Trail de la Primavera (Andenne) – verslag

Met nog drie weken te gaan tot de marathon van Rotterdam, stond vandaag dé ultieme training op de planning. Omdat ik vorig jaar twee weken voor de marathon van Zeeland een trail als voorbereiding had gedaan, wat toen prima beviel, leek me dat nu ook een supergoed idee. De Trail de la Primavera in Andenne leek me wel een goeie keuze met 30 km als afstand (naast een 10 km, 20 km én 65 km voor de zotten).

Echt alle toeters en bellen

Toegegeven, ik had misschien beter die trail eerst op voorhand wat beter bestudeerd, zodat ik wist wat met te wachten zou staan. Omdat Andenne niet zo diep in de Ardennen ligt, verwachtte ik me niet aan al te spectaculaire dingen. Verkeerd gedacht, zo bleek al snel.

Na een brave start van zo’n 2 km over asfalt, begon de uitdaging. Het parcours ging gestaag op en neer door bossen en weilanden. De regen van de voorbije dagen had het parcours goed modderig gemaakt. Ik was blij dat ik m’n Salomon Speedcross nog eens had aangedaan.

Na enkele kilometers kwamen we in een bos waar men nogal stevig aan houthakbeheer had gedaan. De tractors hadden sporen getrokken doorheen de modder en ik stond letterlijk tot aan mijn knieën in de blubber. Het werd een geploeter tot en met om heel dat stuk te overbruggen, om dan een kilometer later een heuvel in de smurrie te moeten opklauteren. Pfew, daar ging mijn tempo! Maar dan moest het ergste nog komen.

Zo rond km 13 kregen we zowaar een initiatie klimmen en abseilen voorgeschoteld. Verticale hellingen die we achtereenvolgens af moesten, weer op moesten, beetje verder weer al abseilend of poepschuivend naar beneden vliegen, om daarna weer aan een touw bengelend jezelf naar boven te hijsen. Op een bepaald moment geraakte ik zelfs met behulp van het touw geen meter omhoog, omdat de ondergrond spekglad van de modder was. Daar hing ik dan lekker te bengelen. Gelukkig kreeg ik van een behulpzame man een flinke duw onder m’n kont en kon ik mijn voet een metertje hoger toch achter een boomstammetje haken om zo weer verder omhoog te gaan.
Het hoeft niet gezegd dat die twee kilometer op dat parcours bijna een half uur tijd kostten…

Ok, een rustige duurloop in aanloop van de marathon kon je dit dus echt niet meer noemen. Maar ik amuseerde me best wel hoor. En tot mijn grote tevredenheid kon ik na die pittige stukken toch altijd weer terug één of andere zwierbeweging in mijn benen krijgen en weer iets doen dat op hardlopen leek. Ook al was het altijd maar voor wat kortere stukken. Want echt elke kilometer stond er ons wel iets te wachten en hoorde ik naarmate de tijd verstreek steeds meer en meer lopers verlangen naar een stuk asfalt (die er ook wel wat in het parcours zaten, gelukkig maar, ahum).

Zelfs vier km voor de finish moesten we ons weer met touwen omhooghijsen en tot zowat ieders afschuw zadelde de organisatie ons op amper twee (!) kilometer voor de finish nog op met een klim van jewelste. Gevloekt dat ik heb!

IMG_1779
Are you kidding me? Tot boven op de berg nog, 2 km voor de finish.

Een 600 meter voor de finish kwam ik voor de zevende keer of zo fotograaf Luc tegen die me op heel wat punten gefotografeerd heeft tijdens deze trail, waarvoor dank. En net dan kwam zijn vrouw Agnes me bijgelopen en zij trok me nog dat laatste rot-end mee tot aan de finish (nog aan een stevig tempo van bijna 11 km/u trouwens). Zo content dat ik er was! Maar ook voldaan en tevreden dat ik zelfs na heel die calvarietocht van meer dan vier uur toch nog in staat was een laatste inspanning tegen dat tempo te doen.

Fantastische trail

Ook al heb ik enorm afgezien op deze trail, ik heb er ook intens van genoten. Dit is een trail waar iedere trailliefhebber zijn hart kan ophalen. Daarnaast is op de organisatie ook niets aan te merken, alles was perfect georganiseerd. Voor een correcte prijs krijg je alles wat je nodig hebt, met zelfs een mooie Salomon-beker erbovenop als cadeautje.

Of ik hem volgend jaar terug mee doe? Dat zou wel eens kunnen, maar dan enkel als ik niet in voorbereiding ben voor een marathon. Ik denk dat ik nu toch wel een weekje herstel ga nodig hebben. Gelukkig zijn er nog drie weken te gaan vooraleer die 42 km moet bedwongen worden…

 

Charlepoeng Trail #3 – verslag

Nog zes weken te gaan tot de marathon van Rotterdam en als voorbereiding liep ik vandaag de derde editie van de Charlepoeng Trail mee. In 2015 deed ik editie #1 mee en behalve dat het een aangename ervaring was, was ik niet zo zot van het parcours toen. Een beetje te braaf om trail te noemen. Maar laat een ‘braaf parcours’ met een deftige afstand voor een marathonvoorbereiding dan weer ideaal zijn, dus besloot ik editie drie vandaag een kans te geven. Wist ik veel dat ze het parcours compleet omgegooid hadden…dit kon je nu eens echt wél een trail noemen.

