pieker me er nog altijd suf over.

adem inhouden!
adem inhouden!

Na de Vikingen hadden we even wat tijd over en verkenden we de dorpen. Rond 14u ging zowat iedereen naar het Romeins theater – no kidding: een volledig nagebouwd Romeins theater. Waar zo’n 30.000 man binnenkon. En de show…het had zowat alles wat je maar kon verwachten: chariot-race met paarden waarbij in volle vlucht wielen in het rond begonnen te vliegen en paarden op de vlucht sloegen (jep, zelfs de paarden acteerden DSC04107mee), gladiatorengevechten, echte leeuwen en een tijger, en dat allemaal met een stevige saus speciale effecten die het allemaal nog spectaculairder maakten. Had ik al gezegd dat we ook hier weer met open mond zaten te kijken. Voor Seppe begon het allemaal zelfs wat te veel te worden (maar zijn enthousiasme werd er niet minder om).

DSC04113Dan was het nog eens een kwartier wandelen naar de show van de musketiers. Dit vond plaats in een gigantisch theater binnen. Van deze show verwachtten we eigenlijk het minste, maar kom…toch maar eens zien. En in het begin was het inderdaad niet echt onze meug. Tot het me begon op te vallen dat de vloer van het podium precies wat nat was. En dat werd maar natter en natter. En plots stond heel dat podium onder water en begon pas echt het spektakel. Dansers, schermers en paarden in harmonie met fonteinen die plots opdoken en een heuse watershow ontstond. Straf.DSC04135

En toen was het al bijna 17u en hadden we zoiets van: naar de vogels of niet? Manlief heeft schrik van vogels, maar hij gaf toch zelf aan wat benieuwd te zijn. Dat was wel weer helemaal naar de andere kant van het domein. Seppe op de schouders dus en weer op stap (uiteindelijk legden we die dag zo’n 15 km af!). Nu kan je een vogelshow vrij saai maken door gewoon wat valken en adelaars en zo wat truukjes te laten doen. Of je kan ze deel laten uitmaken van een heel toneelstuk met een romantisch liefdesverhaal. En zo pakken ze het dus in Puy du Fou aan. Met roofvogels die langs je schouders heen scheren zodat je ze bijna kan aanraken. En met als hoogtepunt: een zeppelin die opstijgt en vanwaaruit tientallen roofvogels komen gevlogen die een hele choreografie doen tot de scène beneden. Impressionant!DSC04186

Puy du Fou is in 2014 verkozen tot het “beste themapark” ter wereld, door de Amerikaanse Themed Entertainment Association. Dat je zo’n erkenning krijgt van een land dat het concept themaparken zowat heeft uitgevonden, dan heb je echt wel iets verwezenlijkt.

Wij waren alleszins blij de uitstap gedaan te hebben.

Olé, vakantie!

Na onze kleine man zijn 5e verjaardag volgden enkele razenddrukke weken. Het einde van het schooljaar naderde, met wat extra werk in het kader van de ouderraad (waar ik deel van uitmaak), het schoolfeest (2 dagen) dat er nog aankwam, en nog wat dingen die op tijd moesten afgehandeld geraken alvorens ik de deur van het werk voor vier weken achter me dicht zou slaan. Vier weken verlof…dat was al geleden van 2009 toen we voor dik drie weken naar de USA trokken. Maar dit jaar dus weer vier weken, gewoon toevallig, omdat 21 juli op een dinsdag valt bijvoorbeeld, waardoor ik mijn verlof een beetje langer gerekt heb dit jaar…Slim plannen hé.

De vakantie begon voor mij dus al op 24 juni en startte ik op 25 juni met een bezoekje aan Rock Werchter. Toegegeven, ik ging voor de Foo Fighters en we weten allemaal hoe dat afgelopen is. Het was dit jaar de eerste keer sinds 1993 dat ik naar Werchter ging en hoe toevallig… in 1993 trad Faith No More er op. En dit jaar dus weer, als vervanging van de Foo Fighters. Samen met goeie vriendin G trok ik met de fiets naar de wei. Handig als je op werchter9 km van het terrein woont, G kwam dus een nachtje bij ons logeren. Met ons tweetjes genoten we de hele dag van de festivalsfeer, ik voelde me alleszins weer 19…zoals in 1993 destijds. Het was genieten van fantastisch goeie optredens van bands als Royal Blood, Eagles of Death Metal, Florence & The Machine (wat een wijf!) en Patti Smith. En ja….van Faith No More genoot ik ook, toch van hun hits van weleer. Hun optreden bracht me weer terug naar die leuke dagen in het jeugdhuis waar ik toen ook volop los ging op hun muziek. Maar ze konden het gemis aan de Foo Fighters helaas niet goedmaken.
Maar dus wel 100% genoten van dat festivaldagje en we gaan er misschien wel met ons tweetjes een jaarlijkse traditie van maken, héhé.

