Net geen 200

Ziezo, januari is al achter de rug en we staan een stapje dichter bij de lente (joepie!) en de marathon van Rotterdam. Buiten alle verwachtingen om was januari zelfs een goede loopmaand. Ik strandde op 198 km! Jammer van die laatste 2 km, maar m’n laatste training van januari was weer onder de middagpauze en ik moest op tijd terug aan m’n bureau zitten voor een conference call. Die 2 km vielen dus net buiten de beschikbare tijd, zo is het dan maar.

Enige minpuntje aan de trainingen van de voorbije weken: een toenemend zeurend gevoel aan m’n linkerheup en een haperende hamstring aan m’n rechterbeen. Dan begint een mens wat te zoeken naar oorzaken. Te veel trainingen? Nope, ik heb al ergere periodes achter de rug. Het verschil is wel de ondergrond: in de winter beul ik me vooral op ’t asfalt af en dan heb je wel een verschil in demping. De keren dat ik toch het bos of veld introk, liep ik op een stevig bevroren ondergrond, ook keihard. Mijn loopschoenen zijn de voorbije maanden allemaal verruild voor nieuwere exemplaren, dus daar kan het ook niet aan liggen. Maar waar ligt het dan wel aan?

pain

Smartphone en steunzolen

De verklaring vond ik dit weekend dan toch en dat op twee fronten. Ten eerste het onnozele heupzakje dat ik de laatste weken ben beginnen gebruiken om m’n smartphone in te steken (om tijdens het lopen naar Spotify te kunnen luisteren). Toen dat zakje zondag op het einde van de lange duurloop wat naar boven begon te schuiven richting mijn middel, ebde de pijn in mijn heup weg. Tiens! Zou het zoiets onnozel zijn? Ja dus. Dinsdag dan terug m’n sportarmband gebruikt (niet zo’n fan van, want daar krijg ik dan weer pijn in m’n arm van) en ik had zo goed als geen last meer van die heup. Ondertussen bestelde ik een nieuw attribuut om m’n gsm in mee te nemen (wanneer ik dus geen rugzakje meezeul), daar schrijf ik eerstdaags wel eens iets over als ik het een paar keer getest heb.

Daarnaast toch ook mijn steunzolen eens onder de loupe genomen en ja hoor…die zagen er maar plattekes uit, letterlijk. Ik moest diep in mijn geheugen graven om me te herinneren wanneer ik deze exemplaren alweer had laten maken en tot mijn scha en schande moeten toegeven dat dat al drie jaar geleden was. Ai. Die hebben er dus een dikke 5000 km opzitten, veel te veel natuurlijk. Vandaag een uurtje vroeger gestopt op het werk om naar Running Store in Duffel te rijden. Op een kwartiertje was ik alweer verder geholpen. Steunzolen werden inderdaad als ‘compleet uitgelopen’ beoordeeld. Even m’n loopstijl getest op de sensormat, waaruit blijkt dat ik nog altijd dezelfde gebreken vertoon als drie jaar geleden. De nieuwe steunzolen zijn dus besteld! Over een weekje heb ik ze al en kan ik weer met voldoende demping en ondersteuning de baan op. Oef.

Deze avond de nieuwe maand alvast goed ingezet met een relaxed kort loopje, welkom na een pittige intervaltraining gisteren. Het liep vlot en het deed deugd. Meer moet dat niet zijn. Als dat de toon is voor de rest van de maand, ben ik meer dan tevreden.

feeling
bron

 

Advertenties

effe bijtanken

Ondertussen is er alweer meer dan een maand gepasseerd sinds het debacle in Zeeland. Toegegeven, dat heeft wat moeten verteren. De dagen dat ik me een mislukkeling voelde, wisselden af met dagen dat ik meer zin had om de loopschoenen aan de haak te hangen dan dat ik wilde lopen. Maar daartussen waren er ook gewoon dagen dat ik toch even genoot van een toertje lopen en wel een en ander kon relativeren. Natuurlijk moet je zoiets gewoon relativeren. Het is maar lopen. Ik verdien daar mijne kost niet mee, dus wat maakt het uit? Ondertussen heeft dat relativeren nu de overhand gehaald en is de mislukking van Zeeland bijna vergeten. Maar het besluit om het komende jaar geen marathon te lopen, staat nog altijd wel vast. Gewoon omdat ik er absoluut geen zin in heb, niet in marathons en niet in lange afstanden lopen. Het is me te hectisch op andere vlakken in mijn dagdagelijkse bestaan, dat ik uren trainen voor één wedstrijd er gewoon niet wil bij nemen. Dus ik ben blij met mijn besluit om me meer te focussen op de halve marathon-afstand of de middellange trails (tot 30 km). Nu de trailkalenders er eens bij nemen en wat keuzes maken voor 2016. Nog tijd genoeg om dat te doen alleszins.

De voorbije weken heb ik dus wel gelopen. Drie keer per week, een enkele keer eens vier keer. Geen superlange trainingen, meestal rond het uur of zo. Ben wel terug op schema bezig, want eind november loop ik de halve marathon in Geldrop (waar ik absoluut niet voor een tijd onder de x minuten ga).

Vakantie!

Vorige week vrijdag ging dan eindelijk een langverwacht weekje vakantie van start. Na een enorm drukke periode op het werk, had ik er echt nood aan.  Nood aan wat mentaal en fysiek bijtanken.

Samen met het gezinnetje trok ik naar Gelderland, naar het vestingstadje Groenlo. Onderweg gingen we natuurlijk eerst op de koffie bij coach Tiny en zijn lieve vrouwtje Sjan. Da’s al ondertussen zowat traditie, elke keer we eens voor een paar dagen naar onze Noorderburen trekken.

In Groenlo verbleven we in een bungalow van Marveld Recreatiepark. Een gokje, want we kenden dat totaal niet. Maar dit was eigenlijk al zowat het beste bungalowpark dat we ooit geboekt hebben, een heuse aanrader!