Huldenberg is niet zo ver rijden, maar om zeker te zijn van een plekje op de parking pal voor de sporthal (op dat vlak ben ik soms wel lui) was ik om 7u al de deur uit. Een kleine 40 minuten later kon ik m’n karretje mooi voor de sporthal parkeren, missie geslaagd. Met een start om iets na 9 had ik daarna nog rustig de tijd om te eten en een beetje te socializen.

Om 9 uur ging de marathon van start en daarna was het de beurt aan de grootste bende, die van de 26 km. Ik voelde al snel dat ik geen superbenen had. Ik had slecht geslapen en ook nog slecht gelegen waardoor er iets in m’n zij wat geblokkeerd zat. Beetje zuchten dus, maar ’t was voor mij geen wedstrijd. Knopje in m’n kop omgedraaid en geprobeerd de kommer en de kwel achter mij te laten en te genieten van het landschap.

Veel variatie

Het parcours liet ons echt alle kanten van de streek zien: weidse plateaus met prachtige vergezichten, bossen met stevige steile verticale klimmetjes en verbindingsstukken langs weilanden en zo. Af en toe ook wel eens een stukje door één of andere verkaveling, op dat vlak zuchtte ik wel weer van ‘arm Vlaanderen’. Ik snap wel dat de organisatie op dat vlak geen keuze heeft, gezien alles hier letterlijk volgebetonneerd wordt.

Pijl gemist

Het duurde toch een 10-tal kilometer eer ik echt in een runners-flow terechtkwam en volop kon genieten. De temperatuur ging wat de hoogte in, het zonnetje begon zijn best te doen en daar kikkerde ik echt van op. Rond kilometer 12 kwam er een moordende afdaling, waar ik eventjes niet op mijn gemak was, en blijkbaar heb ik daar ergens een fout gemaakt (samen met zowat alle anderen die in mijn buurt liepen).
Een tweetal kilometer later kwam ik clubmaatje Kristof tegen (die de marathon liep) en hij vroeg of ik de bevoorrading had gevonden? Niet dus. Hij ook niet, al de rest rondom ons ook niet.

Doordat we de bevoorrading hadden gemist, hadden we daarbij blijkbaar ook een lus van drie km gemist. Owkay…effe m’n mindset bijstellen: ik zou geen 26 km lopen, het zouden er wat minder worden. Ach ja. Niets aan te doen, qua duurtijd zou het alleszins toch voldoende zijn als training. Voor Kristof was het wel een beetje een domper want die had gerekend op een marathon en dat zou het dus ook niet worden…Jammer wel.

Na een kleine 2u40 bereikte ik de finish, met 23,1 km op de teller in plaats van 26 km. Het was genoeg geweest sowieso. Het parcours was echt wel een pak zwaarder dan ik had verwacht en m’n spieren waren al aan een stevige protestzang begonnen. Er moeten nog heel wat trainingen komen de volgende zes weken, dus nu was nog niet het moment om te pieken.

Not again….bier!

Bij de finish kregen alle lopers een bonnetje voor een Charlepoeng-bier. Ik gaf mijn bonnetje weg aan een kameraad. Ook in Aalter werd er bier als beloning weggegeven. Dat hoeft voor mij dus echt niet, want ik lust het niet. Hopelijk komt er ooit eens een organisatie op het idee om een flesje cava of zo te geven als prijsje.

Fijne trail

Ondanks het verkeerd lopen vond ik de Charlepoeng-trail wel een hele fijne om te doen. Niet te druk, goede accomodatie bij start en finish (met een warme douche!).

Het parcours was een forse verbetering tegenover de eerste editie in 2015 (ik weet niet hoe het vorig jaar ging) en was op heel wat stukken echt wel technisch en uitdagend.
Dat er pijltjes gedraaid of weggenomen worden, daar kan de organisatie niet veel aan verhelpen, ook al is het wel even balen dat je niet de kilometers loopt die je had gepland (en er zijn een paar dapperen geweest die hun gemiste kilometers na de finish nog in de buurt van de sporthal zijn gaan lopen, maar daar hadden mijn benen geen zin meer in).

Conclusie: zeker een aanrader als je niet te ver wilt rijden en houdt van een afwisselend en uitdagend parcours.

 

 

 

Radio Trail Aalter – verslag

Zaterdagochtend, -7°C. Waarom doe ik dit alweer? Ik ben het even kwijt. Dat warme bed was veel aantrekkelijker dan in die iglo van een auto kruipen om naar Aalter te rijden. Ik had gerekend op iets positievere temperaturen. Helaas is het weer iets dat we zelf niet in de hand hebben.
Gelukkig ging de thermometer met enkele graden omhoog tijdens m’n rit naar Aalter, bij aankomst was het daar nog -2°C. En tot mijn grote opluchting was heel het startgebeuren georganiseerd in de cafeteria van de sporthal van Aalter en niet in zo’n klein tentje ergens in een veld.