Zaterdag de 27e juni vertrokken we dan met het gezinnetje voor 16 dagen naar de Vendée in Frankrijk. Zoals de voorbije twee jaar huurden we een stacaravan op een camping, zodat we het nodige comfort hadden en toch van het camping-gevoel konden meegenieten. Een schot in de roos. De camping was de eerste 10 dagen niet te druk (omdat we de Franse vakantierush nog voor waren), het zwembad had zowel een binnen- als een buitengedeelte, we zaten vlakbij het strand en voor de deur liep één van de vele fietsroutenetwerken die de Vendée bleek rijk te zijn (ideaal om te gaan lopen, ah ja!).

De Vendée is als regio niet zo superinteressant om de cultureel-geïnteresseerde toerist te gaan uithangen. Toch niet wat onze interesses betreft, op dat vlak was Bretagne twee jaar geleden iets boeiender. Maar we hebben ons ook totaal niet verveeld. Zo vaarden we met een boot naar het nabijgelegen eiland Ile de Yeu, waar we een dagje rondfietsten, vergaapten we ons aan de spektakelshows van Puy du Fou (schrijf ik nog wel eens een apart bericht over), gingen we op safari in een heus safaripark (je moet er dus niet voor naar Kenia), en bezochten we natuurlijk ook de nabijgelegen stadjes als Les Sables vendeed’Olonne en Noirmoitier (ook een eilandje eigenlijk). Bijna dagelijks zaten we ook wel in het zwembad met ons kleine waterratje en eigenlijk zaten we ook wel best veel op één van de vele stranden die er zijn, gewoon omdat Seppe er zo van genoot en wij dan ook lekker wat konden rusten en relaxen. Meer moet vakantie soms niet zijn hé.

Seppe had de tijd van zijn leven...
Seppe had de tijd van zijn leven…

Qua lopen zat ik niet stil. In de Vendée ben ik uiteindelijk acht keer gaan lopen. Gewoon rustige rondjes gelopen van maximum een uur, via het fietsroutenetwerk. Af en toe eens de duinen ingetrokken en het strand opgelopen, maar de tweede week was het telkens hoog water en het water komt daar echt hoog (op sommige plaatsen tot tegen de kaaimuur), dus dan ging dat niet meer. Geen spectaculaire trainingen dus, ik ging dan ook altijd ’s morgens voor het ontbijt en met een lege maag (op een miniem stukje brood na) doe je gewoon ook niet veel spectaculairs…
In ieder geval is de kuststreek van de Vendée een fijne regio om te lopen, gewoon omdat het er zo veilig is. Je moet de autoweg niet op, maar kan kilometers lang lopen langs een volledig afgescheiden veilig parcours. Ik kon bij wijze van spreken een hele marathon lopen langs een volledig verkeersvrij parcours, zalig toch!

Jammer genoeg kwam er afgelopen maandag weer een eind aan ons tripje. Seppe wou niet mee naar huis, maar hem achterlaten was natuurlijk geen optie. Gelukkig staat er ons nog een klein tripje te wachten, maar daarover later meer!

Dagen zonder vlees (en vis) – verslag van een mislukt experiment

Eind januari kregen ’t ventje en ik het in onze kop om dit jaar eens mee te doen met 40 Dagen zonder Vlees. De oproep die via sociale media de ronde ging, klonk aanlokkelijk en ettelijke vriendjes tekenden paraat om vanaf aswoensdag tot pasen volop de kaart van het vegetarisme te trekken. Doel van deze actie is vooral ecologisch van aard. Door geen vlees te eten verlaag je drastisch je ecologische voetafdruk, best wel de moeite waard natuurlijk. En ach, wat zijn 40 dagen zonder vlees…dat zagen we wel zitten.
Tot we op de site zagen dat het niet enkel 40 dagen zonder vlees zouden zijn…Ah neen, 40 dagen bleken ten eerste al 47 dagen te zijn, maar daarnaast bleek vis ook op het lijstje van verboden producten te staan. Shit. Dat leek toch al wat moeilijker qua uitdaging.

Soit, we registreerden ons op de website en begonnen vanaf 18 februari met onze uitdaging. Neen, fout. We begonnen pas 2 dagen later. Want op 18 februari waren we nog bezig met ons midweekje Nederland en we waren heel dat gedoe van 40 dagen… compleet uit het oog verloren. Slecht begin dus.

Na ons midweekje dan toch vol goede moed begonnen. Niet dat het zo veel moeite kostte. We kookten met vleesvervangers à la quorn, groenteburgers en zo meer. Allemaal lekkere dingen, die we daarvoor ook al geregeld gebruikten maar dus nu op dagdagelijkse basis op ons bord kwamen. Niet moeilijk en heel lekker zelfs. Dat wende snel.