Tijdens ons weekje daar, ging ik drie keer lopen ’s morgens voor dag en dauw. Vanuit het park waren diverse routes uitgezet, dus verdwalen was geen risico. Op zich geen spectaculair parcours, gewoon door de velden, langs boerderijen en één route ging ook door een klein natuurpark.
Met de (huur)fiets trokken we er ook op uit naar Duitsland, naar het Zwillbrocker Venn, een heel mooi stukje natuurgebied. Jammer genoeg een tikje te ver om naartoe te lopen als duurloopje, ik was nu eenmaal niet van plan om er telkens voor 1,5 à 2 uur op uit te trekken.

fietsen door natuurpark Zwillbrocker Venn
fietsen door natuurpark Zwillbrocker Venn

De vakantie sloot ik vandaag na een dikke week af met een bezoekje aan Scarabee, dé trailrunshop in Valkenswaard. Mijn Hoka’s hebben er ondertussen een 1000 km opzitten en dat begon ik te voelen tijdens het lopen. Mijn ander paar schoenen, een stel Brooks, zitten ook zowat op het einde van hun latijn. Elke keer dat ik de laatste weken ging lopen, had ik het gevoel van met mijn voeten rechtstreeks op de grond neer te denderen ipv op zachte dempende zolen. Mijn voetzolen verkrampten bij elke stap, mijn achillespezen brandden…hoog tijd voor nieuwe schoenen dus.

Het werden twee paar Hoka’s, terug de Conquest (voor op straat) en nu ook een paar Mafate’s om van deur tot trail (bos, pad, grind, etc…) te gaan. Dat laatste paar heb ik een uurtje na thuiskomt ineens uitgetest en oh boy…wat liep dat weer zalig zacht. De ontstekingskes waar ik wat last van had, moeten nog wat herstellen natuurlijk, maar ik had vandaag alleszins weer het gevoel van te zweven ipv keihard bij elke stap op de grond neer te stampen. Ik was van plan een toertje van 7 km te doen, maar kreeg er geen genoeg van. Het werd een dikke 11 km
Zondag trek ik m’n nieuwe Conquests aan, met hopelijk eenzelfde gevoel 🙂

ze zijn wel kleurig, die Hoka One One Mafate's
ze zijn wel kleurig, die Hoka One One Mafate’s

Toch fijn dat zo’n nieuwe loopschoenen de loopgoesting ook weer enorm kunnen aanzwengelen.

zelfverwennerij

Vrijdag reden we vanuit het verre Drenthe weer huiswaarts. “Toevallig” passeerde onze route niet zo ver van Valkenswaard en “toevallig” had ik het adres van Scarabee Trailrunshop in de gps voorgeprogrammeerd, héhé. Dat was nu al zo lang dat ik daar eens wou langsgaan en wel voor één ding: de Hoka One One. Deze speciale loopschoenen intrigeerden me al langer. Enkele loopmaatjes lopen er al een tijdje mee en zijn superenthousiast. Eéntje nam al geregeld het woord “vliegen” in de mond, als hij erover bezig was. Met die schoenen “vlieg” je vooruit. Dat moest ik zelf toch eens ondervinden. Maar die prijs hé, goedkoop zijn ze niet te noemen. En eigenlijk heb ik al wel veel loopschoenen in huis staan. Weliswaar vooral trailrunschoenen (door-to-trail) en niet zo zeer voor het asfalt. Voor het asfalt heb ik de Kiprun MD van Decathlon, maar die doe ik toch maar weer van de hand, omdat mijn steunzolen er niet in passen. En dan heb ik nog de Brooks Glycerine die me nog altijd wat geselen met blaren, maar voor de korte afstand gelukkig toch kunnen dienen. Maar asfalt lange afstand? Nope, daar had ik eigenlijk niet echt iets voor in huis (merk op hoe ik mezelf dus een reden aanpraatte om toch maar die Hoka’s te verantwoorden). En nu, na een jaar watertanden bij de aanblik van en het aanhoren van de verhalen, zou ik mezelf eindelijk eens gaan verwennen. Na de lange ziekteperiode had ik dat toch ook gewoon wel eens verdiend hé.

Dus bij de Scarabee binnen en van zaakvoerder Marc heel wat nuttige uitleg gekregen over het hoe en waarom van de Hoka’s. De afgeronde vorm bootst eigenlijk een rolbeweging na, waardoor je het gevoel krijgt dat je over het asfalt (of de trails als je een Hoka-trailschoen kiest) rolt of vliegt. Ik kreeg enkele modellen om uit te proberen en elk paar zat echt zalig rond mijn voeten. Twee paren besloot ik effectief buiten even uit te testen en ook al vond ik het paars van de Stinson ongeloof mooi, bij het lopen voelde ik direct dat de Conquest mijn schoen was. Wat zaten die heerlijk goed!
hoka

Maar daarmee was mijn zelfverwennerij nog niet gedaan. Een longsleeve van Salomon (paars natuurlijk) moest ook mee. En dan zat ik nog met de kwestie van een kapotte Petzl-hoofdlamp (het ding valt gewoon open en de batterijen eruit terwijl ik aan het lopen ben) die dringend aan vervanging toe was, gelet op het feit dat ik vanaf nu weer veel in het donker moet gaan lopen. Marc bleek een goeie verkoper, want plots stond ik met een Black Diamond Storm-hoofdlamp van een 55 euro aan de kassa. Aiai mijn portemonnee.

Maar spijt heb ik er niet van. Die hoofdlamp én de Hoka’s werden vrijdagavond direct uitgetest. De woorden van die ene loopmaat werden werkelijkheid…ik leek inderdaad te vliegen over het asfalt. Wat een heerlijk gevoel! En die hoofdlamp? Die gaf genoeg licht om van de Leuvense Vaart een landingsbaan voor vliegtuigen te maken, bij wijze van spreken hé 😉 Ik hoefde hem zelfs niet op maximale sterkte te zetten.