Startfoutje

24 km, dat was de opdracht vandaag. Voor de start een paar oude bekenden gezien en ook clubmaatje Kristof was present, maar dan wel voor de marathonafstand. Met al dat gepraat was het uurtje wachten zo voorbij en om 10u20 werden we van start geschoten geroepen. Door de warrige start (ineens begon iedereen maar te lopen) was ik één cruciaal dingetje vergeten…op het startknopje van m’n Suunto te drukken. We waren al bijna 1,5 km verder, met een stuk stevig geploeter door een kaalgeplukt maïsveld, toen ik voor het eerst even op m’n horloge keek en zag dat de teller nog altijd op nul stond. NEEEEEE! Daar krijg ik het dus van hé. Even mijn oor te luister gelegd bij m’n medelopers rondom mij om een idee te hebben welke afstand we al overbrugd hadden, kwestie van toch enig idee te hebben.

Diepbevroren parcours

Gelukkig heb je geen horloge nodig om te lopen (maar ik hou de cijfertjes nu eenmaal graag goed bij). En dat lopen ging uitzonderlijk goed. Op de ‘makkelijkere’ stukken haalde ik moeiteloos een tempo van dik 10 km/uur. Maar het was een ‘trail’ dus werden we op sommige stukken niet gespaard.

De maïsvelden waren een pure hel en sommige bosstukken lagen er ook moeilijk beloopbaar bij. Ik miste met momenten zelfs de modder, omdat alles er zo hardbevroren bij lag. Voeten zakten nergens weg, nee, je zwikte gewoon je enkels om bij al die harde bobbels veroorzaakt door mountainbikes of traktors. Ik had alleszins een goede keuze gemaakt om niet mijn Speedcross’kes aan te doen, maar wel m’n Hoka Mafate’s (een stel door-to-trails met wat meer demping). Het was trouwens de laatste rit van dit paar Mafate’s, na zo’n 900 km trouwe dienst. Na de finish waren de noppen er zo goed als helemaal afgelopen, tijd dus om het nieuwe paar (dat thuis al klaarstaat) in te gaan wijden.

Het parcours was enorm afwisselend. Lange stukken door mooie dreven in het bos, langsheen weilanden, dwars door velden (grrrr). Het leukste stuk was een heel speels lussenparcours in het bos, waarbij ik zotgedraaid het bos weer uitwaggelde, blij als een klein kind.

De finish bereikte ik officieel na 2u36min (op een dikke 24 km dus) en daar ben ik heel tevreden mee. Ik startte zoals altijd zonder verwachtingen, want met een trail weet je maar nooit. Deze trail was niet te vergelijken met een trail in de Ardennen, waar je met de hoogtemeters zit. Die hoogtemeters waren er hier nauwelijks te vinden, er waren ook heel veel makkelijke stukken waar ik een pittig tempo kon nemen. Laten we dit dus eerder een goeie natuurloop met een paar pittige trailstukken noemen. Maar alleszins de moeite om eens mee te lopen en voor mij ideaal als voorbereiding naar Rotterdam.

Puike organisatie

Zoals hierboven aangehaald is de Radio Trail de moeite om mee te doen, omwille van het mooie afwisselende parcours. Maar ook de organisatie is heel goed. ’t Is nu niet omdat een img_1652kennis van me aan het roer staat, dat ik dit zeg. De start- en finishlocatie zijn in de sporthal van Aalter, waar je alle ruimte hebt en vooral de nodige warmte vindt in deze koude dagen. Achteraf is er douchemogelijkheid en krijg je een lekkere warme hap te eten (het was iets met eend en de rest weet ik niet meer, maar alleszins superlekker).

Met de goodie bag maakte ik manlief dan weer heel blij, want er zat een flesje Postel in en mannendeodorant (voor de vrouwen mag er ook wel eens iets voorzien worden hoor, met hoeveel pintjes bier dat ik al naar huis ben gegaan na een trail!).

De bevoorrading onderweg gebruikte ik niet (had voldoende bij), maar ik hoorde van anderen dat deze ook tip top was.

Met andere woorden, waar voor je geld!

The day after

Dat de kou zijn effect niet miste, merk ik nu wel aan mijn spieren en vooral mijn longen. Ik loop al een hele week te hoesten, niet van een verkoudheid, maar wel door een gevoelige reactie op de vrieskou. Tijdens het lopen merk ik daar dus niks van. Voor de start gisteren kreeg ik al een paar bezorgde blikken, maar echt waar…ik merk er niks van bij het lopen. Maar achteraf ben ik dus weer als een oude rokende tante beginnen hoesten tot en met. Best vermoeiend hoor. En m’n spieren doen overal pijn. Geef mij toch maar wat warmer weer.

Ik stond vanmorgen wel met goeie moed op met het idee van een herstelloopje te gaan doen, maar bij de blik op de thermometer (alweer -7°C hier) heb ik dat plan voorlopig maar laten varen. Misschien in de late namiddag dan of zo, als de temperatuur wat positiever is, en anders maken we er maar een extra rustdagje van. De volgende trail is toch pas over een maand …

Winters genot in het Zoniënwoud

Zondag duurloopdag en dat zou weer het traditionele tochtje richting Domein van Hofstade worden en daar een ronde met de Heidejoggers. Tot ik gisteravond een bericht van Heidi kreeg met de vraag om nog eens mee naar het Zoniënwoud te trekken. Beetje smekend naar manlief gekeken en allé, ’t was goed. Ook Christine zou van de partij zijn, een leuk weerzien met twee van mijn favoriete loopmaatjes.