Waar we het lastiger mee hadden, was de lunch. Op het werk eet ik altijd slaatjes, maar daar neem ik altijd ook wat vis bij om het gerecht af te maken. Die vis moest ik nu achterwege laten en dat maakte na enkele dagen het slaatje best wel wat saai en niet zo vullend als anders. Ook thuis op een broodje of bij de boterham begon de brie-kaas op de duur wat tegen te steken. En ja, er zijn tal van vegetarische broodsalades of veggie salami en zo te vinden, maar ik vond ze één voor één walgelijk smaken. Echt mijn ding niet. Na een week of 3 begon dat toch echt mijn keel uit te steken.

Ventje had sowieso bij aanvang voorgenomen om toch één keer per week “te zondigen”. Weliswaar zo goed als altijd met vis, ook bij de warme hoofdmaaltijd. Trouwens, het zouden in totaal 47 dagen worden, dus mochten we toch al zeker 7 dagen zondigen om aan 40 te eindigen hé!

Uiteindelijk werden er wel wat meer dagen gezondigd, soms ook door omstandigheden (bv. vorige week lunchvergadering waar er enkel broodjes met vlees te krijgen waren):

dagenzondervlees

Alle groene dagen opgesomd bespaarde ik 396 m² op mijn ecologische voetafdruk, net zoveel als water voor 360 baden of 540 km autorijden. Toch iets hé.
Normaal moet ik vandaag (Paasdag) ook nog zonder vlees en vis doorkomen, maar deze middag en deze avond staan er etentjes bij familie op de planning…die mensen gaan zo hun best doen, dat hoeft voor mij niet meer vegetarisch te zijn.

Toch een mislukt experiment

Na amper enkele dagen vegetarisch leven begon ik bij mijzelf een bizar bijverschijnsel gewaar te worden. Ik kreeg trek in zoet. Dat terwijl ik van 2 januari tot half februari geen koekje, chocolaatje en zo meer had aangeraakt, dus van een suikerverslaving was zeker geen sprake. Maar toen ik vlees en vis begon te bannen, begon mijn lijf te hunkeren naar zoet. En het werd een onweerstaanbaar gevoel. Werd er op het werk getrakteerd, dan stortte ik me op de zoetigheden en was niet te stoppen. Thuis was de snoepkast niet meer veilig voor mijn grijpgrage handen. De chocopasta werd gretig op mijn boterham gesmeerd en elk excuus was goed om weer koekjes te voorschijn te halen. Ik snapte er zelf niks van, het was letterlijk niet te weerstaan. En ik voel me er heel lastig om.
sugar

Dit bijverschijnsel is voor mij een reden om die 40 Dagen zonder Vlees een mislukt experiment te noemen. Ik ben duidelijk niet gemaakt om volledig vegetarisch te leven. Dat vegetarisch eten gezond is, zal zeker wel zijn en ik ga dat niet ontkennen Maar als mijn lijf dan schreeuwt om andere ongezonde dingen, dan kies ik toch liever voor dagelijks eens een stukje vis, kip of vlees in plaats van voor chocolade, koekjes of andere zoete brol.

Sowieso gaan we nu niet weer volop dagelijks vlees, vis of gevogelte op ons bord scheppen hoor. 2 à 3 keer per week zal onze hoofdmaaltijd wel vegetarisch zijn. Omdat we die vleesvervangers echt wel lekker vinden en daar gerust mee willen blijven koken.

Maar de komende weken ga ik dus nu wel werk moeten maken om van die nieuwe suikerverslaving weer af te geraken en ik denk dat een stukje vlees me daar dus wel bij gaat helpen, raar maar waar….

 

 

Dutch Comic Con

Afgelopen weekend trokken m’n ventje en ik er onder ons tweetjes op uit naar het Utrechtse. We verbleven in Amersfoort, wat een aangename verrassing bleek. Leuk shoppingstadje, aangenaam om even rond te wandelen en dat zelfs in heus rotweer. Kortom, een bezoekje waard. We zaten dan ook nog voor een prikje in een supersjiek hotel, van zelfverwennerij gesproken. Dat mag al eens.

dutchcomicconDe reden van ons bezoek aan onze Noorderburen was de beurs “Dutch Comic Con”. Een idee van ’t ventje, want wie ons kent weet dat er hier bij ons thuis en in zijn vroeger ouderlijk huis zo’n 10.000 strips en American Comics stof liggen te vergaren. Ik heb dus een heuse verzamelaar in huis. Ieder zijn hobby hé. En als ik hem meesleur naar marathons, mag hij me zo nu en dan eens meesleuren naar een stripbeurs. Maar laat ons Dutch Comic Con vooral geen stripbeurs noemen. Het is echt veel meer dan dat en gek genoeg had ik er  enorm veel zin in om ermee naartoe te gaan.