Vrijdag liep ik een kort rondje van 5,3 km, kwestie van nog niet te hard van stapel te lopen (ook al is de goesting er wel). Vanmorgen stond ik vroeg op om voor de yoga-les nog een toertje te gaan lopen en het werden er ineens 7,5 km! Omdat het al licht was, kon ik eindelijk nog eens het trailparcours hier in de buurt op, dat leek al wel een eeuwigheid geleden (en dat was het eigenlijk ook). Kan je geloven dat ik daar echt enorm van genoten heb!
Nadien dus 1,5 uur yogales gevolgd bij So Yoga. De Yin-yoga was weer een hele uitdaging qua stretching, maar het deed zoals altijd ook enorm veel deugd. Vooral deze houding (saddle pose) bleek een echte marteling, niet zozeer voor mijn quadriceps (die hier enorm gestretched worden), wel voor mijn voeten die nogal verpletterd werden in die houding en begonnen te slapen (en pijn te doen), hihi. Zal nog wat moeten oefenen peis ik…

saddle pose

Vanaf volgende zondag geen yoga-les meer (wel thuis yoga), maar da’s omdat ik dan stilaan de looptrainingen weer wat langer ga maken en ik merk wel dat het voor mijn spieren toch wel zwaar is om direct erna dik 1,5 uur intensieve yoga te doen. Dus dan wordt het ’s avonds nog een yoga-sessie thuis, als de spieren weer wat tot rust gekomen zijn. Op woensdag volg ik ook al les, het moet allemaal wat combineerbaar blijven natuurlijk 🙂

perfect-time

ondersteuning

Het is een rustig weekje geworden op loopgebied. Vorige zondag liep ik nog 10 km in een uurtje en dinsdag werd het nog korter: amper 8 km. Alles liep wat stroef, alsof mijn carrosserie helemaal aan het verroesten was, met pijntjes in m’n heupen, kuiten, achillespezen en vooral m’n voetzolen. Dat gevoel was eigenlijk al een tijdje aan het sluimeren, maar ik probeerde het wat weg te denken. Mijn doel eind juni is te belangrijk om toe te geven aan onnozele nukken van m’n lichaam.

Het begon me al wel te dagen dat ik mijn loopschoenen nog eens aan een kritische blik moest onderwerpen. Mijn trailschoenen zijn nog goed, maar de Brooks die ik voor het asfalt gebruik hebben hun kilometers er alweer opzitten. Afgelopen zaterdag ging gelukkig de nieuwe Running Store in Duffel open, zodat ik weer bij mijn vertrouwde raadgevers daar terecht kon. Ik ging dus direct zaterdagmorgen tot daar en Thomas zag al direct het probleem: niet alleen die Brooks waren versleten, nog erger bleek het gesteld met mijn steunzolen. Ik moest schromelijk toegeven dat ik ze al 5 jaar lang bij elke loopbeurt aandoe, toch wel goed voor zo’n 4000 km’s. Oeps! Compleet platgelopen dus, geen wonder dat ik zo veel last begon te krijgen van m’n voeten.

Onmiddellijk besloten om nieuwe steunzolen te laten maken en ik kreeg die mannen hun woord dat ik ze nog deze week zou hebben.
Lag het nu aan die wetenschap dat ik met zo’n versleten gerief liep, dat de trainingen van zondag en dinsdag eens zo stroef liepen? Wie zal het zeggen. Na dinsdag besloot ik alleszins niet meer te gaan lopen tot ik m’n nieuwe steunzolen zou hebben. Op hoop van zegen dat dat dan voor dit weekend zou zijn, gelet op de 35 km trail die me morgen (zaterdag) te wachten staat. Gelukkig kreeg ik donderdag het verlossende telefoontje dat ze klaar waren en vandaag (vrijdag) ben ik ze na het werk dan snel gaan afhalen. Ook m’n Brooks Dyad ineens maar ten grave gedragen. Een nieuw paar was in mijn maat niet voorradig, maar de Brooks Glycerine bleken voor mij een zeer waardig alternatief. Uit de footscan-analyse kwam alvast naar voor dat ik er een perfecte afrol mee heb, toch wel nodig voor die harde asfaltloopjes.
glycerine

Deze avond besloot ik dan toch snel de steunzolen ook even te testen in m’n Scott-trailschoenen. Die doe ik morgen aan op de 35 km-trail (Les Boucles Ardennaises) en gaan ook m’n metgezellen worden op de Mont Blanc Marathon. Ik trok ze dus vanavond even aan en ben er een kwartiertje mee gaan loslopen, goed voor 2,5 km.
Toegegeven: het valt op dat ik weer een pak ondersteuning onder m’n voetzolen heb! Had het gevoel dat ik van die moonwalking-boots aanhad. Het is weer even wennen dus, maar het voelt wel juist aan en ik heb niet langer het gevoel dat ik op platvoeten loop.

Het zal morgen met het warme weer wel een uitdaging worden om geen blaren op te lopen. Direct 35 km op nieuwe steunzolen is niet ideaal om zo’n dingen in te lopen, maar tja, het gaat nu even niet anders. Er gaan droge kousen mee in m’n rugzak en wat pleisters en we zullen zo de finish wel halen zeker 🙂

getest: de Kalenji Kiprun MD

Via het Decathlon testpanel kreeg ik de kans om loopschoenen uit te testen. Zoiets moet je me natuurlijk geen twee keer vragen om te doen. Met plezier testte ik dus de Kalenji Kiprun MD uit.
Vorige week woensdag nam ik mijn flashy roze exemplaren in ontvangst en ondertussen testte ik ze drie keer uit (5 km, 8.2 km en 10.6 km). Tijd om m’n bevindingen kenbaar te maken.

Wat zegt de fabrikant Kalenji zelf over deze loopschoenen?

De Kalenji Kiprun MD is ontworpen voor hardlopers die vooral middellange afstanden op de weg lopen (tot 21 km) en een neutrale looptred hebben.

De Kiprun MD is ontworpen om beter tegemoet te komen aan de verwachtingen van halve-marathonlopers, de combinatie demping en dynamiek is ideaal voor dit soort afstanden.

De ‘foulée’ van lopers en loopsters op middellange afstanden en ook de spierbelastingzijn niet dezelfde als die op kortere afstanden (zoals 10 km). Om op de behoeften van die specifieke doelgroep in te spelen, heeft Kalenji de KIPRUN MD ontwikkeld.