Mistige sfeer

Na de sneeuw-vries-ijzel-ellende op zaterdag lag het Zoniënwoud er feeëriek bij: witbesneeuwde paden die er her en der wel glad bij lagen en daar dan nog een mistige gloed bij en het winterse plaatje was compleet. Dat we zouden genieten, dat hadden we al heel snel door. We waren er trouwens niet alleen. Zeker de eerste kilometers was het met momenten slalommen tussen de groepjes lopers, fietsers en wandelaars (met veel te veel honden…).

img_1631
te mooi om niet af en toe eens een foto te trekken

Toch ook wel wat afzien

Heidi en Christine zijn natuurlijk veel beter getraind dan ik. Ze zijn beiden ultrarunners die de voorbije maanden van die veel-te-verre tochten ondernamen waar ik zelfs niet aan zou durven beginnen. Heidi beloofde wel er een ‘trage’ loop van te maken, maar blijkbaar betekent dat voor haar tegenwoordig een tempo van 11 km/u terwijl ik me meestal tevreden stel met een snelheid tussen de 9 en 10 km/u. Af en toe moest ik beide dames toch eens vriendelijk vragen van wat trager te gaan. Maar ik wou me ook niet helemaal laten kennen en de stukken downhill ging ik gewoon mee aan dat snelle tempo om dan de rest van de tijd wat achterop te lopen hijgen en stilletjes meer en meer te beginnen afzien.
Na 19,5 km was ik blij dat ik er was, maar ’t is niet omdat ik af en toe stevig afzag dat ik er niet volop van genoten heb.

Christine die kreeg er geen genoeg van en ging direct weer voort voor een tweede ronde. Gek volkje, die ultralopers.

Adeps

Na onze tocht gingen Heidi en ik douchen in het sportcentrum van Adeps. Voor 1,6 euro kan je er een lekkere warme douche nemen in een superruime kleedkamer. Ideaal zo in deze winterse koude dagen. Er is ook een gezellige cafetaria met lekker eten en dat voor een heel schappelijke prijs.

Vanaf het sportcentrum vertrekken de verschillende loop-, wandel- en mountainbikeroutes. Wij deden vandaag de rode looproute van een kleine 20 km. Je kan er ook routes van 5 en 10 km doen. Meer info op de website van het Zoniënwoud.

Blaadjes vertrappelen op de Veluwe

Oktober werd op loopvlak een topmaand met maar liefst 218 kilometer. Toegegeven, ik heb wat ultralopers in mijn kennissenkring zitten die zo’n afstand op nog geen week afleggen, dus die afstand is relatief. Meestal eindig ik rond de 160 km op een maand, dus schrok ik nu toch even bij deze afstand. De komende vier maanden zal het wel een beetje minder worden, want ik ben geen wintermens. Vooral mijn longen protesteren bij te koud weer en dan moet het noodgedwongen wat rustiger. Probleem is wel dat ik al volop met plannen voor 2017 in mijn hoofd zit, dus wordt het toch een wintertje doortrainen op m’n best mogelijke niveau.

Wat alvast helpt om gemotiveerd te blijven, is gewoon eens ergens anders te gaan lopen. Vorige week was het herfstvakantie en we hadden enkele weken geleden voor een prikje nog een huisje kunnen boeken in de Veluwe. Op een boogscheut van het Nationaal Park Hoge Veluwe en zelfs vlak naast een mooi stukje natuurgebied (nou ja, heel de regio is daar gewoon natuurgebied), ligt Landal Rabbit Hill. Een heel tof vakantiepark, met veel te doen voor kinderen, dus onze mini vond het er geweldig vanaf de eerste moment. Zelf gingen we voor een weekje rust en genieten van de mooie natuur en de herfstkleuren. Zaken die je in overvloed vindt in de Veluwe. Het was al een jaar of vier geleden dat we nog in de streek waren geweest, dus het was weer herontdekken tot en met.

We gingen nog eens fietsen met de beroemde witte fietsen in het Nationaal Park. Voor Seppe vonden we nog net één kinderfiets en die kon zich daar in alle veiligheid mee uitleven, weg van het drukke verkeer. Goed voor zo’n 16 km trappen, niet zo veel, maar met een 6-jarige moet je ook niet gaan overdrijven.

Daarnaast ondernamen we nog enkele mooie wandeltochtjes. Eentje liep per ongeluk wat uit de hand. We wilden een korte wandelroute van 3 km doen in het gebied Kootwijkerzand. Maar de info die we vonden was niet zo duidelijk over waar de parking juist was. Gevolg: we stonden op de verkeerde parking en moesten een stukje tot aan het begin van de wandelroute doen. Op de kaart leek dat ‘stukje’ niet zo ver…in werkelijkheid was het zo’n 2,5 km, enkele richting. Eenmaal op de wandelroute besloten we die toch niet meer helemaal te doen, want we moesten nog heel dat eind terug. Zoonlief was het tegen dan natuurlijk al helemaal spuugzat, maar stapte toch dapper voort. Gelukkig maar 🙂 Na net geen 8 km stonden we weer bij de auto, dat was genoeg. De dag erop stapten we trouwens weer bijna 7 km en Seppe ging gezwind weer mee. Hij gaat nog een echte wandelaar worden zo!