Dutch Comic Con is een Europese mini-kopie van de echte San Diego Comic-Con die jaarlijks in juli doorgaat en daar 4 dagen duurt. Ooooh wat dromen wij ervan om ooit eens naar de echte Comic-Con te gaan. Het is dan ook hét walhalla voor mensen zoals wij die fan zijn van Star Wars, Star Trek en alle andere dingen met het woord Star in, maar ook voor die leuke Nerd-series à la The Big Bang Theory, Breaking Bad, Game of Thrones en zo meer. Want zo’n dingen staan dus volop in de kijker op de Comic Con-beurzen, naast alles wat met comics (denk aan Superman, Captain America, Batman, Fantastic Four enz…), strips, manga, rpg’s (role playing games), fantasy-boeken en horrorliteratuur, te maken heeft.

???????????????????????????????Op zo’n Comic Con komen dus heel veel nerds af, die hun voorliefde voor het genre niet onder stoelen of banken steken. We zagen dus heel wat verklede figuren. De fun begon op dat vlak al op de parking. Uit de auto naast ons stapte een vader uit met zijn twee ietwat obese dochters. Eén van de dochters had een school-outfit (met mini-plooirokje) aan en drapeerde daar plots een hele tovenaarsmantel over en begon met een toverstokje te zwaaien. Ah, Hermione uit Harry Potter dus, weliswaar een beetje voluptueuzer dan dat we ze gewoon waren, maar wel schattig om zien.
Er was trouwens een wedstrijd voor dat verkleed volkje op Dutch Comic Con. Daardoor gingen sommigen wel heel ver in hun rol en waren ze tot in detail in hun favoriete personage gekleed. Best wel knap om zien eigenlijk.

Naast verklede bezoekers trok Dutch Comic Con ook een aantal bekende acteurs aan. Maar terwijl je in San Diego echt alle hoofdrolspelers van zowat alle populaire televisie-series tegen het lijf loopt, moesten we het in Nederland natuurlijk wel met de wat minder grote namen stellen. Op één uitzondering na, als je een fan bent van Breaking Bad tenminste.

DSC03564Giancarlo Esposito, die de rol van Gustavo “Los Pollos Hermanos” Fring speelt, kwam signeren en konden we in vol ornaat gaan bewonderen. Een handtekening krijgen en ermee op de foto gaan, kostte in totaal 70 euro. Dat geld hebben we aan andere dingen uitgegeven dat weekend hoor. Maar gelukkig had ie geen bezwaar dat we zelf foto’s van hem namen. In tegenstelling tot Christopher Atkins, die blonde jongen van weleer uit The Blue Lagoon. Niet alleen is ie niet al te mooi oud geworden (hij ziet eruit als een verrimpelde trol), toen we aanstalten maakten om een foto te maken kregen we bijna een bodyguard op ons afgestuurd. Flauw hoor. Er stond dan ook geen kat aan te schuiven bij hem, want dat jonge volkje weet natuurlijk niet wie hij is…
Daarnaast zagen we zo ook Samantha Fox (dat vond mijn ventje wel leuk), Costas Mandylor, en acteurs uit Harry Potter (de Rus),  The Walking Dead (de rosse), Game of Thrones (Pycelle), en Black Sails (de kale) en dan nog ene die altijd monsters speelt.

blog2Het was ook wel leuk om twee van de oude Batmobiels, de Delorean uit Back to the Future en de Ghostbusters-auto eens in ’t echt te zien.

DSC03472

DSC03480

 

 

 

 

 

Kortom, een leuke ervaring en echt de moeite om eens te bezoeken, zo’n beurs voor nerds. Maar ja,  ik ben het zelf dan misschien toch ook een beetje hé…

 

In Drenthe

Deze week zaten we op een ander. Als decor kozen we dit keer voor het plaatsje Borger, in de Nederlandse provincie Drenthe. Niet dat Borger een wereldstad is of zo, maar wel de thuisbasis van het vakantiepark Hunzedal, waar we een chaletje hadden geboekt. Hunzedal bleek een superfijne locatie te zijn, met ons chaletje pal naast het meer. ’s Morgens wakker worden met een blik op reigers die hun prooi proberen te vangen aan de rand van het meer…ik weet slechtere manieren om wakker te worden alleszins.