Om een optimaal comfort te garanderen gedurende de volledige afstand, heeft Kalenji zich vooral op deschokdemping geconcentreerd, iets wat bij loopschoenen van groot belang is. De dynamische eigenschappen van het model werden evenwel niet uit het oog verloren.

Schokdemping en dynamisme: ideaal voor middellange afstanden

De geometrie van de zool is geoptimaliseerd om de impact van de loopbewegingen beter op te vangen. De schokdemping wordt gegarandeerd door een bolvormige ring die in de tussenzool is verwerkt en een andere samenstelling heeft. Het doel? De ‘schokgolf’ opvangen die ontstaat door de impact op het hielbeen.

Het gebruik van EVA-schuim zorgt ervoor dat de kwaliteit van de schokdemping optimaal blijft. De zool heeft dezelfde geometrie ter hoogte van de voorvoet, onder het eerste middenvoetsbeentje.

De samenstelling van de tussenzool is niet dezelfde als die van de KIRPUN SD loopschoen. Kalenji heeft EVA-schuim gebruikt die schokken nog beter opvangt, vanaf het vertrek van je loopwedstrijd tot aan de finish.

De Kiprun is dus een schoen voor de wegloper, tot halve marathon-afstand.

Hij wordt geleverd in een neutrale of een anti-pronatie-uitvoering. Omdat ik sportsteunzolen draag, koos ik voor de neutrale uitvoering. Voor dames is de nieuwste uitvoering nogal flashy te noemen:

vers uit de doos
vers uit de doos

Felroze, gecombineerd met fluo-geel en zeer fel afstekend wit…opvallen doe je sowieso met deze schoenen.
Op mijn eerste loopje combineerde ik ze nog met een gloednieuw paar Kalenji-sokjes in turquoise-blauw…een combi die ervoor zorgt dat ik in de winter geen extra verlichting ga moeten meenemen. Ik val zo wel goed genoeg op.

kiprun

Qua look dus zeer opvallend. Je kan voor of tegen zijn. Mij stoorde het alleszins niet.

Mijn bevindingen

pasvorm

De Kiprun heeft een aangename pasvorm. Rond de middenvoet sluit de schoen goed aan, maar aan de tenen heb je een zee van ruimte. Ook rond de enkels sluit de schoen goed aan. Niks op aan te merken dus.
Ik draag sportsteunzolen in m’n loopschoenen (de oorspronkelijke zool haal ik er uit) en ik denk dat deze niet zo geschikt zijn voor de Kiprun. Net door de smalle middenvoet duwen de steunzolen (die vrij breed zijn) tegen het zachte mesh langs de zijkant (het roze stuk vooraan opzij op de foto hierboven). Niet hinderlijk bij het lopen, maar ik vrees dat dit voor zeer snelle slijtage zal zorgen in de schoenen. Op dat vlak is een iets bredere schoen een betere keuze als je sportsteunzolen moet dragen.

loopcomfort

Ondertussen deed ik drie trainingen met de Kiprun en kan ik me wel een idee vormen over het loopcomfort. Dat is alleszin een goede meevaller. De schoenen voelen goed aan tijdens het lopen en ik heb geen last van nare pijntjes of dergelijke. Enige lastige puntje was een lichte blaarvorming aan de achterkant van m’n voet (ter hoogte achillespees), maar dat kon ook aan m’n steunverband liggen (voor m’n enkel).
kiprunmd2

Qua demping is deze schoen terecht ontworpen voor de korte tot middellange afstand. Ik vind het dempend vermogen een pak minder dan m’n andere loopschoenen (die wel voor lange afstand geschikt zijn). Zelf zou ik met deze Kiprun niet verder dan een 15 km willen lopen, kwestie van blessures te vermijden. Een halve marathon lijkt me inderdaad het absolute maximum. Niks mis mee, gezien Kalenji zelf aangeeft dat dit ook de bedoeling is van deze schoen.

Qua stabiliteit is het duidelijk dat dit een schoen voor op de weg is. Ik heb er ook een heel aantal stukken op onverhard terrein mee gelopen en bij de 2e loop ook op wat technischer terrein en dan kwikten mijn enkels toch wel een paar keer om. Qua grip echter geen probleem om er bv. op droge onverharde (niet te technische) paden mee te lopen. Ik ben geen enkele keer uitgeschoven alleszins.

Conclusie

De Kalenji Kiprun MD is met zijn zeer democratische prijs van 79,99 euro een prima schoen voor de korte afstand en op de weg. Ik zou hem ook aanraden voor bv. starters die nog niet te fors willen investeren in een loopschoen, maar toch met goed gerief aan de slag willen gaan.

Lopers met steunzolen kijken echter best wel goed naar de pasvorm en hoe de steunzolen passen in de schoen. Het zou jammer zijn dat de steunzolen voor heel snelle slijtage zorgen.

Ik ga mijn paar alleszins zeker blijven gebruiken voor kortere hersteltrainingen en in de winter als ik ’s avonds niet in m’n getrouwe trailgebiedjes kan gaan trainen.

lang leve compressiekousen!

Het herstel na de Bouillonnante verliep een beetje trager dan gewenst. Niet dat ik superstijf was, integendeel. Zondag kon ik zonder problemen de trap af . In de namiddag deed ik een wandeling van bijna 8 km met het gezinnetje, zonder dat ik enige problemen ondervond. Op één minpuntje na: mijn rechterkuit wrong wat tegen. Eigenlijk was dat probleem vorige week al gestart. Dinsdag een verkeerde beweging gedaan bij het afdalen van de trap op het werk. ’s Avonds was die kuit stijf en woensdag was dat niet beter. De kuit stond helemaal strak gespannen. Veel gemasseerd, gelleke erop gesmeerd en schietgebedjes geslaan opdat het zou beteren. Donderdag liep ik dan wat los, maar wel met compressiekousen aan. Dat ging volledig probleemloos. De kuit voelde tegen zaterdag dan helemaal goed aan, maar tijdens de Bouillonnante was ik er toch niet helemaal gerust in. Bij de eerste klim voelde ik m’n kuiten opblazen, maar de compressiekousen (Skins) deden voortreffelijk hun werk. Direct na die beklimming herstelden m’n kuiten zich en de rest van de trail had ik er niet zo’n last meer van.