Hardlopen in natuurgebied Kootwijkerveen

Natuurlijk had ik ook mijn loopschoenen mee. De eerste training deed ik in het Kootwijkerveen, dat vlak naast ons vakantiepark lag. Na 300 meter stond ik er al en kon ik de afgepijlde route van 5,5 km volgen. Ik had die dag een piramidetraining op m’n schema staan, maar tempo’s maken in een modderig bosrijk gebied leek toch niet zo’n goed idee. Ik zag amper de boomwortels onder het dikke bladerdek, schoof her en der uit in de modder en de stukken mul zand aan het ven maakten tempo maken al helemaal onmogelijk. Na de eerste reeks besloot ik er al een eind aan te maken en nog een 2-tal kilometer gewoon uit te joggen.

De tweede training trok ik naar het Caitwickerzand-gebied, dat ik na 1,5 km bereikte via een fietspad. Daar zou een uitgepijlde route zijn van zo’n 2 km, maar dat bleek niet zo boeiend. Breed geasfalteerd pad, voor rolstoelgebruikers (op zich wel heel nobel natuurlijk). Ik sloeg halverwege een fietspad in met het idee dat dat een lus zou vormen, maar dat bleek een vergissing. Na veel kronkels en bochten was ik compleet mijn gevoel voor richting kwijt en toen ik plots aan de tunnel onder de snelweg stond, besefte ik dat ik veel te ver afgeweken was. Terugkeren en via dezelfde route dan maar terug. Na 10 km was ik weer aan m’n huisje, dus wel een fijne afstand achter de rug.
De laatste dag besloot ik het dan maar veilig te houden en liep ik twee rondjes door het Kootwijkerveen. Goed voor in totaal 11,5 km.

 

De Veluwe…. wat een fijn gebied om te trainen, iets wat ik hier in mijn thuisomgeving wel mis. Maar de (loop)batterijtjes zijn weer helemaal opgeladen om er weer een winter tegenaan te kunnen!

 

Sint Pietersbear Trail – verslag

Wat een topdag werd het daar in Maastricht!  De Sint Pietersbear Trail was op en top genieten, met ook wel een beetje afzien. De 32,8 km (zelfgemeten afstand) werd bedwongen in 4u14, da’s inclusief een totaal van zo’n tien minuten pauzes aan de drankposten en tussen de maisvelden voor kleine pitstopjes. Bij de start ging ik uit van een tijd van 5 uur, het werd dus zo’n 45 minuten sneller. Tevreden!

Met een afwisselend parcours, waarbij sommige stukken gewoon wow! waren, kon ik nog eens stevig mijn trailhartje ophalen. Singletracks door dichte bossen, veel trappetjes op en af, maar ook af en toe ook wat stukken door open velden. En de start in de groeve was speciaal. Normaal kom je daar niet zo maar in, nu mochten we er een hele toer in rondlopen.

img_1154

Toch een minpuntje: er waren best wel wat stukken asfalt tussendoor, soms echt lange stukken, langsheen dorpskernen en zo. Daar hou ik niet zo van. Maar de stukken natuur die er telkens op volgden, maakten veel goed. Heel lang leek het er op dat ik ruim voor de 4 uur zou eindigen( wat op zich helemaal geen doel was), maar dat idee kon ik tijdens de laatste drie km helemaal opbergen. De zwaarste technische stukken had men in die laatste kilometers gepropt. Met 30 km in de benen, moesten we plots enkele muren opklauteren op handen en voeten. Auw mijn beentjes. Het bordje was niet misplaatst.

IMG_1178.JPG

Ik had net een stevige steile beklimming gedaan, op handen en voeten. Vanaf nu zou het wel beteren, dacht ik. Neen…dat bordje stond daar…paadje indraaien en dan botste ik weer op zo’n muur! En dan nog één. Pfftt… Zo’n dingen maken een trail wel af, het hoort er gewoon bij. Maar op zo’n moment is het wel wat vloeken.

Het lopen ging alleszins veel beter dan verwacht. In het begin kon ik zelfs zonder moeite de hellingen oplopen (en dat zonder enige heuveltraining de voorbije maanden), naarmate de afstand vorderde wandelde ik op de steilere hellingen om m’n krachten te sparen. Dat zorgde er alleszins voor dat ik tot op het einde ben kunnen blijven lopen en zo nog heel wat volk kon inhalen, altijd leuk! Conditioneel zat het zeker top vandaag, enkel mijn benen raakten na een dikke 20 km toch wel wat vermoeid. Normaal zeker, die hellingen zijn ze niet meer zo gewoon en dat weegt dan wel door. Na de finish was het dus strompelen naar m’n auto, ook al voelde ik me voorts niet echt moe. Denk dat ik morgen toch wat stijf ga zijn…

Nog wat bevindingen over de Sint Pieters Bear Trail

De start was pas om 11u30, wat ik een nadeel vond. Ik sukkel dan altijd wat met mijn voeding. M’n ontbijt ligt dan al ettelijke uren achter mij, maar vlak voor de start kan ik moeilijk een hele lunch gaan verorberen. Om 10u arriveerde ik en at toen nog maar een broodje, ook al had ik nog geen honger.

Ook raar: de 32 km was de laatste afstand die startte. Alle kortere afstanden gingen een pak vroeger van start. Meestal is het omgedraaid. Probleem was wel dat daardoor de deelnemers aan de 32 als laatsten arriveerden en geen parkeerplaats meer hadden. Ik vond nog een plekje op zo’n 1,5 km van de startplaats, er kwamen nog veel mensen na mij… Voor de start is zo’n afstand stappen niet erg, maar als je dik 4 uur hebt gelopen…de tocht terug naar de auto was gewoon verschrikkelijk, haha.