Naast dat mooie plekje aan het meer, blijkt Drenthe nog wel wat in zijn mars te hebben. Dinsdag trokken we naar de Hondsrug en het Boomkroonpad. Dat boomkroonpad is eigenlijk een constructie van bruggen die je tot in de toppen van de bomen brengen. Superleuk om eens te doen, zeker met een 4-jarige erbij. Na het Boomkroonpad kom je uit bij het startpunt van verschillende wandellussen die door het natuurgebied Hondsrug lopen. Wij kozen voor de “heide- en vennenroute”, goed voor nog eens een tocht van 4 km. Net doenbaar voor onze kleuter. Het was een heerlijke wandeling, door prachtige bossen en natuurlijk doorheen heide en langsheen enkele vennen. 200% genieten. Het zonnetje scheen volop en deed de herfstkleuren volop tot hun recht komen.

drenthe1

Woensdag was het weer wat minder en gingen we naar Groningen. Had er al veel positieve dingen over gehoord en die waren allemaal waar. Maar het is en blijft een stadje zoals je er eigenlijk zo veel hebt. Toch het één en ander gescoord en van de regen hadden we gelukkig niet te veel last.

Donderdag was onze laatste dag ter plaatse en besloten we de omgeving van ons vakantiepark al wandelend te ontdekken. Te voet dus naar het dorpje, via de omliggende natuur, waar onder meer gigantische paddestoelen te vinden waren.
drenthe2
en daarna ook nog naar het Hunebed-centrum dat op amper een kilometer van het dorp ligt. In Frankrijk zagen we al eens La Roche aux Fées, maar het hunebed van Borger kan daar echt wel aan tippen. Onze Seppe dacht dat het gigantische lego-blokken waren en probeerde ze om te duwen, want hij wou er iets anders mee bouwen. Dat lukte gelukkig niet.
drenthe3
Uiteindelijk 6,3 km gewandeld, onze kleine held was doodop en tegen het einde wat boos. Maar toen we zeiden dat we dan wel weer naar het zwembad zouden gaan, was dat direct vergeten en vergeven.

Dat zwembad…daar zaten we dus elke dag in. Onze Seppe moest nog goed leren onder water gaan met zijn hoofdje. Reden is dat hij vanaf januari op zwemles gaat en naast zelfstandig in het water springen, moet ie tegen dan dus ook vrijwillig met zijn hoofd onder water gaan. Dag één lukte het nog niet, dag twee lukte het één keer toen we beloofden dat hij daarna chips mocht eten. Maar vanaf dag drie was er geen houden meer aan. Missie gelukt dus. Nu nog een paar keer gaan oefenen tegen januari en dan gaat ie de volgende fase in 🙂

Een heerlijk midweekje weg dus en Drenthe heeft ons alleszins enorm verrast! Een aanrader!

Vacance en France 2014

Aan ons verblijf in Chamonix koppelden we een vakantie van een kleine 2 weken. Niet in Chamonix zelf, want da’s nogal kostelijk. Na 3 dagen heb je dat stadje trouwens wel gezien, maar voor dagtochten in de bergen is Chamonix natuurlijk wel een schitterende uitvalsbasis. Met een niet-sportieve man en een kleuter van 4 jaar, zocht ik toch maar een andere bestemming voor onze vakantie. Dit voorjaar boekte ik dus een stacaravan op een camping nabij het uitgeleefde stadje Pont-de-Bonvoisin vlakbij het Chartreuse-massief. De camping zelf was supergezellig en aan de caravan was absoluut niks aan te merken (gloednieuw zelfs, we waren nog maar het 3e stel dat erin verbleef).

Die eerste week dat we er waren werden we verwend met een heerlijk weertje. Ideaal voor leuke uitstapjes gevolgd door een plons in het zwembad.

Enkele uitstappen die we ondernamen:
Chambéry: middeleeuws stadje dat 2 grote troeven heeft –> olifanten en een oud chateau. Dat chateau bezochten we niet (wij zijn geen museumgangers, vooral ook omdat onze 4-jarige de boel er zou afbreken). De olifanten (een standbeeld waar uit vier zijden een olifant komt “uitgewandeld”)  konden echter op veel bewondering rekenen van onze Seppe.

 

 

DSC02672

Domain des Fauves: we dachten dat dit een enorme tourist trap zou zijn, maar nee hoor. Achter de kleine gevel huisde een enorm domein met heel wat wilde dieren, waaronder enkele tijgers, leeuwen en puma’s, die ook nog eens heel wat ruimte hadden (dus geen kleine kotjes). Daarnaast ook nog springkastelen een een speeltuin en je raadt zo al dat onze Seppe dit een geweldige uitstap vond.

DSC02633DSC02642  – Les Grottes des Echelles (Saint-Christophe s.Guiers): twee grotten te bereiken via een prachtige kloof waar ook een oude Romeinse muur in de rotsen is gebouwd. De grotten zijn enkel te bezoeken met een gids. De eerste grot was maar zozo, maar de tweede grot was adembenemend mooi, vooral omdat je ze doorwandelt via een vlonderpad (les échelles). De wandeling terug via de kloof was dan weer volop genieten.