Tot gisteren… Onnozele kip als ik ben, denderde ik in volle overmoed weer een paar verdiepen per trap af op m’n werk. Ik was even vergeten dat ik twee dagen eerder een heuse calvarietocht had ondernomen en nu een rustdag had. Het gevolg laat zich raden: pijn in die kuit, alweer. Aarrrghhh. Met pijn gaan slapen en mezelf voorgenomen dat als ik vandaag wakker zou worden met pijn, ik dat herstelloopje dat op de planning stond, zou laten varen. Gelukkig zonder pijn wakker geworden, maar ik besloot al van ’s morgens met compressiekousen rond te lopen. Just in case. Ik werkte toch van thuis uit vandaag, dus kon me effe laten gaan op vestimentair vlak.

’s Middags onder m’n pauze me dan gewaagd aan dat herstelloopje en hallelujah: geen pijn! Oef!! Uiteraard wel met die kousen gelopen. Een 7,5 km afgelegd in 45 minuutjes. Lekker rustig dus en niet te lang qua afstand. Morgen probeer ik daar nog een kwartiertje aan te breien, als die kuit zich koest houdt tenminste.

Ik ga me eens moeten verontschuldigen bij de buren, want tegenwoordig zie ik er meer en meer uit als een clown als ik hier in de buurt ga lopen: compressiekousen onder een short, afstroopbare mouwtjes en dan nog allerlei electronica dat aan mij hangt te bengelen. Alles voor het goeie doel zullen we maar denken!
Op een wedstrijd loopt het sowieso vol met clowns en zie ik er nog gewoontjes uit. Hier in ons boeregatje is dat wat anders natuurlijk.

Lang leve de compressiekousen dus! Ze helpen echt wel, die dingen!

compression_sock_banner

nieuw gerief – de Salomon Advanced Skin S-Lab Hydro 12

Nog exact één maand te gaan voor m’n volgende marathon, die van Zeeuws-Vlaanderen. Wie regelmatig m’n blog leest, weet dat die marathon niet mijn hoofddoel is. Mijn Grote Doel is de Marathon dus Mont Blanc, die ik loop in het teken van een “Hart voor ALS”. Je leest er alles over via dit linkje. Zeker doen!

De Marathon van Zeeuws-Vlaanderen is dus een trainingsmarathon, waarbij ik al eens met een gevulde rugzak ga lopen en nog volop ga experimenteren met voedingsreepjes en drank en zo.
Die gevulde rugzak zal er ééntje worden van Salomon. Ik had nochtans al een goeike van Ultraspire (de Surge), maar die is met z’n 3 liter-inhoud wat te klein voor de Mont Blanc Marathon. Ik heb er ook nog eentje in de kast liggen van de Decathlon maar ook daar kreeg ik m’n verplichte “bagage” niet in op een comfortabele manier. Die verplichte bagage omvat o.m. een minimum aan drinken, maar ook kledij voor onvoorziene weersomstandigheden, een veiligheidsdekentje en nog wat prullen.
Een paar weken geleden startte m’n zoektocht naar nieuw gerief. Rondsurfen op het internet, reviews lezen en m’n oor te luister leggen bij een aantal mensen.
Ik probeerde eens de Raidlight Olmo van Heidi, maar die zat bij mij enorm oncomfortabel. De twee giga-flessen (elks 750 ml) langs voor irriteerden direct enorm, niks voor mij! Nochtans leek het systeem van flesjes vooraan me wel handig omdat er dan ruimte in de rugzak zelf vrijkomt. Dan leek het Salomon-systeem met softflasks (flesjes die geleidelijk aan ineenkrimpen wanneer je ze leegdrinkt) ideaal. De kostprijs was minder ideaal, dus zocht ik toch nog even naar alternatieven. Zo testte ik in de Decathlon de grotere exemplaren van hun drankrugzakken uit, maar die dingen bleken ook letterlijk te groot voor mijn mini-lijfje en zaten enorm oncomfortabel.
In Den Haag wandelde ik dan eens de Bever binnen en daar hing zo’n Salomon-rugzak aan het rek. Het ding eens aangedaan en oh boy…die zat perfect! Daar kon niets meer aan tippen. Ook niet alle andere modelletjes die er hingen, elke keer greep ik weer naar die Salomon. De prijs was nog altijd om steil achterover te vallen, vooral dan in de Bever. Maar tja, soms moet je gewoon in het diepe springen. Ogen dichtgedaan, m’n Visa-kaart erbijgehaald en ervoor gegaan. Op de webshop van Scarabee was ie 20 euro goedkoper en daags nadien bestelde ik hem daar en twee dagen later kreeg ik hem thuis aangeleverd.

Dit is hem dus: de Salomon Advanced Skin S-Lab Hydro 12

salomonslab

De rugzak wordt standaard geleverd met 2 softflasks (2 x 500 ml) en een veiligheidsdekentje als extra attribuut.

veel opbergruimte
De rugzak bevat achteraan verschillende vakken: één koelvakje voor een waterzak of bladder (niet standaard meegeleverd, maar in mijn geval geen ramp want had er nog drie liggen thuis), een ruimer vak voor kledij of spullen, een vak met rits om zaken veilig weg te steken. Onderaan dan nog een zak die langs weerskanten een opening hebben (zie je op de foto) waardoor je er makkelijk aan kan zonder dat je de rugzak moet uitdoen (al getest en dat lukt). Daarnaast aan weerskanten nog een klein zakje om bv een gelletje of zakdoekjes of zo weg te steken (ook daar raak je dus makkelijk aan tijdens het lopen). Dan vooraan nog twee softflasks en daarboven nog zakjes voor gelletjes, ipod of zo meer. Veel zakjes dus.