De douches heb ik ook niet gevonden,ook al stond ik er volgens een lieve jongen van de organisatie normaal gezien vlakbij geparkeerd. Ach ja. Snel wat droge spullen in de auto aangetrokken en doorgereden. In een wegrestaurant dan wat gegeten, zat ik daar lekker te stinken, maar ik zat wel tussen een massa Anderlechtsupporters die terugkwamen van een match, dus zo erg viel mijn stank niet op, haha.

Maar verder alles dik in orde. Aan de startzone was alles prima geregeld, de bewegwijzering onderweg was top (op één bordje na dat blijkbaar verdwenen was, waardoor ik bijna de weg kwijt geraakte, maar gelukkig door enkele wandelaars geholpen werd), de bevoorradingen waren heel uitgebreid. Niks te klagen dus. En het weer zat nog mee ook! Wat moet een mens nog meer!

Nog enkele foto’s…

Nu toch een paar dagen rusten hoor…

 

Uitkijken naar de Sint Pietersbear Trail

De voorbije weken stonden de trainingen in het teken van één groot doel. Dat doel komt nu heel dicht bij. Zondag 18 september mag ik eindelijk van start op de Sint Pietersbear Trail. 32 km bergje op en bergje af op en rondom de Sint Pietersberg in de buurt van Maastricht.

Ben ik er klaar voor? Ja! Ik kan echt alleen maar tevreden terugblikken op de afgelopen trainingsweken. De laatste drie zondagen liep ik telkens meer dan 20 km (21,5 – 23,5 en 24,2 km om even Pietje Precies te zijn), zonder enige moeite en met nog overschot op ’t einde. Genoeg om me het nodige zelfvertrouwen te geven. Het herstel na die lange duurlopen ging ook telkens probleemloos, zodat ik tijdens de week ook goed mijn trainingen verteerde.

Natuurlijk kan het altijd mislopen de dag zelf. Dus het plan is om rustig te starten en niks te overhaasten. De finish halen is het doel.

Lang genieten

De Sint Pietersbear Trail ziet er een heus pareltje uit. Organisator Raymond Beeren (van Bear Sports) trakteerde ons de voorbije weken op enkele foto’s via zijn Facebook-pagina en oh boy….dit wordt genieten! Gelukkig ga ik lekker rustig lopen, zodat ik me nog langer kan uitleven (en wat fotootjes kan schieten onderweg).

Foto van Raymond Beeren, surf zeker eens naar zijn website voor nog meer trailrun-fun!

sintpietersbergtrail

Trail de la Grimace – verslag

De Trail de la Grimace stond al enkele jaren op mijn verlanglijstje, maar de voorbije jaren viel de datum altijd slecht. Dit jaar verhuisden ze de trail naar het 2e weekend van juni, een goeie zet voor wat mijn eigen planning betreft. Op voorhand wel wat getwijfeld over de afstand: de 17 km of de 28 km? Na wat overleg met de coach en met mijn eigen gezond verstand, gekozen voor de kortste afstand. Want toegegeven: ik ben totaal niet voldoende getraind om er een kleine 30 km uit te krijgen momenteel, zelfs niet op een trail (waar je al wel eens wat stapt, maar ook wel een pak langer onderweg bent dan op een gewone loop). 20 km tot daar aan toe, meer dan dat hoeft effe niet.

En dan kwam de nacht van 11 op 12 juni en zaten we ineens opgescheept met een zieke knul. Hoge koorts, een paar keer uit bed en ik die daardoor de slaap niet kon vatten. Vanmorgen bij het opstaan, hing manlief dan ook nog boven de pot (overdosis wijn de avond ervoor, meer niet), dus ik twijfelde. Niet geslapen, een zieke zoon en een man met een kater…zou ik niet beter thuis blijven ipv 1,5 uur te rijden voor een trailke? Tot manlief zei van ‘ga gewoon!’. Ok dan maar. Toch eerst effe ne straffe koffie gedronken alvorens ik om 7u30 de deur uitging.

Om iets voor 9 was ik al aan de startplek in Marche-en-Famenne, nog een uurtje te doden. Jammer genoeg niemand bekend tegengekomen, maar de ultra-afstand was al veel vroeger vertrokken en daar deden wel wat bekenden mee. Niet erg, kon me in alle rust voorbereiden en vooral mentaal dan, want mijn hoofd stond nog steeds niet op ‘trailen’. Ik wou liever gewoon terug in mijn bed kruipen.

State of mind

Om 10u kwam dan eindelijk de start en ik besloot het gewoon superrustig aan te doen en niks te forceren. En dat plan werkte aardig. Na 200 meter stond ik al wel terug stil. De tunnel die we doormoesten was ondergelopen en het was ofwel kiezen voor natte voeten en snel erdoor of droge voeten en even wachten om via het zijpadje erdoor te geraken. Ik koos voor het laatste want zag natte voeten op dat moment nog niet zo zitten.
Daarna ging het lekker relaxed wat bergop (vooral veel vals plat), door velden, weiden, bossen. Meestal vrij brede paden op enkele stukken (en nog één opstopping in het bos) na. Niks spectaculairs of zo, ik had alleszins nooit een wow-gevoel, maar dat kan ook aan mijn state of mind van de dag gelegen hebben.