DSC02695DSC02699DSC02702DSCN0898

Les Grottes de la Balme: een prachtige grot, totaal niet te vergelijken met die van St. Christophe, die je zonder gids kan bezoeken. Sommige stukken zijn zo smal dat je best niet te veel kilo’s op je lijf meesleurt of je loopt vast. Er vliegen ook vleermuizen rond, maar tijdens ons bezoekje zagen we er maar ééntje.
DSC02996DSC03014

Annecy: een heel mooi stadje, het oude centrum althans. Beetje Venetiaans karakter door het riviertje dat de stad doorkruist en de mooie authentieke gevels met bogen. Het meer is ook de moeite, zeker met het zicht op de bergen rondom. De buitenwijken zijn grauw en grijs en daar wil je liever zo snel mogelijk weg helaas… Dus op een uurtje of 2 heb je het daar wel gezien…
DSC03044DSC03049

DSC02587

Lac de Monteynard: voor dit meer hadden we wel een lange rit over en dan voornamelijk omwille van een voetgangersbrug die opgehangen is in een kloof. Er zijn twee zulke bruggen, maar beiden zijn te bereiken na een stevige wandeling. Met onze 4-jarige vonden we één zo’n wandeling (in totaal 6 km heen en terug) al meer dan voldoende, ’t ventje kan nog niet zo ver stappen zonder te beginnen zeuren 😉 Alleszins enorm de moeite! Na de wandeling zijn we nog 50 km rond gereden om ook de andere brug te zien, maar tegen dan lag Seppe stevig te knorren in de auto, zodat we ons toch maar niet opnieuw aan een wandeling ernaartoe gewaagd hebben.
DSC02822DSC02841DSC02876

Funiculaire de Saint Hilaire du Touvet : na een spectaculaire rit doorheen het Chartreusemassief kwamen we aan het kleine plaatsje Saint Hilaire du Touvet. St Hilaire ligt op een hoogte van 600 m en was vroeger zeer moeilijk bereikbaar. Tot men op het ludieke idee kwam om vanuit het dal een treinspoor aan te leggen dat verticaal de berg opging tot in Saint Hilaire. De hellingsgraad bedraagt maar liefst 83%! Ondertussen ligt er natuurlijk een weg naar Saint Hilaire en sindsdien is de funiculaire een toeristische attractie en een handig transportmiddel voor de paragliders die vanop Saint Hilaire naar beneden springen en daarna weer naar boven willen. Heel leuk om een ritje mee naar beneden en weer naar boven te doen!
DSC02925DSC02930DSC02938DSC02953
Watervallen Cirque de Saint-Mère : een mooi plekje in het Chartreuse-massief waar je naar een cascade van verschillende watervallen kan kijken. Enige nadeel: niet te doen met een kleutertje dat nog geen zware wandelingen aankan. Zelf bleef ik dus tot op het laagste niveau (1 waterval) terwijl ventje iets avontuurlijker de tocht naar boven aanvatte om wat meer te zien. Tot hij verloren liep en dan maar weer terug naar beneden kwam en tot de conclusie kwam dat hij ze toch niet allemaal gevonden had 😉

DSC02901

Les Labyrinthes de Hauterives: een uitstapje naar de Drôme toen het slechte weer gearriveerd was. Daar was het die dag nog goed weer. Een superuitstapje voor onze Seppe. In het labyrinthencomplex stonden nl allemaal dinosaurussen opgesteld en dat vond ie echt geweldig. Voor ons gewoon een leuk ontspannend uitstapje.
DSC03143DSC03173

Les Gorges de Fier: de perfecte uitstap op een regendag, zo ondervonden we zelf. Niet ver van Annecy loopt de rivier de Fier door een smalle kloof. Dankzij een vlonderpad kan je erdoor wandelen. Op de dag dat we gingen, had het de nacht ervoor heel hevig geregend en de rivier stond dan ook gezwollen en was wild. Het effect was geweldig om zien en te horen vooral. De kloof zelf is prachtig om door te wandelen en dat het op dat moment regende, daar hadden we niks last van. Heel mooie ervaring.
DSC03228DSC03232

Lac d’Aiguebelette, Lac de Paladru en Lac du Bourget: onze camping bevond zich in de buurt van deze 3 meren. Op het eerste deden we een kanotocht (met een kapot fototoestel tot gevolg, gelukkig het kleine oude toestelletje), de overige twee bekeken we enkel eens van aan de kant (omwille van het slechtere weer toen). Aan het Lac du Bourget ligt ook de Abbaye de Hautecombes. Tourist trap! Vermoedelijk niet altijd, maar nu dus wel. De abbaye was niet toegankelijk (op de kerk na) omwille van verbouwingswerken. Dat staat nergens op een site of wat dan ook, dus we deden de rit van 50 minuten voor niks helaas… Gelukkig passeerden we in het terugrijden wel langs Chanaz, wat een leuk dorpje aan de Rhône bleek te zijn, waar we konden lunchen en een wandelingetje maken.