Ook veel lintjes. Lintjes waarmee je bv. op een ingenieuze manier je stokken aan de rugzak kan vasthaken (moet ik nog testen), of zaken kan vastbinden zodat je ze onderweg niet verliest (bv lusje van je fotocamera)). Ze hebben aan veel gedacht, die mannen van Salomon.

voorkant met de softflasks
voorkant met de softflasks


Eerste ervaringen

Ondertussen heb ik twee keer gelopen met de rugzak en m’n ervaringen zijn 100% positief. De rugzak zit comfortabel en geeft geen enkele hinder. Ik voel hem eigenlijk totaal niet zitten.

softflasks
softflask2Het systeem van de softflasks is schitterend. De flesjes hinderen totaal niet en het krimp-systeem zorgt ervoor dat je geen klotsend geluid hebt tijdens het lopen. Na één keer drinken trekken de flesjes vanzelf al vacuüm waardoor het klotsen wordt vermeden. Het drinken gaat makkelijk: je hoeft de flesjes niet uit de zakjes te halen, je kan ze gewoon een stukje naar je toetrekken en dan weer terugduwen. Naarmate je drinkt, krimpen de flesjes ineen en je voelt ze dus eigenlijk nooit zitten.

opbergruimte in de praktijk
De zakjes boven de flesjes zijn ruim genoeg voor een i-pod, repen en gelletjes. Heb alledrie geprobeerd. De zakjes aan de zijkant zijn perfect voor wat zakdoekjes, wat met mijn verkouden toestand de afgelopen weken geen overbode luxe bleek. In de open zak aan de achterkant onderaan stak ik een jasje (verplicht mee te nemen op de MBM) en dat hinderde niet.

waterzak?
Als waterzak stak ik er die van de Ultraspire in. Het was even zoeken hoe de drinkslang te bevestigen. Er zijn lusjes vooraan, maar dan moet je de drinkslang nogal een stevige bocht laten nemen, wat wel lukte. M’n eerste test is op dat vlak echter niet goed verlopen zondag, want met mijn verstrooide kop om half zeven de zondagochtend had ik blijkbaar de drinkslang niet goed vastgeklikt op de waterzak. Geen wonder dat ik met een natte rug en poep rondliep en geen slok water uit m’n waterzak kreeg…alles was dus leeggelopen en ik maar denken dat de waterslang in een knik zat en dus blokkeerde. Volgende zondag nieuwe poging dus. Dat komt wel goed.
Daarmee wel de waterbestendigheid van de zak per ongeluk getest en die heeft ie doorstaan. M’n jasje was nog kurkdroog, die zat vooraan in het onderste compartiment terwijl de waterzak helemaal achteraan zit.

Conclusie

Je betaalt een forse prijs voor deze rugzak (152,95 euro bij Scarabee), maar voor die prijs krijg je wel alles wat je in een volwaardige drankrugzak zoekt. Het draagcomfort is niet te vergelijken met welke andere rugzak ook die ik tot nu toe heb uitgeprobeerd. Het komt maar zelden voor dat ik vergeet dat ik een rugzak aanheb, met deze heb ik dat gevoel.
Het systeem van de softflasks is een groot voordeel en met tot 1 liter-capaciteit in veel gevallen al voldoende zodat je niet nog een extra waterzak moet meenemen.
Daarnaast heb je enorm veel ruimte om kledij, eten of andere dingen mee te nemen, zonder dat je aan draagcomfort moet inboeten.

Een aanrader dus!

buiklanding

Nu de vakantie achter de rug is, valt alles weer terug in zijn gebruikelijke routine. Op zich niet zo erg, alhoewel het vroege opstaan me maandag niet al te best afging. Hopelijk word ik die routine ook weer snel terug gewoon.
Maandag weer naar het werk, overvolle mailbox doorspartelen en de draad weer oppikken. Dinsdag werkte ik dan thuis. Kwestie van de week al eens goed te breken. Om kwart voor 7 opgestaan en om 7u stond m’n laptop al op. Zalig. Al eventjes gewerkt tot Seppe uit bed moest, die aan het ontbijt gezet en ondertussen zelf nog wat voortgewerkt. Multitasking hé. Dan zoon naar school en daarna weer voortwerken. Reden dat ik er zo vroeg aan begon, was om wat extra tijd onder de middag te hebben om m’n training af te werken. Het zonnetje scheen en aan die lokroep kon ik niet weerstaan.

Om 12u een uurtje de deur uit voor een pittige tempoloop. Ik was er niet zo gerust in. Zondagavond had ik een verkeerde beweging uitgehaald met m’n rug en de pijn was (en is) er nog steeds en straalde uit naar m’n rechterbil (nog steeds trouwens). Zolang ik in beweging ben voel ik niet echt iets, maar zitten en liggen zijn wel pijnlijk. Ik hoop dat het er eens gewoon terug uitschiet. Maar soit, dat tempoloopje ging eigenlijk verrassend goed. Ik had onderweg wel af te rekenen met stevige tegenwind op sommige stukken en dan was het effe adem happen om het tempo aan te houden. Al bij al toch content met de 10,7 km op 1 uur tijd.

Vandaag dan m’n vrije dag en natuurlijk moesten de loopschoenen dan ook weer van stal, voor een kort herstelloopje weliswaar. Ik koos nog eens de Asics Kahana. Vorig jaar waren die redelijk ver op het schap belandt omdat ze niet zo lekker meer zaten. In december haalde ik ze nog eens tevoorschijn en besloot ze een tweede kans te geven. Met succes, want ondertussen liep ik er weer een keer of 5 mee en zijn we weer vriendjes geworden.