Na een 12-tal kilometer was m’n vat compleet af. Ik had tegen dan al twee keer wat gegeten, maar kreeg niet echt nog een energieboost. Rustig blijven gaan dan maar, met af en toe wat wandelpauzes bij de stukjes bergop. Op het einde kwam er dan even een technische afdaling en verloor ik door de vermoeidheid bijna mijn evenwicht. Kon me net tegen houden, gelukkig maar. De man voor mij had minder geluk en ging met een zwaar bebloed hoofd verder. Hij had wel wat steun van zijn vriendin en ik gaf hem ook al mijn papieren doekjes die ik bij had om het bloeden te stelpen. Gelukkig was het vanaf dat punt maar zo’n 1,5 km meer en hij gaf aan dat hij er zeker wel zou geraken en maande mij voort. Zijn vriendin bleef natuurlijk wel bij hem.

Uiteindelijk finishte ik in zo’n 2u30, de afstand was wel 19 km. Best tevreden hoor, had IMG_0236dan ook helemaal geen verwachtingen vooraf.

Als leuk toemaatje kregen alle deelnemers een heerlijk stukje quiche om te eten. Dat sloeg ik niet af. En daarna dan recht naar huis gereden om te zien hoe het mijn twee mannen ging.

De moeite?

De Trail de la Grimace is een leuke kleinschalige trail met een prima organisatie en veel enthousiaste vrijwilligers die je onderweg ook nog wat komen aanmoedigen her en der.

Het parcours van de 19 km was niet superwow, maar dat heb je wel meer met de kortste afstand. De route was alleszins wel heel afwisselend, met enkele technische stukken, passages door bossen, langs weiden (met enkele vergezichten) en een paar stroken asfalt (altijd even  handig om te recupereren en wat snelheid te pakken).

Het was voor mij alleszins nog eens een leuke terugkeer naar de trails. Wie weet van de zomer nog eens 😉

 

van de Overloonse Duinen naar de Titsenjogging

De eerste week van de paasvakantie had ik eindelijk verlof en omdat we er allebei nood aan hadden, gingen manlief en ik, met uiteraard de mini erbij, echt weg-weg. Opnieuw richting Noorderburen en dan kon een bezoekje aan Coach Tiny uiteraard niet ontbreken. Dat wordt stilaan traditie precies: vakantie in Nederland is eerst een tasje koffie gaan drinken bij de coach in Uden! Daarna was het maar een half uurtje rijden meer richting Overloonse Duinen, waar ons vakantieparkje gelegen was. Heerlijk verstopt in de bossen lag Landal De Vers en dat werd onze uitvalsbasis voor 6 dagen. Op 100 meter van ons huisje begon een prachtig wandelpad dwars door de Overloonse Duinen, een mooi stukje natuurgebied. Er was een single track van zo’n 3,5 km en halverwege sloot er een ander pad van 2,5 km op aan. Mijn trailhartje maakte direct bokkesprongetjes bij het zien van zoveel ideaal trainingsgebied. De dag van aankomst wandelden we met ons drietjes alvast de eerste lus en de volgende ochtend stond ik er met mijn trailschoenen al op om beide lussen te lopen. 6 km in the pocket en genieten dat dat was. Twee dagen later, deed ik één lus extra om op dik 9 km uit te komen. Normaal gezien zou er een derde training volgen, maar de te zachte matras van het bed had ondertussen mijn heupen en rug zodanig getormenteerd dat ik op zondag geen kant meer uitkon. Ach ja, ik had er toch twee mooie loopjes opzitten.

Afgelopen week was het dan vooral mijn lijf wat laten herstellen van de pijniging van dat té zachte bed. Door de pijn in m’n heupen en rug, zat ik plots opgezadeld met geblokkeerde kuiten. Toch drie keer gaan lopen, maar wel m’n compressiekousen van onder ’t stof gehaald. Wat helpt dat toch goed in zo’n omstandigheden. Zowel de pijn in m’n kuiten, als heupen en rug werden minder na elk loopje, wat me deed besluiten dat beweging ook in dit geval gewoon weer de juiste keuze was.

Vandaag stond dan de Titsenjogging in Oelegem op de planning. Ik had afgesproken met drie mensen van de loopgroep van Hofstade om samen rustig de 18 km te doen. Voor de start bleken we er allemaal krakkemikkig aan toe geweest te zijn de afgelopen week, dus was het plan van het héél rustig aan te doen. Uiteindelijk ben je met 18 km toch zo’n 2 uur zoet, da’s nu ook niet niks. Maar voor iedereen liep het fantastisch. Eén persoon besloot aan een splitsing toch voor de 12 km te gaan, dus was het daarna met z’n drietjes verder. Ondertussen druk gebabbeld en vooral ook enorm genoten van het PRACHTIGE parcours daar in de Kempen.

titsenjogging
bron: http://www.titsenjogging.be

Want dat de Titsenjogging een pareltje is, is nog zwak uitgedrukt. Het is echt een heel mooie loop volledig in de natuur, met enkele trailstukjes voor wie wil (er zijn trailstukjes en wie niet wil kan een alternatieve ‘smooth’-route volgen). De start is vrij te kiezen in de loop van de voormiddag. Er is dus geen competitief element en door de vrije start, zit je ook niet vast in de massa. Een gezellige training werd het dus, in een mooi decors. We hebben met z’n allen ongelooflijk genoten.