DSC02781
Lac d’Aiguebelette

Al bij al een heel deugddoende vakantie dus, in een mooie regio waar heel wat te zien was. Zo weer een stukje Frankrijk ontdekt. Ik ben benieuwd waar we volgend jaar gaan belanden Smile

lopen voor het klimaat

Er wordt heel wat afgelopen voor goede doelen. Vorig jaar gaf ik zo wat eurootjes aan loopmaat Kristof die geld inzamelde voor OIGO. Ook voor de Roparun (Kom op tegen Kanker), een project van Tiny’s nichtje in Zuid-Amerika, Make-A-Wish en tal van andere initiatieven van loopvrienden, gaf ik in het verleden al wat euro’s. En dit jaar doe ik zelf ook eens iets. Maar wat ik ga doen is eigenlijk klein bier tegenover wat Peter gaat doen…Peter gaat van april tot september nl. een tochtje aanvatten. Van Spanje tot Noorwegen (via Zweden en Finland), te voet, met een aanhangwagen, de ZEC (Zero Emission Car)  aan zijn lijf. Gekkenwerk, vind ik toch. Die straffe prestatie doet ie om mensen bewust te maken van ons veranderend klimaat en de gevolgen ervan. Omdat hij volledig c.o.-neutraal te werk wil gaan, doet ie dat dus al lopend. Volledig zelfvoorzienend, kampeergerief in de ZEC en onderweg hopen op wat gulheid van mensen om af en toe eens van een douchke en zacht bed te mogen genieten. Een spannend avontuur dat begint op 30 maart 2014. Neem zeker eens een bezoekje aan Peters website, via deze link.

Peter op stap met de ZEC
Peter op stap met de ZEC

Om het project te sponsoren verkoopt Peter onder meer biermanden. Ik heb thuis een bierliefhebber in huis en vond 14 februari wel een geschikte datum om mijn ventje een biermand cadeau te doen. Dus stiekem nam ik contact op met Peter en smeedden we een plannetje. Peter woont in Gent, ik in Boortmeerbeek, dus hoe gingen we die biermand stiekem bij mij krijgen? Bleek Peter het weekend na Valentijn in Genk een marathon te gaan lopen en hij zou op vrijdag van Gent al naar Genk vertrekken. Een tussenstop in Antwerpen dus, aan mijn werk. Perfect. Toen ik hem vroeg of hij dan niet gewoon met mij onder de middag een toerke wou gaan lopen, zag ie dat direct zitten. Had ik dus ineens een loopmaatje voor m’n training.

Zo geregeld zo gedaan. Ruim op tijd stond Peter aan m’n werk, wisselden we biermanden uit (collega had er ook eentje gekocht) en daarna was het omkleden geblazen en hebben we samen een heerlijk tochtje van een uur gedaan in de parken aan ’t werk. Dat het de eerste keer was dat we elkaar in levende lijve zagen, was er niet aan te merken. Genoeg stof om over te praten en met een uur kwamen we niet toe. Dus nam ik Peter daarna gewoon mee naar onze bedrijfscafetaria en trakteerde ik hem nog op een warme lunch. Daarna moest ik helaas weer gaan werken en hij weer op weg verder naar Genk.viviumtraining

Peter had trouwens nog een leuke verrassing in petto. Niet alleen een leuke polo die reclame maakt voor zijn project (foto volgt nog), maar ook een donatie voor mijn doel, een Hart voor ALS! We deden dus een beetje aan ruilhandel: ik zijn biermand, hij een donatie 🙂 Bedankt Peter en heel veel succes met je fenomenale project!

een blik op ALS

Een tweetal weken geleden kon je hier al lezen over mijn ultieme doel eind juni.

Fotografe Jasmine Debels brengt op een pakkende integere wijze de ziekte ALS in beeld. Een impressie vind je op deze site:  Life with Amytrophic lateral sclerosis – Magda
Deze foto’s brengen op een pakkende manier ALS-patiënte Magda in beeld, zij kreeg de diagnose van ALS in 2010.  Treffende confronterende beelden die de ziekte in al haar aspecten in beeld brengen….