De Kahana zijn een door-to-trail-schoen, maar niet echt modderbestendig, dan is het toch wel glibberen en glijden. Dat merkte ik op een pijnlijke manier vandaag. Na een 1,5 km asfalt sloeg ik het aardeweggetje in dat me doorheen een bos naar de achterliggende weilanden zou brengen en in dat bos liep het effe mis op een modderstrook. Een duikvlucht gevolgd door een stevige buiklanding en vervolgens nog een metertje doorschuiven op m’n zij…vakkundig uitgevoerd maar best wel even pijnlijk. Gelukkig geen al te erge gevolgen, buiten een gedeukt ego, een stevig geschaafde knie en een kapotte loopbroek. Dat laatste is wel wat balen, want die loopbroek had ik nog niet zo lang.
Mezelf snel herpakt en voortgelopen naar het weiland, waar ik plots tot halverwege m’n kuit in de modder wegzakte. Howla, weiland stevig ondergelopen dus. Wat zoeken naar de “beste” weg om naar het poortje tien meter verderop te geraken en vanaf daar is er weer een paadje dat me naar het achterliggend bos leidde. Dat paadje was ook één en al modderpoel, en met de Kahana’s liep dat dus niet zo best. Ach ja, moeilijk gaat ook hé, het was alleszins een goeie evenwichtsoefening en ben gelukkig niet meer op m’n buik terechtgekomen.

Het was sowieso maar een kort toerke. Vanuit dat tweede bosje gaat er weer een pad dat op ongeveer een kilometer van m’n deur uitkomt. Na dik 5 km was ik dus weer thuis, tijd is minder relevant gezien alle typische trailhindernissen onderweg…

In de namiddag was ik dan thuis met onze Seppe en gelet op de kapotte loopbroek had ik het perfecte excuus om eens naar de Runners Service te rijden. Ik besloot naar het filiaal in Zwijndrecht te trekken, omdat die een leuke speelhoek voor kids hebben. Een loopbroek was namelijk niet m’n enige doel, ik zou wat tijd nodig hebben daar. Had ook al een tijdje m’n oog laten vallen op een stel trailschoenen die ik eens wou aanpassen, de Salomon Speedcross. Toevallig trailschoenen die wel de nodige grip op modder en zo bieden, ze zouden vandaag goed van pas gekomen zijn.  De trailschoenen die ik nu heb, zijn allemaal door-to-trailschoenen, die ik dus constant met elkaar afwissel. Maar buiten de Scott Kinabalu, schieten de andere twee (Asics Kahana en Brooks Cascadia) stevig te kort van zodra er veel modder op het parcours ligt en da’s in onze contreien in herfst en winter wel veel het geval.

Ik zou die Speedcross natuurlijk ook gewoon kunnen bestellen, maar wou ze toch even aanpassen en testen op de footscan om zeker te zijn dat ik mezelf er niet mee in de vernieling zou lopen. M’n door-to-trail-schoenen bieden veel demping, bij die Speedcross is dat iets minder. Ben op dat vlak wel wat voorzichtig.
Toen ik ze aantrok in de winkel, voelde ik direct dat het snor zat. Even getest en op de footscan-mat gelopen en het resultaat was positief. Deze schoen was uitermate geschikt voor mij. Verkocht!speedcross

Volgende week woensdag ga ik ze eens uittesten in het Domein van Hofstade. Dat het dus maar eens goed regent tegen dan, dat de hele boel er goe vettig bijligt!

 

weer een late ontdekking

Ik spring soms nogal traag op de kar als het op het uittesten van nieuwe dingen gaat. Zo duurde het ettelijke jaren eer ik van die mouwkes (ofte arm sleeves) ontdekte die je gewoon kan afstropen tijdens het lopen. Goddelijke uitvinding! Ik gebruik ze nu constant.
Mijn nieuwste ontdekking (ahum) is ook al jaren een hype onder heel wat lopers en toch drong het niet tot bij mij door. Het betreft (tromgeroffel)…. compressiekousen, ofte tubes, ofte shin skins en wat ze daar nog allemaal als naam aan geven. Ik zag al heel wat lopers er mee rondlopen en vond het een bizar en vooral aartslelijk modeverschijnsel. Dat ze ook effectief nut zouden kunnen hebben, dat kwam niet in me op. Tot loopmaatje Heidi er onlangs ook mee rondliep…Tiens, zij ook al! En dan kwam buddy Gunther ermee af…allé zeg. Doet nu iedereen mee met die hype? Kan ik dan wel achterblijven?

Nu moet je weten dat ik niet gauw zomaar meedoe met een hype omdat iedereen het doet. In dat geval zou ik nu weer volop voor ultra’s aan het trainen zijn, want zowat al mijn loopmaatjes zijn aan het trainen voor +50K of een meerdaagse trail tot 80K en zo. Tot en met 2008 was ik een echte FOMO-loper, onlangs schitterend beschreven door Martine, maar die fase ben ik gelukkig ontgroeid. Maar ik geraakte toch wel geïntrigeerd door het compressie-sokken-fenomeen en begon er wat over op te zoeken (eindelijk!).

Op Prorun.be vond ik heel wat antwoorden op de vragen die ik me stelde (zie onder meer het artikel hier). Samengevat: zulke sokken zorgen voor een sneller herstel, ze kunnen blessures voorkomen en zorgen voor een aangenamer gevoel bij het lopen (minder snel last van spierpijn).

Omdat ik al een tijdje kamp met trage recuperatie na het lopen (vooral bij langere skinsduurlopen) en dan vooral met stijve kuiten, wat zich ook begon over te zetten op wat zeurende achillespezen, besloot ik het erop te wagen. Bij  Running-on-Trails-team-huisleverancier Runnersmove bestelde ik me een setje zwarte Skins en daags na levering trok ik ze aan voor een eerste testrun van een kleine 10 km. Ondertussen heb ik er 3 keer mee gelopen en kan ik dus al wat bevindingen neerpennen.

1. aangenamer gevoel?
Neen en ja. De eerste 2 à 3 km ervaar ik toch wel een beetje een gek drukkend gevoel in mijn onderbenen. Vermoedelijk een teken dat die tubes keihard hun werk doen, maar ik kan het niet echt een aangenaam gevoel noemen. Eenmaal opgewarmd verdwijnt dat gevoel echter. Zondag liep ik er bijna 2 uur mee en toen kon ik wel beamen dat het soepeler liep tot op het einde dan zonder zo’n tubes. Meestal begin ik na een kilometer of 12 wat last van spierpijn en vermoeidheid te krijgen, dat was nu niet het geval. Op dat vlak dus duidelijk geslaagd.