Achteraf bij de finish kregen we dan een Tits, een lokaal biertje, waarnaar de jogging werd vernoemd. Iemand van de organisatie legde ons dan nog uit dat een Tits het kempens dialect is voor een strohoed, wat dan weer de bierbrouwers inspireerde voor de naam van hun lokaal biertje. Voilà, daarmee hadden we op deze zondag ook nog wat kennis opgedaan.

En zowaar heb ik binnenkort weer iets op de planning staan. Een halve marathon dan nog, weliswaar niet in de wilde natuur. De halve marathon van Visé staat al lang op het verlanglijstje en laat die nu over een maand plaatsvinden. Meedoen dan maar!

 

Trail des Chevreuils – zot zijn doet soms wel zeer

Een tiental dagen geleden schreef ik me in een impulsieve bui in voor de Trail des Chevreuils. Net op tijd trouwens, want 2 uur na mijn inschrijving bleek het evenement volgeboekt te zijn. Ik was er nog bij, oef. Ingeschreven voor de 18 km, goed voor zo’n 400 à 500 positieve hoogtemeters. Een eitje, zo dacht ik. Ik ben wel erger gewoon. Oh boy, was I wrong…

Vandaag was het dan zo ver. Fallais, een voor mij compleet onbekend plekske net over de taalgrens, bleek nog geen uurtje rijden van thuis uit. Ik was dan ook veel te vroeg ter plekke en dan is het wel een beetje vervelend dat je niemand kent. Alle vriendjes liepen ofwel niet, ofwel deden ze vandaag de Trail by the Sea, of gisteren de Trail des Bosses en er was ook nog de Charlepoeng-trail die ik vorig jaar al meeliep (en ik doe al eens graag iets anders). Een groot aanbod dus. Voor deze trail waren er zo’n 600 lopers ingeschreven (voor beide afstanden, 19 en 29 km) en dat moesten er echt niet meer zijn. Bij de start liep het al direct vast na 200 meter, nadat we een smal afdalingkje moesten nemen alvorens de eerste modderstrook op te lopen. Die modderstrook was al een eerste teken dat dit best een stevige opgave zou worden. De modder lag enkeldiep en als daar dan 600 man overheen dendert dan krijg je dus glibber- en glijtoestanden van jewelste, waar helaas de Salomon Speedcross a.k.a. mijn moddervretertjes ook geen verweer tegen hebben. Een modderstrook nu en dan kan ik heus wel hebben, maar wat volgde was in totaal ongeveer 15 km modderhappen. Beetje te veel naar mijn goesting hoor.

Naast het ploeteren door de modder, gunde de organisatie ons echt amper rust. De beklimmingen waren niet zomaar heuveltjes die opgelopen moesten worden. Nee… gewoon een verticale muur uitkiezen in de bossen en klimmen maar, om een beetje verder eenzelfde verticale muur weer naar beneden te glijden. En zo een keer of 6 – 7. Eén ‘muur’ was zo steil dat het met touwen te doen was, en net toen ik dacht dat de finish wel zou komen (na ongeveer 19,5 km) mocht ik nog wat aan amateur-abseilen gaan doen ook. Daartussen ook een strook in het bos dat je quasi horizontaal moest bewandelen, geen pad te bekennen en zowat iedereen viel om en gleed naar beneden. Daar toch maar een stok van de grond opgeraapt om zo mezelf ietwat staande proberen te houden.
Op de duur was ik echt zo blij als een kind als er eens even een kort asfaltstrookje kwam, rust! Rust in de zin dat ik daar eindelijk eens kon lopen zonder te glijden of mijn voeten om te slaan.

En net toen ik dacht van ‘yes, ik ben er’, mocht ik nog 100 meter gaan zwemmen in een stuk overstroomd weiland, waar ik met mijn korte beentjes tot bijna aan mijn heupen in het ijskoude water zakte. Voordeel was wel dat mijn schoenen, die onherkenbaar waren geworden door de centimetersdikke slijklaag, zo wel weer wat schoongespoeld geraakten.

Ik had me ingeschreven voor 18 km, ter plekke bleek dat een 19 km geworden te zijn. Bij de start denk je dan van ‘ach, wat is nu die kilometer meer’. In deze omstandigheden vervloekte ik die kilometer meer al toen ik zo’n 15 km achter de kiezen had. Maar als het dan bij de finish uiteindelijk 20,2 km blijkt, is het helemaal vloeken!

Conclusie: de Trail des Chevreuils is een echte trail, niet voor beginners, ook niet voor angsthazen (gelet op de steile beklimmingen en afdalingen en de quasi ‘horizontale’ passages waardoor je bijna in de beek dendert). Wel heel veel fun, zolang je niet te veel focust op het lopen van een bepaalde tijd of plaats. Lopen was vandaag zelfs quasi onmogelijk op een paar asfaltstroken en enkele vlakkere stukken na. En ik was wel blij dat ik maar voor de 18 km (die uiteindelijk 20,2 km bleek) had gekozen. De 29 km had ik gewoon niet binnen de tijdslimiet van 4,5 uur kunnen volbrengen in deze omstandigheden.

Oh ja, deze trail ook niet lopen als je nadien nog bruikbare loopschoenen wil hebben…M’n Speedcrossen hebben het alleszins zwaar te verduren gehad…heel gat erin…

WP_20160221_001