Wil je meer weten over ALS, kan je altijd terecht op de site van Een Hart voor ALS, waar je ook alle info vindt om een kleine bijdrage te doen!

bron: www.eenhartvoorals.be
bron: http://www.eenhartvoorals.be

getest: Veet Roll-on Easy Wax -#Monschau -80 dagen

Een bericht speciaal voor de ladies en voor mannen die zich ook zouden willen ontharen 😉
Enkele weken geleden kwam er een oproep van testing bureau The Insiders om de nieuwe Veet Roll-on EasyWax te testen. Omdat ik in de zomer natuurlijk wel het liefst met korte shorts rondren en naar het werk trek in jurkje of rokje, onthaar ik mijn benen. Ik ben helaas niet gezegend met benen waar geen enkel haartje op te bespeuren valt. Het scheermesje wordt dus geregeld bovengehaald. Vanaf de maand mei pak ik mijn onderbenen dan een pak grondiger aan, met een elektrisch epileerapparaatje. Pijnlijk, maar wel heel efficiënt. Ik had al diverse wax-systemen uitgeprobeerd, maar steeds zonder succes. Koude wasstrips werken niet, warme wasstrips zijn één grote kliederboel en je krijgt niet alles ermee weg. Uiteraard ook al veel centjes uitgegeven aan het schoonheidssalon om het daar allemaal in een ruk (letterlijk) te laten wegwaxen, maar dat kost dus wel wat geld en je moet weer weg op afspraak.

Ik was dus benieuwd naar dit nieuwe systeem van Veet en ik was blij verrast dat ik het mee mocht testen.

Het pakket dat ik kreeg, was de startkit: een toestel om de was op te warmen, een wasvulling van 50 ml, een houder om het toestelletje in te zetten, 2 pakjes kunststofstrips en 4 nabehandelingsdoekjes.

Hoe het werkt:

– ten eerste moet je wat tijd uittrekken: het toestel heeft ongeveer 40 minuten nodig om de was op perfecte temperatuur te brengen

– je steekt de vulling in het toestel (dat tevens nadien verder dienst doet als houder om de was uit te strijken) en zet het toestel op de houder. Met een kabeltje plug je het toestel in op het electriciteitsnet. Vervolgens moet je dus een 40 minuten wachten.

– wanneer de was op temperatuur is, kan je aan de slag. Je trekt de stekker uit het toestel en haalt de dop eraf. De rolkop is dan zichtbaar. Je strijkt in een stevige drukbeweging de was op het te ontharen deel. De was heeft een felroze kleur, dus je ziet perfect welk stuk je hebt ingestreken. Een strook van een 15 cm is perfect. Vervolgens druk je een wasstrip erover, je trekt de huid strak en met een snelle beweging trek je de strip terug los tegen de haargroeirichting in. Als ’t goed is, zou je tevens je haartjes hiermee moeten uitgetrokken hebben.

Werkt het?

Ja, bij mij alleszins toch wel. Tegenover de andere systemen die ik al probeerde, is dit systeem het enige dat echt resultaat gaf. Ik heb enkel mijn bovenbenen ermee gedaan (omdat mijn onderbenen al elektrisch geëpileerd waren) en het resultaat was echt heel geslaagd.

Het is vooral belangrijk dat de haartjes lang genoeg zijn. 3 mm is echt een minimum vereiste. Iets korter en de haartjes kleven niet goed vast in de was en komen dus niet mee los.

Enige nadeel is dat de was niet altijd makkelijk aan te brengen is. Het blijft een kleverig goedje en da’s wat lastig werken. De draaikop van de houder, kleeft op de duur dus wat vast. Ik loste dit op door de was tussendoor terug op te warmen. Gewoon even de stekker erin steken en bijwarmen. Daarmee werd de was ook weer wat vloeibaarder en makkelijker hanteerbaar.

De voordelen van ontharen met warme was?

  • lang resultaat: haartjes blijven veel langer weg dan wanneer je ze wegscheert;
  • geen stoppeltjes na het ontharen;
  • het is niet zo pijnlijk als je zou denken. De warme was zet de poriën van je huid een beetje open, waardoor de haartjes makkelijk losgetrokken worden;
  • haartjes komen wel terug, maar veel lichter, zachter en dunner, terwijl ze van scheren alleen maar dikker en donkerder worden.

De nadelen van ontharen met warme was?

  • je moet er de tijd voor nemen;
  • je moet er toch wel wat handig voor zijn;
  • het blijft kliederen, maar het resultaat loont;
  • achteraf restjes verwijderen is wat lastig, de bijgeleverde doekjes geven geen enkel resultaat;
  • de draaikop waarmee je de was uitstrijkt, stropt op naarmate de was afkoelt. Dit maakt het instrijken een pak moeilijker;
  • niet voor doetjes die echt kleinzerig zijn 😉

Mijn oordeel: 7/10. Voor mij het beste compacte home-waxing-systeem dat tot nu toe op de markt werd gebracht. Ik zal het alleszins blijven gebruiken!

veet