2. sneller herstel?
Absoluut ja! Van stijve kuiten na het lopen is totaal geen sprake meer. Ik merk het verschil al bij het stretchen na de training, maar ook bij het afdalen van de trap thuis en gewoon rondstappen. Kuiten voelen soepel aan, alsof er niets is gebeurd.
Ik heb nog niet getest hoe het zit met twee dagen na elkaar lopen, maar dat zal er binnenkort wel eens van komen.

3. blessures voorkomen?
Ik hoop alleszins van wel. Mijn kuiten doen geen pijn meer en ook het zeurend pijntje in mijn achillespezen is verdwenen sinds ik met de tubes loop.

Test volledig geslaagd dus en ik ben op korte termijn volledig verslingerd geraakt aan die lelijke dingen. Voor mijne kerstmis dus nog maar een setje vragen. Misschien doe ik wel eens zot en bestel me een setje in flashy kleurtjes (als ik er vind :-)).

Compression-Socks

 

flashy groen – de Scott Kinabalu

Zondag liet ik me op de WLOB-trail verleiden door de Scott trailrunning-schoenen. Had ervoor al wat gemaild met Runnersmove-zaakvoerder Eric omtrent welk type het best bij mij zouden passen en hij raadde me de Scott Kinabalu T2 aan. Toegegeven, het heeft me ongeveer een week gekost eer ik die naam kon blijven onthouden en zondag stond ik alsnog stamelend voor Eric en kon ik het weer niet uitspreken. Gelukkig wist ie zelf nog welk type ie voor me mee had gebracht, héhé.

Het minste dat je kan zeggen van deze schoenen is dat ze groen zien, héél groen. Flashy groen!

flashy groen
flashy groen

De kleur past alleszins bij de trails, goed gekozen van Scott dus.

De Kinabalu’s zijn een heuse door-to-trail-schoen, vandaar mijn keuze. Ik ontsnap hier niet aan asfalt. Ondertussen heb ik hier thuis wel een mooie route van 10 km uitgestippeld, maar toch zitten daar in het begin, einde en in het midden stukjes asfalt bij, in totaal toch wel een 2 km. Loop ik daar met pure trailrunning-schoenen op, dan geeft dat gegarandeerd problemen. Ik ben geen natural-runner of barefoot-runner, mijn benen en voeten vragen om demping. Echte trailrunning-schoenen bieden iets minder demping, maar zijn vooral nogal stug om het ruige terrein aan te kunnen. Om die reden zijn ze niet zo geschikt om op het vlakke asfalt te gebruiken. Door de stugheid kan je op asfalt niet goed afrollen, dat is tenminste toch mijn ervaring ermee.

Maar dan heb je de door-to-trail-schoenen, die je, zoals de naam het zegt, van je voordeur tot aan de trails brengen. Ze bieden de nodige grip op de trails, maar zijn iets minder stug en hebben wat meer demping, waardoor ze ook op asfalt goed hun werk doen.

Ik heb al twee zogenaamde door-to-trail-schoenen in huis. M’n Brooks Cascadia‘s, die het nu al bijna 800 km uithouden zonder dat er iets van slijtage aan te zien is. Goed gerief dus en ik hoop ze nog heel wat km’s te kunnen gebruiken. Alleen vind ik ze helemaal niet zo lekker lopen op asfalt. Daarvoor voelen ze dan toch weer net dat ietsje te stug aan. Loop ik er te lange stukken mee op asfalt, krijg ik wat last in schenen en kuiten. Op de trails zijn ze me echter al heel goed van dienst geweest en na 800 km zitten ze nog steeds heel comfortabel.

Daarnaast heb ik vorige winter in de solden eens Asics Gel Kahana’s gekocht, ook een door-to-trail-model. Bij het aanpassen zaten die schoenen supergoed en ook bij het lopen voelden ze goed aan, zowel op asfalt als op trail. Na een paar loopjes in de sneeuw is er iets gebeurd met die schoenen…het buitenwerk voelt niet zo lekker meer aan en het kost me grote moeite om de schoenen nog aan te krijgen, alsof ze 3 maten gekrompen zijn. Als ik ze met veel moeite heb aangekregen, krijg ik na een paar kilometer lopen een tintelend gevoel in m’n tenen, omdat m’n voeten te hard afgeknelt geraken. Ik dacht nochtans dat Asics een ijzersterk merk was, maar mijn ervaring met deze schoenen is dus niet zo best. Ik draag ze nog heel af en toe, op korte loopjes, kwestie van de investering niet helemaal verloren te laten gaan…

Toen ik zondag m’n nieuwe flashy groene schoentjes kocht, stond ik direct te popelen om ze uit te testen. Maandag onder m’n middagpauze het eerste testrondje gelopen. 5,5 km, deels over asfalt en deels in de parken vlakbij het werk. Dat rondje verliep alvast goed. Zowel op asfalt als op de zachte paden liep het lekker soepel. De rechterschoen zat iets te los, de linker wat strakker (omwille van het steunverband), maar op zich hinderde dat allemaal niet.
Woensdag heb ik ze dan opnieuw aangetrokken. Ditmaal de veters tot in het laatste gaatje doorgetrokken en nu zat ook de rechterschoen goed vast. Mijn terrein werd het Domein van Hofstade,  de kleine single tracks daar opgezocht, het mountainbike-parcours opgezocht…een fijn vettig trainingske dus. Een kleine 10 km en die Scott’s deden wat ze moesten doen….me een fijn loopgevoel geven!

Zoals altijd ervaar ik bij het inlopen van nieuwe schoenen wat pijntjes hier en daar achteraf. Dat hoort nu eenmaal bij het inlopen. De komende twee trainingen zal het dus weer even met de andere vertrouwde loopschoenen zijn, maar volgende week gaan die Scott’s zeker weer mee! Lichtgevend hesje gaat niet nodig zijn, ze gaan me al van ver zien komen met die groene voeten!